LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective (non-i-stem)

memor1

memor (genitive memoris, comparative memorior, superlative memorissimus, adverb memoriter)
Classical[ˈmɛ.mɔr]Ecclesiastical[ˈmɛː.mor]

Meaning

  1. one terminationmindful, remembering (+ genitive)
    Tuōrum verbōrum memor sum.I'm mindful of your words.
  2. one terminationheedful, recalling, suggesting
  3. one terminationthat has a good memory
  4. one terminationprudent, provident, careful, cautious

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī nōn oblīvīscitur
memor -oris — in Aeneis, ch. 1

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativememormemormemor
genitivememorismemorismemoris
dativememorīmemorīmemorī
accusativememoremmemoremmemor
ablativememorī
memore
memorī
memore
memorī
memore
vocativememormemormemor
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativememorēsmemorēsmemoria
genitivememoriummemoriummemorium
dativememoribusmemoribusmemoribus
accusativememorīs
memorēs
memorīs
memorēs
memoria
ablativememoribusmemoribusmemoribus
vocativememorēsmemorēsmemoria

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

memoriter
(1) with good memory; (2) from personal recollection.

mĕmor, ŏris (anciently memoris, memore, acc. to Prisc. p. 772 P.;
I. comp. memorior, id. p. 699 P.), adj. Sanscr. root smar-, in smarti, memory; smara, love; Gr. μάρτυς, witness; μέριμνα, care; cf.: memoria, mora, etc., not from memini, mindful of a thing, remembering; constr. with gen., with acc. and inf., with a rel,clause, and absol.
I. In gen.
(a). With gen.: ut memor esses sui, Ter. And. 1, 5, 46: se eorum facti memorem fore, Caes. B. C. 1, 13: generis, Sall. C. 60, 7: pristinarum virtutum, Nep. Hann. 12 fin.: quique sui memores alios fecere merendo, Verg. A. 6, 664: nostri, Hor. C. 3, 27, 14; 1, 33, 1: vale nostri memor, Juv. 3, 318.—
(b). With acc. and inf.: memor Lucullum periisse, Plin. 25, 3, 7, § 25: memor objectum ab eo sibi, Suet. Aug. 28.—
(g). With a rel. -clause: memor, quo ordine quisque discubuerat, Quint. 11, 2, 13: vive memor, quam sis aevi brevis, Hor. S. 2, 6, 97.—
(d). Absol.: memorem et gratum esse, Cic. Fam. 13, 25: et bene apud memores veteris stat gratia facti, grateful. Verg. A. 4, 539: cf. 6, 664 supra: ipsa memor praecepta canam, Hor. S. 2, 4, 11; id. A. P. 368: pectus, Juv. 11, 28.—Prov.: mendacem memorem esse oportet, a liar should have a good memory, Quint. 4, 2, 91.—
B. Trop., of inanim. things et cadum Marsi memorem duelli, which remembers the Marsian war, i. e. was made during that war, Hor. C. 3, 14, 18: medium erat in Anco ingenium, et Numae et Romuli memor, Liv. 1, 32: lingua, Ov. Am. 3, 14, 48: pectus, id. H. 13, 66: auris, id. ib. 20, 98: cura, id. P 4, 2, 7: manus, id. ib. 1, 4, 56: saevae Junonis ira, vindictive, avenging, Verg. A. 1, 4: supplicium exempli parum memoris legum humanarum, unmindful of, not observing, Liv. 1, 28.—
II. Esp.
A. That easily remembers, possessed of a good memory: homo ingeniosus ac memor, Cic. de Or. 3, 50, 194.—
B. Poet., transf., that reminds one of a thing: nostri memorem sepulcro Scalpe querelam, Hor. C. 3, 11, 51: impressit memorem dente labris notam, id. ib. 1, 13, 12: indicii memor poena, Ov. M. 4, 190: tabellae, id. ib. 8, 744: versus, id. P. 2, 7, 33.—Hence, adv., in two forms.
A. mĕmŏre, by heart, readily (ante-class.): cum ista memore meministi, Pompon. ap. Non. 514, 23 (Com. Rel. v. 109 Rib.).—
B. mĕmŏrĭter.
1. From memory, by personal recollection: oratio est habita memoriter, Cic. Ac. 2, 19, 63: omnes ordines memoriter salutavit, Suet. Ner. 10: Q. Mucius multa narrare de Laelio memoriter et jucunde solebat, Cic. Lael. 1, 1.—
2. Esp.
(a). With a good memory, by ready recollection: ista exposuisti, ut tam multa, memoriter, ut tam obscura, dilucide, Cic. Fin. 4, 1, 1: ut memoriter me Sauream vocabat, Plaut. As. 3, 2, 38: hic quidem quae illic sunt res gestae memorat memoriter, id. Am. 1, 1, 261: hem istuc si potes memoriter meminisse, id. Capt. 2, 1, 53; cf. Afran. ap. Charis. 1, p. 89 P. (Com. Fragm. v. 365 Rib.).—
(b). Fully, accurately, correctly, Ter. Eun. 5, 3, 6; id. Phorm. 2, 3, 47: memoriter respondeto ad ea quae rogāro, Cic. Vatin. 4, 10: nostra Aratea memoriter a te pronuntiata sunt, id. Div. 2, 5, 14; Auct. ad Her. 3, 17, 30: tu, qui tam memoriter tenes omnes, Plin. Ep. 6, 33, 11 (cf. Madv. ad Cic. Fin. 1, 10, 34).

Origins

* Some refer it to some reduplicated form of Proto-Indo-European *(s)mer- (“to think, remember”). Similar to Old English ġemimor. * Some refer it to Proto-Italic *memnos, Proto-Indo-European *me-mn-os-, a reduplicated form of *men- (“to think”), although the declension was changed from a sibilant stem to a rhotic stem.

Descendants
  • Italianmemore
  • Sicilianmèmuri
proper noun · masculinethird declension
Memor2
Memor m sg (genitive Memōris)
Classical[ˈmɛ.mɔr]Ecclesiastical[ˈmɛː.mor]

Meaning

  1. masculinesingulara cognomen famously held by
  2. masculinesingularLucius Marcius Memor, a Roman haruspex

Declension

declension
formsingularplural
nominativeMemor—
genitiveMemōris—
dativeMemōrī—
accusativeMemōrem—
ablativeMemōre—
vocativeMemor—

Mĕmor, ŏris, m.,
I. a Roman surname, lnscr. Mur. 1128, 5.

Origins

From memor (“mindful”).

Quick answers

What does memor mean in Latin?
memor, a adjective, means “mindful, remembering (+ genitive); heedful, recalling, suggesting; that has a good memory”.
How do you pronounce memor?
In classical Latin, [ˈmɛ.mɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈmɛː.mor].