LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

muliebris

muliebris (neuter muliebre, adverb muliebriter)
Classical[mʊˈli.ɛ.brɪs]Ecclesiastical[muˈliː.e.bris]

Meaning

  1. two terminationof a woman; womanly; feminine; female
  2. derogatorytwo terminationeffeminate; womanish; unmanly

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativemuliebrismuliebrismuliebre
genitivemuliebrismuliebrismuliebris
dativemuliebrīmuliebrīmuliebrī
accusativemuliebremmuliebremmuliebre
ablativemuliebrīmuliebrīmuliebrī
vocativemuliebrismuliebrismuliebre
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativemuliebrēsmuliebrēsmuliebria
genitivemuliebriummuliebriummuliebrium
dativemuliebribusmuliebribusmuliebribus
accusativemuliebrīs
muliebrēs
muliebrīs
muliebrēs
muliebria
ablativemuliebribusmuliebribusmuliebribus
vocativemuliebrēsmuliebrēsmuliebria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

sexus (not genus) virilis, muliebris
the male, female sex.

mŭlĭĕbris, e, adj. mulier,
I. of or belonging to a woman, womanly, female, feminine.
I. Adj. (class.): loci muliebres, ubi nascendi initia consistunt, Varr. L. L. 5, 3: facinus, Plaut. Truc. 4, 3, 35: comitatus, Cic. Mil. 10, 28: vox, id. de Or. 3, 11, 41: vestis, Nep. Alc. 10, 6: venustas, Cic. Off. 1, 36, 130: fraus, Tac. A. 2, 71: impotentia, id. ib. 1, 4: certamen, i. e. de mulieribus, Liv. 1, 57: jura, id. 34, 3: Fortuna Muliebris, worshipped in memory of the wife and mother of Coriolanus, who persuaded him to retreat, Val. Max. 1, 8, 4; Liv. 2, 40.—
B. In a reproachful sense, womanish, effeminate, unmanly: parce muliebri supellectili. Mi. Quae ea est supellex? Ha. Clarus clamor sine modo, Plaut. Poen. 5, 3, 26 sq.: animum geritis muliebrem, Poët. ap. Cic. Off. 1, 18, 61 (Trag. Rel. p. 227 Rib.): muliebris enervataque sententia, Cic. Tusc. 2, 6, 15.—Gram. t. t., feminine (opp. virilis): vocabulum, Varr. L. L. 9, § 40 sq. Müll.—
II. Subst.: mŭlĭĕbrĭa, ĭum, n.
A. = pu denda muliebria, Tac. A. 14, 60: muliebria pati, to let one's self be used as a woman, id. ib. 11, 36.—
B. Womanish things: muliebria cetera, Plin. 37, 2, 6, § 17 = menstrua: desierant Sarae fieri muliebria, Vulg. Gen. 18, 11.—Hence, adv.: mŭlĭĕ-brĭter.
1. In the manner of a woman, like a woman: nec muliebriter Expavit ensem, Hor. C. 1, 37, 22: ingemiscens, Plin. 35, 11, 40, § 140: flere, Spart. Hadr. 14, 5: Hunni equis muliebriter insidentes, in the manner of women, Amm. 31, 2, 6.—
2. Womanishly, effeminately: si se lamentis muliebriter lacrimisque dedet. Cic. Tusc. 2, 21, 48: ne quid serviliter muliebriterve faciamus, id. ib. 2, 23, 55: Antinăum suum muliebriter flere, Spart. Hadr. 14, 5.

Origins

Inherited from Proto-Italic *moljezris, from *moljezlis, from *moljes + *-lis, with l...l to l...r dissimilation; see mulier. Compare celeber, faenebris, fūnebris, lugubris, Mulciber, salūber and September

Descendants
  • Englishmuliebral
  • Italianmuliebre

In English words that came into English from muliebris

  • muliebritymuliebritās
  • muliebralmuliebris
  • muliebrilemuliebris
  • muliebriamuliebria

Quick answers

What does muliebris mean in Latin?
muliebris, a adjective, means “of a woman; womanly; feminine”.
How do you pronounce muliebris?
In classical Latin, [mʊˈli.ɛ.brɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [muˈliː.e.bris].
Which English words come from muliebris?
English words that go back to Latin muliebris include muliebral, muliebrile, muliebria and muliebrity.