LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

flectō

flectō (present infinitive flectere, perfect active flexī, supine flexum)
Classical[ˈfɫɛk.toː]Ecclesiastical[ˈflɛk.to]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to bend, curve or bow
  2. to deviate, distract
  3. to turn or curl
    [...] genitor caelōque invectus apertō… Father [Neptune], [now] riding under a clear sky, turns [his] team and gives rein to [his] swift-following chariot [as it] flies.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.155–156
  4. figurativelyto persuade, prevail upon, or soften

Latīnē defined in Latin in our graded readers

viam mūtō, in aliam partem vertō; equōs flectimus.
flectō -ere flexī — in Mille Verba, ch. Via et Iter

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.flectōflectēbamflectamflexīflexeramflexerō
2nd sg.flectisflectēbāsflectēsflexistīflexerāsflexeris
3rd sg.flectitflectēbatflectetflexitflexeratflexerit
1st pl.flectimusflectēbāmusflectēmusfleximusflexerāmusflexerimus
2nd pl.flectitisflectēbātisflectētisflexistisflexerātisflexeritis
3rd pl.flectuntflectēbantflectentflexērunt
flexēre
flexerantflexerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.flectamflecteremflexerimflexissem
2nd sg.flectāsflecterēsflexerīsflexissēs
3rd sg.flectatflecteretflexeritflexisset
1st pl.flectāmusflecterēmusflexerīmusflexissēmus
2nd pl.flectātisflecterētisflexerītisflexissētis
3rd pl.flectantflecterentflexerintflexissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.flectorflectēbarflectar
2nd sg.flecteris
flectere
flectēbāris
flectēbāre
flectēris
flectēre
3rd sg.flectiturflectēbāturflectētur
1st pl.flectimurflectēbāmurflectēmur
2nd pl.flectiminīflectēbāminīflectēminī
3rd pl.flectunturflectēbanturflectentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.flectarflecterer
2nd sg.flectāris
flectāre
flecterēris
flecterēre
3rd sg.flectāturflecterētur
1st pl.flectāmurflecterēmur
2nd pl.flectāminīflecterēminī
3rd pl.flectanturflecterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.flecteflectere
pres. 2nd pl.flectiteflectiminī
fut. 2nd sg.flectitōflectitor
fut. 3rd sg.flectitōflectitor
fut. 2nd pl.flectitōte—
fut. 3rd pl.flectuntōflectuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveflectereflectī
perfect infinitiveflexisseflexum esse
future infinitiveflexūrum esseflexum īrī
present participleflectēns—
perfect participle—flexus
flexa, flexā, flexae, flexam, flexārum, flexās, flexe, flexīs, flexō, flexōrum, flexōs
future participleflexūrus
flexūra, flexūrā, flexūrae, flexūram, flexūrārum, flexūrās, flexūre, flexūrī, flexūrīs, flexūrō, flexūrōrum, flexūrōs, flexūrum
flectendus
flectundus, flectenda, flectendā, flectendae, flectendam, flectendārum, flectendās, flectende, flectendīs, flectendōrum, flectendōs
gerundflectendī, flectendō, flectendumsupineflexum, flexū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iter flectere, convertere, avertere
to deviate, change the direction.
animum alicuius or simply aliquem flectere
to make a person change his intention.

flecto, xi, xum, 3, v. a. and n. root in Gr. φολκός, bandy-legged; φάλκης, the bent rib of a ship; L. falx; falco, so called from the curve of its claws or beak; cf. Germ. Falke; Engl. falcon.
I. Act., to bend, bow, curve, turn, turn round (freq. and class.; syn.: plecto, plico, curvo).
A. Lit.
1. In gen.: animal omne membra quocumque vult, flectit, contorquet, porrigit, contrahit, Cic. Div. 1, 53, 120: ora retro, Ov. M. 3, 188: vultus ad illum, id. ib. 4, 265; 10, 236: lumina a gurgite in nullam partem, id. ib. 8, 367: geminas acies huc, to turn, direct, Verg. A. 6, 789; cf. oculos, id. ib. 8, 698: equos brevi moderari ac flectere, Caes. B. G. 4, 33 fin.: equum, Hor. C. 3, 7, 25: currum de foro in Capitolium, Cic. Verr. 2, 5, 30, § 77: plaustrum, Ov. M. 10, 447: navem, Auct. B. Alex. 64 fin.: habenas, Ov. M. 2, 169: cursus in orbem, id. ib. 6, 225; cf.: cursus in laevum, id. Tr. 1, 10, 17: iter ad Privernum, Liv. 8, 19, 13 Drak. N. cr.: iter Demetriadem, id. 35, 31, 3: tu (Bacche) flectis amnes, tu mare barbarum, Hor. C. 2, 19, 17: arcus, to bend, Ov. M. 4, 303; cf.: flexos incurvant viribus arcus, Verg. A. 5, 500: flexum genu, Ov. M. 4, 340: artus, Liv. 21, 58, 9: flexi crines, curled, Mart. 3, 63, 3; 10, 65, 6; Juv. 6, 493: flexum mare, i.e. a bay, Tac. A. 14, 4: flexi fractique motus, contorted, Cic. Fin. 5, 12, 35: hinc (silva) se flectit sinistrorsus, Caes. B. G. 6, 25, 3.—Mid.: quasi amnis celeris rapit, sed tamen inflexu flectitur, Naev. ap. Non. 191, 34 (Trag. Rel. v. 42 Rib.): (milvus) flectitur in gyrum, wheels, Ov. M. 2, 718: modo flector in anguem, I bend, wind myself into a snake, id. ib. 8, 883: sol ab ea (Cancri) meta incipit flecti, Plin. 18, 28, 68, § 264: Euphrates ad meridiem flectitur, id. 6, 26, 30, § 125.—
2. In partic., naut. t. t., to go round or double a promontory: cum in flectendis promontoriis ventorum mutationes maximas saepe sentiant, Cic. Div. 2, 45, 94: Leucaten flectere molestum videbatur, id. Att. 5, 9, 1.—
B. Trop.
1. In gen., to bend, turn, direct: ducere multimodis voces et flectere cantus, Lucr. 5, 1406: vocem, Ov. Am. 2, 4, 25: qui teneros et rudes cum acceperunt, inficiunt et flectunt, ut volunt, Cic. Leg. 1, 17, 47; cf.: imbecillitatem animorum torquere et flectere, id. ib. 1, 10, 29: suam naturam huc et illuc torquere ac flectere, id. Cael. 6, 13: vitam flectere fingereque, id. Sull. 28, 79: mentes suas ad nostrum imperium nomenque, id. Balb. 17, 39: aliquem a proposito, Liv. 28, 22, 11: scribentis animum a vero, id. 1 praef. 5: animus ab aliqua opinione flectendus, Quint. 4, 2, 80: animos ad publica carmina, Ov. Tr. 5, 1, 23: quo vobis mentes ... dementes sese flexere viaï? Enn. ap. Cic. de Sen. 6, 16 (Ann. v. 209 ed. Vahl.): est viri et ducis oblata casu flectere ad consilium, Liv. 28, 44, 8: juvenis cereus in vitium flecti, Hor. A. P. 163: quod procul a nobis flectat Fortuna gubernans, turn aside, avert, Lucr. 5, 108.—
2. In partic.
a. To bend (in opinion or in will), to move, persuade, prevail upon, overcome, soften, appease (cf.: moveo, afficio): quibus rebus ita flectebar animo atque frangebar, ut, etc., Cic. Sull. 6, 18: sed quid te oratione flectam? ... qua re flecte te, quaeso, id. Phil. 1, 14, 35: facile Achivos flexeris, Enn. ap. Gell. 11, 4, 3 (Trag. v. 229 ed. Vahl.): judices, Quint. 6, 1, 9: flectere mollibus jam durum imperiis, Hor. C. 4, 1, 6: precibus si flecteris ullis, Verg. A. 2, 689: flectere si nequeo Superos, Acheronta movebo, id. ib. 7, 312; cf.: nisi dii immortales suo numine prope fata ipsa flexissent, Cic. Cat. 3, 8, 19: desine fata deum flecti sperare precando, Verg. A. 6, 376: animos commutare atque omni ratione flectere, Cic. de Or. 2, 52 fin.: ingenium alicujus aversum, Sall. J. 102, 3: si quem a proposito spes mollitiave animi flexisset, divert, dissuade, Liv. 28, 22, 11: dictis nostris sententia flexa est, Enn. ap. Fest. p. 257 Müll. (Ann. v. 264 ed. Vahl.): si flectitur ira deorum, Ov. M. 1, 378: cf. id. Tr. 3, 5, 41: hortaturque simul flectitque labores, soothes, Stat. S. 5, 1, 119: ad deditionem primos, Liv. 5, 43, 1.—Mid.: plurimum valet miseratio, quae judicem flecti non tantum cogit, sed, etc., to let himself be moved, Quint. 6, 1, 23: flexi in misericordiam, Amm. 12, 27.—
b. (Acc. to I. A. 2.) To turn aside from, to avoid a thing: ut eam (viam) flectas, te rogo, Cic. Att. 11, 18, 2 (but B. and K. ex conj. C. F. Hermann read ira, v. a. sup.); cf.: flexit viam, Liv. 1, 60, 1: dolo a se flexos imputavit civilis, Tac. H. 5, 24.—
c. To refer to or apply to any one: versus qui in Tiberium flecterentur, Tac. A. 6, 29: Augustus quaedam ex horrida illa antiquitate ad praesentem usum flexisset, id. ib. 4, 16.—
d. In grammar.
(a). To form a word from another language: verba derivare, flectere, conjungere, Quint. 8, 3, 36: hoc vocabulum (pollex) de Graeco flexum est, Gell. 4, 3 fin. —
(b). To decline, conjugate, inflect, Varr. L. L. 10, 2, 29 al.—
(g). Flectere syllabam, to mark with the circumflex accent, and hence, to lengthen, Quint. 1, 5, 23 Spald. and Zumpt.
II. Neutr., to turn, go, or march in any direction (post-Aug.).
A. Lit.: cum procul hos laevo flectentes limite cernunt, Verg. A. 9, 372: ex Gabino in Tusculanos flexere colles, Liv. 3, 8, 6; Hasdrubal ad Oceanum flectit, id. 28, 16, 3: inde Vitellius Cremonam flexit, Tac. H. 2, 70: in Capitolium, Suet. Tib. 20.—
B. Trop., of thought or speech, to turn in any direction: ad providentiam sapientiamque, Tac. A. 13, 3: in ambitionem, id. ib. 4, 37: a veneratione Augusti orsus flexit ad victorias Tiberii, id. ib. 1, 34.—Hence, flexus, a, um, P. a.
A. Lit., bent, winding: error, Ov. M. 8, 160: zodiacus circa Cancrum Capricornumque flexior, Mart. Cap. 8, § 878.—In neutr. plur. subst.: collium flexa, Minuc. Fel. Octav. 17.—
B. Trop., of tones, lengthened: infinito magis illa flexa et circumducta sunt, Quint. 11, 3, 172.

Origins

Of uncertain origin, lacking any solid Indo-European cognates. Possible Proto-Indo-European predecessors include *bʰleK-, *dʰleK- (which points to an earlier form *θlektō), and *gʷʰleK- (which points to an earlier form *xʷlektō). Matasović has connected flectō with Proto-Slavic *gleznъ (“ankle”), reconstructing Proto-Indo-European *gʷʰleǵʰ- to account for both.

Later borrowings
  • Catalanflectir
  • Catalanflectar
  • Italianflettere
  • Portuguesefletir
  • Portugueseflectir
  • Sicilianfrèttiri
  • Sicilianflèttiri
Italo-Romance
  • ⇒ Central Italianaffiette
  • Neapolitanfiette
Gallo-Romance
  • Old Frenchfletir
  • Old Occitanfletir
Ancient borrowings
  • Old Irishsléchtaim
Elsewhere
  • Vulgar Latin*flecticāre

In English words that came into English from flectō

  • reflectreflectō
  • reflectionreflexiō
  • flexibleflexibilis
  • flexflexus
  • reflexreflexus
  • inflectīnflectō
  • inflectioninflexio
  • retroflexrētrōflexus
  • deflectdeflecto
  • flexibilityflexibilitās
  • genuflectgenūflectō
  • deflectiondēflexiō
  • flexorflexor
  • flexureflexura
  • flexionflexio
  • flexuousflexuosus
  • flexileflexilem
  • deflexuredeflectere
  • reflexionreflexiō
  • inflexioninflexio

Quick answers

What does flectō mean in Latin?
flectō, a verb, means “to bend, curve or bow; to deviate, distract; to turn or curl”.
What are the principal parts of flectō?
flectō, flectere, flexī, flexum (third conjugation).
How do you pronounce flectō?
In classical Latin, [ˈfɫɛk.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈflɛk.to].
Which English words come from flectō?
English words that go back to Latin flectō include reflect, flexible, flex, inflect, deflect and flexibility.