LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

effugiō

effugiō (present infinitive effugere, perfect active effūgī, supine effugitum)
Classical[ɛfˈfʊ.ɡi.oː]Ecclesiastical[efˈfuː.d͡ʒi.o]

Meaning

  1. intransitiveto flee from, escape
  2. transitiveto avoid, evade

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.effugiōeffugiēbameffugiameffūgīeffūgerameffūgerō
2nd sg.effugiseffugiēbāseffugiēseffūgistīeffūgerāseffūgeris
3rd sg.effugiteffugiēbateffugieteffūgiteffūgerateffūgerit
1st pl.effugimuseffugiēbāmuseffugiēmuseffūgimuseffūgerāmuseffūgerimus
2nd pl.effugitiseffugiēbātiseffugiētiseffūgistiseffūgerātiseffūgeritis
3rd pl.effugiunteffugiēbanteffugienteffūgērunt
effūgēre
effūgeranteffūgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.effugiameffugeremeffūgerimeffūgissem
2nd sg.effugiāseffugerēseffūgerīseffūgissēs
3rd sg.effugiateffugereteffūgeriteffūgisset
1st pl.effugiāmuseffugerēmuseffūgerīmuseffūgissēmus
2nd pl.effugiātiseffugerētiseffūgerītiseffūgissētis
3rd pl.effugianteffugerenteffūgerinteffūgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.effugioreffugiēbareffugiar
2nd sg.effugeris
effugere
effugiēbāris
effugiēbāre
effugiēris
effugiēre
3rd sg.effugitureffugiēbātureffugiētur
1st pl.effugimureffugiēbāmureffugiēmur
2nd pl.effugiminīeffugiēbāminīeffugiēminī
3rd pl.effugiuntureffugiēbantureffugientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.effugiareffugerer
2nd sg.effugiāris
effugiāre
effugerēris
effugerēre
3rd sg.effugiātureffugerētur
1st pl.effugiāmureffugerēmur
2nd pl.effugiāminīeffugerēminī
3rd pl.effugiantureffugerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.effugeeffugere
pres. 2nd pl.effugiteeffugiminī
fut. 2nd sg.effugitōeffugitor
fut. 3rd sg.effugitōeffugitor
fut. 2nd pl.effugitōte—
fut. 3rd pl.effugiuntōeffugiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveeffugereeffugī
perfect infinitiveeffūgisseeffugitum esse
future infinitiveeffugitūrum esseeffugitum īrī
present participleeffugiēns—
perfect participle—effugitus
effugita, effugitā, effugitae, effugitam, effugitārum, effugitās, effugitī, effugitōrum, effugitōs
future participleeffugitūrus
effugitūra, effugitūrā, effugitūrae, effugitūram, effugitūrārum, effugitūrās, effugitūre, effugitūrī, effugitūrīs, effugitūrō, effugitūrōrum, effugitūrōs, effugitūrum
effugiendus
effugiundus, effugienda, effugiendā, effugiendae, effugiendam, effugiendārum, effugiendās, effugiende, effugiendīs, effugiendōrum, effugiendōs
gerundeffugiendī, effugiendō, effugiendumsupineeffugitum, effugitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

e (de) manibus effugere, elābi
to slip, escape from the hands.
effugere, elābi e manibus hostium
to escape from the hands of the enemy.

ef-fŭgĭo, fūgi (
I. inf. pass. effugiri, Pseud. Syr. Sent. 815 Rib.), 3, v. n. and a. (class. and freq., esp. in the active sense).
I. Neutr., to flee away; or, with reference to the result, to escape: effugias ex urbe inanis, Plaut. Trin. 3, 2, 75; so, ex urbe, id. ib. 2, 4, 196: e proelio, Cic. Phil. 2, 29: e manibus, id. de Imp. Pomp. 9 al.; cf. transf.: ex sitella (sors), Plaut. Cas. 2, 6, 44: a vita marituma, id. Bacch. 2, 3, 108: a quibus, Cic. Sest. 54 fin.: patriă, Plaut. Merc. 3, 4, 75: foras, id. Most. 1, 4, 3; cf. id. Curc. 5, 1, 8; Ter. Eun. 5, 5, 3: ad regem, Curt. 4, 15.— Absol.: pisces ne effugiant, cavet, Plaut. Truc. 1, 1, 16; Caes. B. G. 5, 58, 4; Cic. Att. 1, 16, 2; Verg. E. 3, 49 et saep.; cf.: via Nolam ferente, Liv. 8, 26.—With ne: parum effugerat ne dignus crederetur (= aegre impediebat, quin, etc.; Greek παρʼ ὀλίγον ἐξέφυγεν, etc.), Tac. H. 3, 39 fin.: propinque clade urbis ipsi, ne quid simile paterentur, effugerunt, Liv. 36, 25, 8.—
II. Act.
A. Of personal subjects: aliquid, to flee from, escape, avoid, shun (cf.: vito, caveo, fugio): ita vix poteris effugere infortunium, Plaut. Am. 1, 1, 295: pauca (with subterfugere), id. Capt. 5, 2, 18: malam rem, id. As. 2, 4, 9: impias propinquorum manus, Cic. Rep. 6, 12: dolores, id. Q. Fr. 1, 4, 4: mortem, Caes. B. G. 6, 30, 2: periculum celeritate, id. ib. 4, 35, 1; cf. id. B. C. 2, 41, 6: equitatum Caesaris, id. ib. 1, 65, 4: haec vincula, Hor. S. 2, 3, 71 et saep.; cf.: haec morte effugiuntur, Cic. Tusc. 1, 36: ea aetas tua, quae cupiditates adolescentiae jam effugerit, i. e. has passed beyond them, Tac. H. 1, 15: effugere cupiditatem regnum est vincere, Pub. Syr. 154 (Rib.).—Rarely with a rel. clause: numquam hodie effugies, quin mea moriaris manu, Naev. ap. Macr. S. 6, 1 (Trag. Rel. ed. Rib. p. 8).—Of inanimate subjects: res (me) effugit, it escapes me, I do not observe it: ubi eum locum omnem cogitatione sepseris, nihil te effugiet, Cic. de Or. 2, 34 fin.: nullius rei cura Romanos, Liv. 22, 33: neque hoc parentes Effugerit spectaculum, Hor. Epod. 5, 102: somniculosum plurima effugiunt, Col. 11, 1, 13 et saep.: petitiones corpore effugi, i. e. narrowly, barely, Cic. Cat. 1, 6, 15.— Rarely with a subject-clause: custodis curam non effugiat observare desilientem matricem, Col. 8, 11, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₁éǵʰ
  2. Proto-Indo-European*h₁éǵʰs
  3. Proto-Italic*eks
  4. Latineffugiō

Latin ex- Proto-Indo-European *bʰewg-der. Proto-Italic *fugjō Latin fugiō Latin effugiō From ex- + fugiō.

Quick answers

What does effugiō mean in Latin?
effugiō, a verb, means “to flee from, escape; to avoid, evade”.
What are the principal parts of effugiō?
effugiō, effugere, effūgī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce effugiō?
In classical Latin, [ɛfˈfʊ.ɡi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [efˈfuː.d͡ʒi.o].
Where does effugiō come from?
Proto-Indo-European *h₁éǵʰ → Proto-Indo-European *h₁éǵʰs → Proto-Italic *eks → Latin effugiō.