adjectivefirst/second-declension adjective
praedicātīvus
praedicātīvus (feminine praedicātīva, neuter praedicātīvum)
Classical[prae̯.dɪ.kaːˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[pre.di.kaˈtiː.vus]
Meaning
- adjectivedeclaring, asserting, predicative
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praedicātīvus | praedicātīva | praedicātīvum |
| genitive | praedicātīvī | praedicātīvae | praedicātīvī |
| dative | praedicātīvō | praedicātīvae | praedicātīvō |
| accusative | praedicātīvum | praedicātīvam | praedicātīvum |
| ablative | praedicātīvō | praedicātīvā | praedicātīvō |
| vocative | praedicātīve | praedicātīva | praedicātīvum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praedicātīvī | praedicātīvae | praedicātīva |
| genitive | praedicātīvōrum | praedicātīvārum | praedicātīvōrum |
| dative | praedicātīvīs | praedicātīvīs | praedicātīvīs |
| accusative | praedicātīvōs | praedicātīvās | praedicātīva |
| ablative | praedicātīvīs | praedicātīvīs | praedicātīvīs |
| vocative | praedicātīvī | praedicātīvae | praedicātīva |
praedĭcātīvus, a, um, adj. id.,
I. declaring, asserting, predicative (post-class.):
propositio, categorical, App. Dogm. Plat. 3, p. 29 fin.: syllogismus, Mart. Cap. 4, § 343: genus, id. ib.Origins
From praedicātus (past participle of praedicō) + -īvus.
Descendants
- Italianpredicativo
- Portuguesepredicativo
- Spanishpredicativo