LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

praedicātīvus

praedicātīvus (feminine praedicātīva, neuter praedicātīvum)
Classical[prae̯.dɪ.kaːˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[pre.di.kaˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivedeclaring, asserting, predicative

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativepraedicātīvuspraedicātīvapraedicātīvum
genitivepraedicātīvīpraedicātīvaepraedicātīvī
dativepraedicātīvōpraedicātīvaepraedicātīvō
accusativepraedicātīvumpraedicātīvampraedicātīvum
ablativepraedicātīvōpraedicātīvāpraedicātīvō
vocativepraedicātīvepraedicātīvapraedicātīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativepraedicātīvīpraedicātīvaepraedicātīva
genitivepraedicātīvōrumpraedicātīvārumpraedicātīvōrum
dativepraedicātīvīspraedicātīvīspraedicātīvīs
accusativepraedicātīvōspraedicātīvāspraedicātīva
ablativepraedicātīvīspraedicātīvīspraedicātīvīs
vocativepraedicātīvīpraedicātīvaepraedicātīva

praedĭcātīvus, a, um, adj. id.,
I. declaring, asserting, predicative (post-class.): propositio, categorical, App. Dogm. Plat. 3, p. 29 fin.: syllogismus, Mart. Cap. 4, § 343: genus, id. ib.

Origins

From praedicātus (past participle of praedicō) + -īvus.

Descendants
  • Italianpredicativo
  • Portuguesepredicativo
  • Spanishpredicativo

Quick answers

What does praedicātīvus mean in Latin?
praedicātīvus, a adjective, means “declaring, asserting, predicative”.
How do you pronounce praedicātīvus?
In classical Latin, [prae̯.dɪ.kaːˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [pre.di.kaˈtiː.vus].