noun · masculinefourth declension
fremitus
fremitus m (genitive fremitūs)
Classical[ˈfrɛ.mɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈfrɛː.mi.tus]
Meaning
- masculinean angry murmur, humming
- masculinea dull roaring sound, loud noise, resounding noise
Sīcut fremitus leōnis ita, et rēgis īra: et sīcut rōs super herbam ita hilaritās eius. As the roaring of a lion, so also is the anger of a king: and his cheerfulness as the dew upon the grass. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.: 1752 CE)
c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.19.12
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sonus multitūdinis īrātaefremitus -ūs (m) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 8
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | fremitus | fremitūs |
| genitive | fremitūs | fremituum |
| dative | fremituī | fremitibus |
| accusative | fremitum | fremitūs |
| ablative | fremitū | fremitibus |
| vocative | fremitus | fremitūs |
frĕmĭtus, ūs, m. id.,
I. a dull, roaring sound, a rushing, resounding, murmuring, humming, snorting, loud noise (class.; syn.: crepitus, fremor, strepitus, stridor): omne sonabat Arbustum fremitu silvaï frondosaï, Enn. ap. Macr. S. 6, 2 (Ann. v. 197 ed. Vahl.); cf. imbrium, id. ap. Serv. Verg. G. 1, 12 (Trag. v. 147 ib.):
ad fluctum aiunt declamare solitum Demosthenem, ut fremitum assuesceret voce vincere, Cic. Fin. 5, 2, 5: murmurantis maris, id. Tusc. 5, 40, 116: aequoris, Hor. C. 3, 27, 23; cf.: perfurit acri Cum fremitu, saevitque minaci murmure pontus, Lucr. 1, 276: terrae, Cic. Div. 1, 18, 35: simul eorum qui cum impedimentis veniebant, clamor fremitusque oriebatur, Caes. B. G. 2, 24, 3; cf. id. ib. 4, 14, 3: ex nocturno fremitu, id. ib. 5, 22, 1: fremitus egentium et motus quidam temerarius Graeculae contionis, Cic. Fl. 10, 23; cf.: si displicuit sententia, fremitu aspernantur, Tac. G. 11: dein fremitus increbruit, Liv. 45, 1, 3: nos ab Carthagine fremitum castrorum Romanorum exaudimus, id. 30, 30, 8: plausu fremituque virūm Consonat omne nemus, Verg. A. 5, 148: victor plausuque volat fremituque secundo, id. ib. 5, 338; cf.: boat caelum fremitu virūm, Plaut. Am. 1, 1, 78: canentūm (with sonus and plausus), Ov. Tr. 4, 2, 53: equorum, neighing, Caes. B. C. 3, 38, 3; Verg. A. 11, 607; Tac. G. 10; cf.: hinnitusque equorum, Liv. 2, 64, 11 fin.: (equus) fremitum patulis ubi naribus edit (corresp. to hinnitus and hinnire), Lucr. 5, 1076: canis, growling, Col. 7, 12, 3: leonum, Val. Fl. 3, 237: tigris, Plin. 8, 18, 25, § 66: inconditus vituli marini, id. 9, 13, 15, § 41: (apum), Verg. G. 4, 216.—In plur.: rapidi, Lucr. 5, 1193; so id. 6, 199; 270; 289; 410: fremitus iraeque leonum, Val. Fl. 3, 237: virorum, id. 6, 232: Demosthenes ... consuescebat contionum fremitus non expavescere, Quint. 10, 3, 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
fremitus ūs, m
FREM-, a rushing, resounding, murmuring, humming, loud noise : Afrorum fremitu terrere me: maris: eorum, qui veniebant, Cs.: ex nocturno fremitu, Cs.: si displicuit sententia, fremitu aspernantur, Ta.: fremitu virūm Consonat nemus, V.: frementis Verba volgi, O.: equorum, neighing , L.: (apum), humming , V.
Origins
- Proto-Indo-European*bʰrem-
- Proto-Indo-European*bʰrémeti
- Proto-Italic*fremō
- Latinfremitus
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin fremitus From fremō (“to murmur, mutter, grumble, growl, roar”) + -tus (suffix forming fourth declension action nouns from verbs).
Descendants
- Englishfremitus
- Italianfremito
- Portuguesefrêmito
- Romanianfreamăt
- Spanishfrémito
- Aromanianfreamit
- Galicianfremido
- Old Frenchfriente
- Sicilianfrèmitu