adjectivethird-declension one-termination adjective
immemor
immemor (genitive immemoris)
Classical[ˈɪm.mɛ.mɔr]Ecclesiastical[ˈim.me.mor]
Meaning
- one terminationforgetful
- one terminationheedless
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī nōn meminitimmemor -oris — in Aeneis, ch. 5
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immemor | immemor | immemor |
| genitive | immemoris | immemoris | immemoris |
| dative | immemorī | immemorī | immemorī |
| accusative | immemorem | immemorem | immemor |
| ablative | immemorī immemore | immemorī immemore | immemorī immemore |
| vocative | immemor | immemor | immemor |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | immemorēs | immemorēs | immemoria |
| genitive | immemorium | immemorium | immemorium |
| dative | immemoribus | immemoribus | immemoribus |
| accusative | immemorīs immemorēs | immemorīs immemorēs | immemoria |
| ablative | immemoribus | immemoribus | immemoribus |
| vocative | immemorēs | immemorēs | immemoria |
immĕmor (inm-), ŏris (ante-class. in the
I. nom. sing. immemoris, Caecil. ap. Prisc. pp. 699 and 772 P.; Com. Fragm. v. 31 Rib.; abl. immemori, Sen. Ben. 7, 3, 2; Cat. 64, 123; 248;
al. immemore, Front. Ep. ad M. Caes. 3, 3), adj. in-memor, unmindful, not thinking, forgetful, regardless, negligent of a thing. I. Lit. (freq. and class.); constr. usually with gen.; less freq. absol. or with an inf.
(a). With gen.:
adeone immemor rerum a me gestarum esse videor? Cic. Sull. 30, 83: hesternorum immemores, acta pueritiae recordari, Quint. 11, 2, 6: beneficii, Ter. And. 1, 1, 17: ne me immemorem mandati tui putares, Cic. Att. 5, 16, 1: istius mandati tui, id. ib. 4, 6, 3: hujus rei, id. Phil. 2, 22, 54: nec erat (L. Gellius) Romanarum rerum immemor, i. e. he was not ignorant of Roman history, id. Brut. 47, 174: venator tenerae conjugis immemor, Hor. C. 1, 1, 26: immemor in testando nepotis, Liv. 1, 34, 3: omnium immemor difficultatum, id. 9, 31, 14: praedae, Tac. A. 14, 36: sepulcri, Hor. C. 2, 18, 18: herbarum (juvenca), Verg. E. 8, 2: graminis (cervus), Hor. C. 1, 15, 30; cf.: qua cibi qua quietis inmemor nox traducta est, Liv. 9, 3, 4: salutis immemores, Curt. 7, 9.—(b). Absol.:
magna haec immemoris ingenii signa, Cic. Brut. 60, 218: immemori discedens pectore conjux, unfeeling, Cat. 64, 123: mente, id. ib. 249: possimne ingratus et immemor esse? Ov. M. 14, 173; 10, 682; 15, 122; Cat. 30, 1.—(g). With inf.:
nihili est, suum Qui officium facere immemor est, nisi adeo monitus, Plaut. Ps. 4, 7, 3; and with acc. and inf.: immemor, Chaeream Cassium nominari, never thinking, not considering, Suet. Calig. 57.—II. Transf., that causes forgetfulness, a poet. epithet of Lethe, Stat. S. 5, 2, 96; Sil. 16, 478; Sen. Herc. Oet. 936.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
immemor (in-m-) oris, abl. orī, adj.,
unmindful, not thinking, forgetful, regardless, negligent, heedless: ingenium: mens, Ct.: Instamus tamen inmemores, V.: rerum a me gestarum: benefici, T.: coniugis, H.: in testando nepotis, L.: herbarum (iuvenca), V.: pectus, unfeeling, Ct.
Origins
- Proto-Indo-European*né
- Proto-Indo-European*n̥-
- Proto-Italic*n̥-
- Latinimmemor
Latin memor Latin immemor From in- (“un-”) + memor (“mindful, remembering”).