adjectivethird-declension two-termination adjective
irrisibilis
irrisibilis (neuter irrisibile, comparative irrisibilior, adverb irrisibiliter)
Classical[ɪr.rɪˈsɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[ir.riˈs̬iː.bi.lis]
Meaning
- two terminationlaughable, ridiculous
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrisibilis | irrisibilis | irrisibile |
| genitive | irrisibilis | irrisibilis | irrisibilis |
| dative | irrisibilī | irrisibilī | irrisibilī |
| accusative | irrisibilem | irrisibilem | irrisibile |
| ablative | irrisibilī | irrisibilī | irrisibilī |
| vocative | irrisibilis | irrisibilis | irrisibile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | irrisibilēs | irrisibilēs | irrisibilia |
| genitive | irrisibilium | irrisibilium | irrisibilium |
| dative | irrisibilibus | irrisibilibus | irrisibilibus |
| accusative | irrisibilīs irrisibilēs | irrisibilīs irrisibilēs | irrisibilia |
| ablative | irrisibilibus | irrisibilibus | irrisibilibus |
| vocative | irrisibilēs | irrisibilēs | irrisibilia |
irrīsĭbĭlis (inr-), e, adj. irrideo,
I. laughable, ridiculous, Aug. Serm. 87, 7 (9).
Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin irrisibilis From irrīdeō (“to laugh at, mock, make fun of; joke, jeer.”) + -bilis.