adjectivefirst/second-declension adjective
praecōnius
praecōnius (feminine praecōnia, neuter praecōnium)
Classical[prae̯ˈkoː.ni.ʊs]Ecclesiastical[preˈkɔː.ni.us]
Meaning
- adjectiverelationalpublishing, advertising
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praecōnius | praecōnia | praecōnium |
| genitive | praecōniī | praecōniae | praecōniī |
| dative | praecōniō | praecōniae | praecōniō |
| accusative | praecōnium | praecōniam | praecōnium |
| ablative | praecōniō | praecōniā | praecōniō |
| vocative | praecōnie | praecōnia | praecōnium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | praecōniī | praecōniae | praecōnia |
| genitive | praecōniōrum | praecōniārum | praecōniōrum |
| dative | praecōniīs | praecōniīs | praecōniīs |
| accusative | praecōniōs | praecōniās | praecōnia |
| ablative | praecōniīs | praecōniīs | praecōniīs |
| vocative | praecōniī | praecōniae | praecōnia |
praecōnĭus, a, um, adj. praeco,
I. of or belonging to a praeco or public crier: quaestus, the office or business of a public crier, Cic. Quint. 31, 95.—
II. Subst: praecō-nĭum, ĭi, n.
A. The office of a public crier:
facere, to be a public crier, Cic. Fam. 6, 18, 1: praeconium me ut detis, make me your auctioneer, Plaut. Men. 5, 9, 93; Suet. Gram. 3.—B. Transf.
1. In gen., a crying out in public; a proclaiming, spreading abroad, publishing (syn. praedicatio):
tibi praeconium deferam, Cic. Att. 13, 12, 2; App. M. 6, p. 176, 3: praeconio contendere, in strength of voice, Suet. Ner. 24: domesticum, Cic. de Or. 2, 20, 86.—Plur.: praeconia famae, Ov. H. 17, 207: peragere praeconia casūs, id. Tr. 5, 1, 9.—2. In partic., a publishing, celebrating, laudation, commendation (syn.:
laudatio, elogium): praeconium alicui tribuere, Cic. Fam. 5, 12, 7: mandare versibus laborum praeconium, id. Arch. 9, 20: formae praeconia, Ov. Am. 3, 12, 9: praeconium facere de Deo, Lact. 1, 4, 2; 4, 14, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
praecōnius adj.
praeco, of a public crier : quaestus, the business of a public crier .
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin praecōnius From praecō + -ius.