LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

fremō

fremō (present infinitive fremere, perfect active fremuī, supine fremitum)
Classical[ˈfrɛ.moː]Ecclesiastical[ˈfrɛː.mo]
fremitō 2nd sg. fut. act. imper.; 3rd sg. fut. act. imper.Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitivewith accusativeto murmur, mutter, grumble, growl at or after something
    Tālibus Īlioneus; cūnctī simul ōre fremēbant / Dardanidae. With such [words spoke] Ilioneus; together all the Dardans were murmuring aloud [their assent]. (Ilioneus and other Dardan, i.e. Trojan, envoys are addressing Queen Dido; the meaning in-context is that of agreement which is audible – ore, “by or with mouth” – yet respectful to her royal court.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.559–560
  2. transitivewith accusativeto complain loudly
  3. intransitiveto roar, growl, hum, rumble, buzz, howl, snort, rage, murmur, mutter

Latīnē defined in Latin in our graded readers

vōcem gravem dō, ut leō īrātus.
fremō -ere — in Mille Verba, Animālia

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fremōfremēbamfremamfremuīfremueramfremuerō
2nd sg.fremisfremēbāsfremēsfremuistīfremuerāsfremueris
3rd sg.fremitfremēbatfremetfremuitfremueratfremuerit
1st pl.fremimusfremēbāmusfremēmusfremuimusfremuerāmusfremuerimus
2nd pl.fremitisfremēbātisfremētisfremuistisfremuerātisfremueritis
3rd pl.fremuntfremēbantfrementfremuērunt
fremuēre
fremuerantfremuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fremamfremeremfremuerimfremuissem
2nd sg.fremāsfremerēsfremuerīsfremuissēs
3rd sg.frematfremeretfremueritfremuisset
1st pl.fremāmusfremerēmusfremuerīmusfremuissēmus
2nd pl.fremātisfremerētisfremuerītisfremuissētis
3rd pl.fremantfremerentfremuerintfremuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fremorfremēbarfremar
2nd sg.fremeris
fremere
fremēbāris
fremēbāre
fremēris
fremēre
3rd sg.fremiturfremēbāturfremētur
1st pl.fremimurfremēbāmurfremēmur
2nd pl.fremiminīfremēbāminīfremēminī
3rd pl.fremunturfremēbanturfrementur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fremarfremerer
2nd sg.fremāris
fremāre
fremerēris
fremerēre
3rd sg.fremāturfremerētur
1st pl.fremāmurfremerēmur
2nd pl.fremāminīfremerēminī
3rd pl.fremanturfremerentur
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fremefremere
pres. 2nd pl.fremitefremiminī
fut. 2nd sg.fremitōfremitor
fut. 3rd sg.fremitōfremitor
fut. 2nd pl.fremitōte—
fut. 3rd pl.fremuntōfremuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefremerefremī
perfect infinitivefremuissefremitum esse
future infinitivefremitūrum essefremitum īrī
present participlefremēns—
perfect participle—fremitus
future participlefremitūrus
fremitūra, fremitūrā, fremitūrae, fremitūram, fremitūrārum, fremitūrās, fremitūre, fremitūrī, fremitūrīs, fremitūrō, fremitūrōrum, fremitūrōs, fremitūrum
fremendus
fremundus, fremenda, fremendā, fremendae, fremendam, fremendārum, fremendās, fremende, fremendīs, fremendōrum, fremendōs
gerundfremendī, fremendō, fremendumsupinefremitum, fremitū

frĕmo, ŭi, ĭtum, 3, v. n. and a.
I. [cf. βρέμω, βρόμος, βροντή].
1. Neutr., to make a low roaring, to roar, resound, to growl, murmur, rage, snort, howl (class.; syn.: frendo, strideo, strepo, crepo): (ventus ibi) Speluncas inter magnas fremit ante tumultu, Lucr. 6, 581; cf. Verg. A. 1, 56: venti immani turbine, Ov. Tr. 1, 2, 25: mare, Val. Fl. 2, 646; cf.: Ister tumidā aquā, id. 6, 329: montes undaeque, Stat. Th. 12, 654: saxa concita murali tormento, whiz, Verg. A. 12, 922: viae laetitiā ludisque plausuque, resound, id. ib. 9, 717: agri festis ululatibus, Ov. M. 3, 528: irritata canum cum primum immane Molossūm Mollia ricta fremunt, Lucr. 5, 1064: leo ore cruento, Verg. A. 9, 341; Plin. 8, 16, 19, § 48; cf. Varr. L. L. 7, § 104 Müll.: equus, neighs, Verg. A. 11, 496; 599; Hor. C. 4, 14, 23; id. Epod. 9, 17: lupus ad caulas, Verg. A. 9, 60: tigres, Val. Fl. 2, 260: fremant omnes licet, dicam quod sentio, to mutter, grumble, Cic. de Or. 1, 44, 195: cum in basilica Julia ... omnia clamoribus fremerent, Quint. 12, 5, 6: omnes magno circum clamore fremebant, Verg. A. 6, 175: cunctique fremebant Caelicolae assensu vario, id. ib. 10, 96: cuncti simul ore fremebant Dardanidae, id. ib. 1, 559; 5, 555: animisque fremens, id. ib. 12, 371; cf.: stabat acerba fremens Aeneas, id. ib. 12, 398: patres, erecti gaudio, fremunt, Liv. 6, 6, 17: rumor de tibicine Fremit in theatro, Phaedr. 5, 7, 21.—
II. Act., to murmur, grumble, growl, rage at or after any thing, to complain loudly.
(a). With acc.: dixerat haec unoque omnes eadem ore fremebant, Verg. A. 11, 132: arma amens fremit; arma toro tectisque requirit, Saevit amor ferri, id. ib. 7, 460: si plebs fremere imperia coepisset, i. e. to murmur at, Cass. ap. Serv. Verg. A. 1, 56.—
(b). With an object-clause: jam vero Arrius consulatum sibi ereptum fremit, Cic. Att. 2, 7,3: Pedum expugnandum ac delendum senatus fremit, Liv. 8, 13, 1: praetorianus miles, non virtute se sed proditione victum fremebat, Tac. H. 2, 44: (M. Bruti) epistolae frementes, fibulas tribunicias ex auro geri, id. ib. 4, 35; Plin. 33, 3, 12, § 39.

Origins

From Proto-Italic *fremō, from Proto-Indo-European *bʰrémeti, from Proto-Indo-European *bʰrem-. Cognates include Ancient Greek βρέμω (brémō), Middle High German bremen, Welsh brefu, and obsolete English breme (“famous; tempestuous”).

Descendants
  • Catalanfremir
  • Frenchfrémir
  • Italianfremere
  • Italianfremitare
  • Occitanfermir
  • Portuguesefremir
  • Romanianfremăta
  • Spanishfremir
  • Friulianfremi
  • Venetanfrèmer

Quick answers

What does fremō mean in Latin?
fremō, a verb, means “to murmur, mutter, grumble, growl at or after something; to complain loudly; to roar, growl, hum, rumble, buzz, howl, snort, rage, murmur, mutter”.
What are the principal parts of fremō?
fremō, fremere, fremuī, fremitum (third conjugation).
How do you pronounce fremō?
In classical Latin, [ˈfrɛ.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfrɛː.mo].