LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

fremitus

fremitus m (genitive fremitūs)
Classical[ˈfrɛ.mɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈfrɛː.mi.tus]

Meaning

  1. masculinean angry murmur, humming
  2. masculinea dull roaring sound, loud noise, resounding noise
    Sīcut fremitus leōnis ita, et rēgis īra: et sīcut rōs super herbam ita hilaritās eius. As the roaring of a lion, so also is the anger of a king: and his cheerfulness as the dew upon the grass. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.19.12

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativefremitusfremitūs
genitivefremitūsfremituum
dativefremituīfremitibus
accusativefremitumfremitūs
ablativefremitūfremitibus
vocativefremitusfremitūs

frĕmĭtus, ūs, m. id.,
I. a dull, roaring sound, a rushing, resounding, murmuring, humming, snorting, loud noise (class.; syn.: crepitus, fremor, strepitus, stridor): omne sonabat Arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 197 ed. Vahl.); cf. imbrium, id. ap. Serv. Verg. G. 1, 12 (Trag. v. 147 ib.): ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere, Cic. Fin. 5, 2, 5: murmurantis maris, id. Tusc. 5, 40, 116: aequoris, Hor. C. 3, 27, 23; cf.: perfurit acri Cum fremitu, saevitque minaci murmure pontus, Lucr. 1, 276: terrae, Cic. Div. 1, 18, 35: simul eorum qui cum impedimentis veniebant, clamor fremitusque oriebatur, Caes. B. G. 2, 24, 3; cf. id. ib. 4, 14, 3: ex nocturno fremitu, id. ib. 5, 22, 1: fremitus egentium et motus quidam temerarius Graeculae contionis, Cic. Fl. 10, 23; cf.: si displicuit sententia, fremitu aspernantur, Tac. G. 11: dein fremitus increbruit, Liv. 45, 1, 3: nos ab Carthagine fremitum castrorum Romanorum exaudimus, id. 30, 30, 8: plausu fremituque virūm Consonat omne nemus, Verg. A. 5, 148: victor plausuque volat fremituque secundo, id. ib. 5, 338; cf.: boat caelum fremitu virūm, Plaut. Am. 1, 1, 78: canentūm (with sonus and plausus), Ov. Tr. 4, 2, 53: equorum, neighing, Caes. B. C. 3, 38, 3; Verg. A. 11, 607; Tac. G. 10; cf.: hinnitusque equorum, Liv. 2, 64, 11 fin.: (equus) fremitum patulis ubi naribus edit (corresp. to hinnitus and hinnire), Lucr. 5, 1076: canis, growling, Col. 7, 12, 3: leonum, Val. Fl. 3, 237: tigris, Plin. 8, 18, 25, § 66: inconditus vituli marini, id. 9, 13, 15, § 41: (apum), Verg. G. 4, 216.—In plur.: rapidi, Lucr. 5, 1193; so id. 6, 199; 270; 289; 410: fremitus iraeque leonum, Val. Fl. 3, 237: virorum, id. 6, 232: Demosthenes ... consuescebat contionum fremitus non expavescere, Quint. 10, 3, 30.

Origins

  1. Proto-Indo-European*bʰrem-
  2. Proto-Indo-European*bʰrémeti
  3. Proto-Italic*fremō
  4. Latinfremitus

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin fremitus From fremō (“to murmur, mutter, grumble, growl, roar”) + -tus (suffix forming fourth declension action nouns from verbs).

Descendants
  • Englishfremitus
  • Italianfremito
  • Portuguesefrêmito
  • Romanianfreamăt
  • Spanishfrémito
  • Aromanianfreamit
  • Galicianfremido
  • Old Frenchfriente
  • Sicilianfrèmitu

Quick answers

What does fremitus mean in Latin?
fremitus, a noun, means “an angry murmur, humming; a dull roaring sound, loud noise, resounding noise”.
What is the genitive of fremitus?
The genitive singular is fremitūs. fremitus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce fremitus?
In classical Latin, [ˈfrɛ.mɪ.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfrɛː.mi.tus].
Where does fremitus come from?
Proto-Indo-European *bʰrem- → Proto-Indo-European *bʰrémeti → Proto-Italic *fremō → Latin fremitus.