adjectivethird-declension two-termination adjective
memorābilis
memorābilis (neuter memorābile)
Classical[mɛ.mɔˈraː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[me.moˈraː.bi.lis]
memorābile sg. nom. n.; sg. acc. n.; sg. voc. n.
Meaning
- two terminationbeing memorable or remarkable, unforgettable, worthy of mention, glorious
‘[...] Namque etsī nūllum memorābile nōmen fēminea in poenā est, nec habet victōria laudem [...].’
“‘And for although there is no memorable name [to be had] in a punishment [exacted] of a woman, nor has [such a] victory [any] honor….’” (Aeneas recalls the moment he considered whether to kill Helen.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 2.583–584
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dignus quī memorēturmemorābilis -e — in Metamorphoses I, ch. 12, 21
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | memorābilis | memorābilis | memorābile |
| genitive | memorābilis | memorābilis | memorābilis |
| dative | memorābilī | memorābilī | memorābilī |
| accusative | memorābilem | memorābilem | memorābile |
| ablative | memorābilī | memorābilī | memorābilī |
| vocative | memorābilis | memorābilis | memorābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | memorābilēs | memorābilēs | memorābilia |
| genitive | memorābilium | memorābilium | memorābilium |
| dative | memorābilibus | memorābilibus | memorābilibus |
| accusative | memorābilīs memorābilēs | memorābilīs memorābilēs | memorābilia |
| ablative | memorābilibus | memorābilibus | memorābilibus |
| vocative | memorābilēs | memorābilēs | memorābilia |
mĕmŏrābĭlis, e, adj. memoro,
I. memorable, remarkable, worthy of being remembered; heard of, conceivable; worthy to be mentioned, fit to be spoken of (class.):
vir, Liv. 38, 53.—Comp.: memorabilior, Liv. 38, 53: auctores, Col. 1, 1: nomen, Verg. A. 2, 583: familiaritas, Cic. Lael. 1, 4: virtus, id. Phil. 13, 19, 44: hoccine credibile est. aut memorabile? Ter. And. 4, 1, 1: nec bellum est, nec memorabile, Plaut. Curc. 1, 1, 8: hoc memorabilest, ego tu sum, tu es ego, id. Stich 5, 4, 46: in qua pugna illud memorabile fuit, Just. 1, 8, 12: magni gutturis exemplum, Juv. 2, 113.—Subst.: mĕmŏ-rābĭle, is, n., a noteworthy fact, strange occurrence (rare): multa memorabilia et in domesticis et in bellicis rebus effecerat, Cic. Brut. 13, 49: hactenus de mundo ... nunc reliqua caeli memorabilia, Plin. 2, 38, 38, § 102.—Hence, mĕmŏrābĭlĭter, adv., memorably, remarkably, Aug. c. Jul. 2, 7, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
memorābilis e, adj. with comp.
memoro, that may be told, heard of, credible : Hocine credibile aut memorabile? T.— Worth repeating. memorable, remarkable, worthy of remembrance . vir bellicis quam pacis artibus memorabilior, L. nomen, V.: virtus: facinus, S.—Plur n . as subst. multa memorabilia effecerat, notable achievements .
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin memorābilis From memorārī, memoror (“to remember”) + -bilis.
Descendants
- Catalanmemorable
- Englishmemorable
- Frenchmémorable
- Italianmemorabile
- Portuguesememorável
- Romanianmemorabil
- Spanishmemorable
- Galicianmemorable
- Galicianmemorábel