LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

immemor

immemor (genitive immemoris)
Classical[ˈɪm.mɛ.mɔr]Ecclesiastical[ˈim.me.mor]

Meaning

  1. one terminationforgetful
  2. one terminationheedless

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quī nōn meminit
immemor -oris — in Aeneis, ch. 5

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmemorimmemorimmemor
genitiveimmemorisimmemorisimmemoris
dativeimmemorīimmemorīimmemorī
accusativeimmemoremimmemoremimmemor
ablativeimmemorī
immemore
immemorī
immemore
immemorī
immemore
vocativeimmemorimmemorimmemor
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeimmemorēsimmemorēsimmemoria
genitiveimmemoriumimmemoriumimmemorium
dativeimmemoribusimmemoribusimmemoribus
accusativeimmemorīs
immemorēs
immemorīs
immemorēs
immemoria
ablativeimmemoribusimmemoribusimmemoribus
vocativeimmemorēsimmemorēsimmemoria

immĕmor (inm-), ŏris (ante-class. in the
I. nom. sing. immemoris, Caecil. ap. Prisc. pp. 699 and 772 P.; Com. Fragm. v. 31 Rib.; abl. immemori, Sen. Ben. 7, 3, 2; Cat. 64, 123; 248; al. immemore, Front. Ep. ad M. Caes. 3, 3), adj. in-memor, unmindful, not thinking, forgetful, regardless, negligent of a thing.
I. Lit. (freq. and class.); constr. usually with gen.; less freq. absol. or with an inf.
(a). With gen.: adeone immemor rerum a me gestarum esse videor? Cic. Sull. 30, 83: hesternorum immemores, acta pueritiae recordari, Quint. 11, 2, 6: beneficii, Ter. And. 1, 1, 17: ne me immemorem mandati tui putares, Cic. Att. 5, 16, 1: istius mandati tui, id. ib. 4, 6, 3: hujus rei, id. Phil. 2, 22, 54: nec erat (L. Gellius) Romanarum rerum immemor, i. e. he was not ignorant of Roman history, id. Brut. 47, 174: venator tenerae conjugis immemor, Hor. C. 1, 1, 26: immemor in testando nepotis, Liv. 1, 34, 3: omnium immemor difficultatum, id. 9, 31, 14: praedae, Tac. A. 14, 36: sepulcri, Hor. C. 2, 18, 18: herbarum (juvenca), Verg. E. 8, 2: graminis (cervus), Hor. C. 1, 15, 30; cf.: qua cibi qua quietis inmemor nox traducta est, Liv. 9, 3, 4: salutis immemores, Curt. 7, 9.—
(b). Absol.: magna haec immemoris ingenii signa, Cic. Brut. 60, 218: immemori discedens pectore conjux, unfeeling, Cat. 64, 123: mente, id. ib. 249: possimne ingratus et immemor esse? Ov. M. 14, 173; 10, 682; 15, 122; Cat. 30, 1.—
(g). With inf.: nihili est, suum Qui officium facere immemor est, nisi adeo monitus, Plaut. Ps. 4, 7, 3; and with acc. and inf.: immemor, Chaeream Cassium nominari, never thinking, not considering, Suet. Calig. 57.—
II. Transf., that causes forgetfulness, a poet. epithet of Lethe, Stat. S. 5, 2, 96; Sil. 16, 478; Sen. Herc. Oet. 936.

Origins

  1. Proto-Indo-European*né
  2. Proto-Indo-European*n̥-
  3. Proto-Italic*n̥-
  4. Latinimmemor

Latin memor Latin immemor From in- (“un-”) + memor (“mindful, remembering”).

Quick answers

What does immemor mean in Latin?
immemor, a adjective, means “forgetful; heedless”.
How do you pronounce immemor?
In classical Latin, [ˈɪm.mɛ.mɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈim.me.mor].
Where does immemor come from?
Proto-Indo-European *né → Proto-Indo-European *n̥- → Proto-Italic *n̥- → Latin immemor.