LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

fugitō

fugitō (present infinitive fugitāre, perfect active fugitāvī, supine fugitātum)
Classical[ˈfʊ.ɡɪ.toː]Ecclesiastical[ˈfuː.d͡ʒi.to]

Meaning

  1. to flee
  2. to eschew, shun

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fugitōfugitābamfugitābōfugitāvīfugitāveramfugitāverō
fugitārō
2nd sg.fugitāsfugitābāsfugitābisfugitāvistī
fugitāstī
fugitāverās
fugitārās
fugitāveris
3rd sg.fugitatfugitābatfugitābitfugitāvitfugitāverat
fugitārat
fugitāverit
fugitārit
1st pl.fugitāmusfugitābāmusfugitābimusfugitāvimusfugitāverāmusfugitāverimus
fugitārimus
2nd pl.fugitātisfugitābātisfugitābitisfugitāvistis
fugitāstis
fugitāverātis
fugitārātis
fugitāveritis
fugitāritis
3rd pl.fugitantfugitābantfugitābuntfugitāvērunt
fugitāvēre, fugitārunt
fugitāverant
fugitārant
fugitāverint
fugitārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fugitemfugitāremfugitāverim
fugitārim
fugitāvissem
fugitāssem
2nd sg.fugitēsfugitārēsfugitāverīsfugitāvissēs
fugitāssēs
3rd sg.fugitetfugitāretfugitāverit
fugitārit
fugitāvisset
fugitāsset
1st pl.fugitēmusfugitārēmusfugitāverīmus
fugitārīmus
fugitāvissēmus
fugitāssēmus
2nd pl.fugitētisfugitārētisfugitāverītis
fugitārītis
fugitāvissētis
fugitāssētis
3rd pl.fugitentfugitārentfugitāverint
fugitārint
fugitāvissent
fugitāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fugitorfugitābarfugitābor
2nd sg.fugitāris
fugitāre
fugitābāris
fugitābāre
fugitāberis
fugitābere
3rd sg.fugitāturfugitābāturfugitābitur
1st pl.fugitāmurfugitābāmurfugitābimur
2nd pl.fugitāminīfugitābāminīfugitābiminī
3rd pl.fugitanturfugitābanturfugitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fugiterfugitārer
2nd sg.fugitēris
fugitēre
fugitārēris
fugitārēre
3rd sg.fugitēturfugitārētur
1st pl.fugitēmurfugitārēmur
2nd pl.fugitēminīfugitārēminī
3rd pl.fugitenturfugitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fugitāfugitāre
pres. 2nd pl.fugitātefugitāminī
fut. 2nd sg.fugitātōfugitātor
fut. 3rd sg.fugitātōfugitātor
fut. 2nd pl.fugitātōte—
fut. 3rd pl.fugitantōfugitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefugitārefugitārī
perfect infinitivefugitāvisse
fugitāsse
fugitātum esse
future infinitivefugitātūrum essefugitātum īrī
present participlefugitāns—
perfect participle—fugitātus
fugitāta, fugitātā, fugitātae, fugitātam, fugitātārum, fugitātās, fugitātī, fugitātōrum, fugitātōs
future participlefugitātūrus
fugitātūra, fugitātūrā, fugitātūrae, fugitātūram, fugitātūrārum, fugitātūrās, fugitātūre, fugitātūrī, fugitātūrīs, fugitātūrō, fugitātūrōrum, fugitātūrōs, fugitātūrum
fugitandus
fugitanda, fugitandā, fugitandae, fugitandam, fugitandārum, fugitandās, fugitande, fugitandīs, fugitandōrum, fugitandōs
gerundfugitandī, fugitandō, fugitandumsupinefugitātum, fugitātū

fŭgĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. and n. fugio,
I. to flee eagerly or in haste (mostly ante-class.).
I. Neutr.: ita miserrimus fui fugitando, ne quis me cognosceret, Ter. Eun. 5, 2, 8: Graeci fugitantes, Amm. 15, 9, 5.—
II. Act., to flee, avoid, shun (cf. fugio, II.): herum, Plaut. As. 2, 4, 78: amicos senes deditā operā, id. Poen. 3, 1, 5: patrem, Ter. Phorm. 5, 5, 7; cf.: illum amant, me fugitant, id. Ad. 5, 4, 18: quam (puellam) famulae longe, Lucr. 4, 1176: amaracinum fugitat sus et timet omne Unguentum, id. 6, 973: quid illuc est, quod meos te dicam fugitare oculos? Plaut. Capt. 3, 4, 9; cf. id. ib. 13; so, tuum conspectum, Ter. Heaut. 3, 1, 25: fugitant omnes hanc provinciam, Plaut. Capt. 1, 2, 53; 55: qui quaestionem fugitant, bona possident, *Cic. Rosc. Am. 28, 78: fugitant (cornices) iras Palladis, Lucr. 6, 753: necem, Phaedr. 1, 2, 26.—
(b). Poet., with inf. (cf. fugio, II. B. 1. β), to avoid, omit or forbear to do any thing: quod aliae meretrices facere fugitant, Ter. Hec. 5, 2, 10: quicumque suos fugitabant visere ad aegros, Lucr. 6, 1235; id. 1, 658.—Hence, fŭgĭtans, antis, P. a., fleeing, avoiding; with gen.: fugitans litium, Ter. Phorm. 4, 3, 18; Charis. 77 P.

Origins

Frequentative of fugiō; fugiō + -tō.

Descendants
  • Englishfugitate

In English words that came into English from fugitō

  • fugitivefugitīvus
  • fugitatefugitātus

Quick answers

What does fugitō mean in Latin?
fugitō, a verb, means “to flee; to eschew, shun”.
What are the principal parts of fugitō?
fugitō, fugitāre, fugitāvī, fugitātum (first conjugation).
How do you pronounce fugitō?
In classical Latin, [ˈfʊ.ɡɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.d͡ʒi.to].