LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

flexus

flexus m (genitive flexūs)
Classical[ˈfɫɛk.sʊs]Ecclesiastical[ˈflɛk.sus]

Meaning

  1. masculinea bending, turning, winding
  2. masculinea transition, changing
  3. masculinemodulation, inflection of the voice
  4. masculineinflection

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativeflexusflexūs
genitiveflexūsflexuum
dativeflexuīflexibus
accusativeflexumflexūs
ablativeflexūflexibus
vocativeflexusflexūs

flexus, a, um, Part. and P. a., from flecto.
flexus, ūs, m. flecto,
I. a bending, turning, winding (class.; in sing. and plur.).
I. Lit.: aures duros et quasi corneolos habent introitus, multisque cum flexibus, Cic. N. D. 2, 57, 144; cf. Quint. 6, 13, 9: ut qui cursu parum valent, flexu eludunt, id. 9, 2, 78: cum venissem ad pontem, in quo flexus est ad iter Arpinas, Cic. Att. 16, 13, a, 1; cf.: in aliquo flexu viae, Liv. 22, 12, 7: implicatae flexibus vallium viae, id. 32, 4, 4: Rhenus modico flexu in occidentem versus, Tac. G. 1: flexu Armeniam petivit, id. A. 12, 12: alio flexu reduci ad viam, Quint. 2, 17, 29: (quo pacto sol) Brumales adeat flexus, Lucr. 5, 616: brumales, id. 5, 640: metae, the turn round the goal, Pers. 3, 63: labyrinthei, the mazes, Cat. 64, 114: capilli dociles et centum flexibus apti, Ov. Am. 1, 14, 13: in litore flexus Mecybernaeus, the bay or gulf, Mela, 2, 3 init.; cf. id. 3, 1.—
II. Trop.
A. In gen., a turning, transition into another state, political change: id enim est caput civilis prudentiae, videre itinera flexusque rerum publicarum, Cic. Rep. 2, 25, 46: in hoc flexu quasi aetatis fama adolescentis paululum haesit ad metas (the figure taken from the turning of the racers on reaching the goal), id. Cael. 31, 75; cf.: si infinitus forensium rerum labor decursu honorum et jam aetatis flexu constitisset, i. e. senectus, id. de Or. 1, 1, 1: flexu auctumni (= post medium tempus auctumni, trop. from turning the meta in the Circus), Tac. H. 5, 23; v. Orell. ad h. 1.—
B. In partic. (post-Aug.).
1. An artful turning, winding, shifting: inde recta fere est actio, hinc mille flexus et artes desiderantur, Quint. 5, 13, 2: qui haec recta tantum, et in nullos flexus recedentia tractaverit, id. 10, 5, 12. —
2. Of the voice, inflection, modulation, variation: citharoedi simul et sono vocis et plurimis flexibus serviunt, Quint. 1, 12, 3: quid quoque flexu dicendum, id. 1, 8, 1: qui flexus deceat miserationem, id. 1, 11, 12; 1, 8, 3.—
3. In gram., inflection, variation, derivation (in Varro flexura, v. h. v.): quid vero? quae tota positionis ejusdem in diversos flexus eunt? cum Alba faciat Albanos et Albenses; volo, volui et volavi, Quint. 1, 6, 15.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin flexus From flectō (“to bend”) + -tus (froming action nouns).

Descendants
  • Englishflex
  • Englishflexus
  • Italianflesso
  • Spanishflexo
  • Spanishflexor

Quick answers

What does flexus mean in Latin?
flexus, a noun, means “a bending, turning, winding; a transition, changing; modulation, inflection of the voice”.
What is the genitive of flexus?
The genitive singular is flexūs. flexus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce flexus?
In classical Latin, [ˈfɫɛk.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈflɛk.sus].