noun · femininethird declension
praedicātiō
praedicātiō f (genitive praedicātiōnis)
Classical[prae̯.dɪˈkaː.ti.oː]Ecclesiastical[pre.diˈkat.t͡si.o]
Meaning
- public proclamation or publication
- praise, commendation
- prediction, prophecy
- preaching
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | praedicātiō | praedicātiōnēs |
| genitive | praedicātiōnis | praedicātiōnum |
| dative | praedicātiōnī | praedicātiōnibus |
| accusative | praedicātiōnem | praedicātiōnēs |
| ablative | praedicātiōne | praedicātiōnibus |
| vocative | praedicātiō | praedicātiōnēs |
praedĭcātĭo, ōnis, f. id..
I. A public proclaiming, a proclamation, publication (class.) of the praeco, luctuosa et acerba praedicatio, Cic. Agr. 2, 18, 48:
mandata praedicatio, App. M. 6, p. 176, 10: praedicatio societatis, Cic. Verr. 2, 3, 61, § 140.— Hence, an assertion: decem praedicationes, Mart. Cap. 4, § 383.—II. A praising, praise, commendation (class.):
praedicatio tua, Plaut. Mil. 4, 6, 22; Cic. Q. Fr. 1, 1, 14, § 41: grata, Plin. Ep. 9, 9, 3; Plin. 20, 10, 42, § 109; Liv. 4, 49, 10: vana, Flor. 4, 2, 63; cf. Plin. 35, 3, 5, § 15.—III. A prediction, prophecy, soothsaying, Lact. 4, 21, 2; Sulp. Sev. Chron. 1, 36, 3.—
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praedicātiō ōnis, f
1 praedico, a public proclamation, publication by a crier : luctuosa et acerba: tribuni, L.— A praising, praise, commendation : clementia omnium praedicatione decoranda.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin praedicātiō From praedicō (“proclaim, announce”) + -tiō.
Descendants
- Catalanpredicació
- Frenchprédication
- Italianpredicazione
- Portuguesepredicação
- Romanianpredicație
- Spanishpredicación
- Galicianpredicación
In English words that came into English from praedicātiō
- predicationpraedicātiō