LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

fugitīvus1

fugitīvus (feminine fugitīva, neuter fugitīvum)
Classical[fʊ.ɡɪˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[fu.d͡ʒiˈtiː.vus]

Meaning

  1. adjectivefugitive

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Perfuga · Transfuga · Profugus · Fugitivus · Extorris · Exul · Perfugium · Suffugium · Refugium

1. Perfuga and transfuga denote the deserter who flees from one party to another, like αὐτομόλος; but the perfuga goes over as a delinquent, who betrays his party; the transfuga, as a waverer, who changes and forsakes his party; whereas profugus and fugitivus denote the fugitive, who forsakes his abode, but profugus is the unfortunate man, who is obliged to forsake his home, and, like a banished man, wanders in the wide world, like φυγάς; fugitivus, the guilty person, who flees from his duty, his post, his prison, his master, like δραπέτης. The perfuga and transfuga are generally thought of as soldiers; the profugus, as a citizen; the fugitivus, as a slave. Liv. xxx. 43. De perfugis gravius quam de fugitivis consultum. 2. Perfugium is an open secure place of shelter in serious dangers; suffugium, if not a secret, is at least an occasional and temporary place of shelter from inconveniences; refugium is a place of shelter prepared, or at least thought of beforehand in case of a retreat. 3. Profugus denotes a merely physical state, something like fugitive; extorris, a political state, like homeless, or without a country; exul, a juridical state, like banished. The extorris suffers a misfortune, as not being able to remain in his native land; the exul, a punishment, as not being allowed. Appul. Met. v. p. 101. Extorres et . . . velut exulantes. (iv. 239.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefugitīvusfugitīvafugitīvum
genitivefugitīvīfugitīvaefugitīvī
dativefugitīvōfugitīvaefugitīvō
accusativefugitīvumfugitīvamfugitīvum
ablativefugitīvōfugitīvāfugitīvō
vocativefugitīvefugitīvafugitīvum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefugitīvīfugitīvaefugitīva
genitivefugitīvōrumfugitīvārumfugitīvōrum
dativefugitīvīsfugitīvīsfugitīvīs
accusativefugitīvōsfugitīvāsfugitīva
ablativefugitīvīsfugitīvīsfugitīvīs
vocativefugitīvīfugitīvaefugitīva

fŭgĭtīvus, a, um, adj. fugio,
I. fleeing away, fugitive; usually subst.: fŭgĭtī-vus, i, m., a fugitive, runaway, deserter.
I. Adj.: dicitur mihi tuus servus anagnostes fugitivus cum Vardaeis esse, runaway slave, Vat. ap. Cic. Fam. 5, 9, 2; so, servus, Sall. C. 56, 5; Just. 2, 5, 5 al.: (apes) fugitivae fiunt, i. e. they fly away, Varr. R. R. 3, 16, 21: canis, Plaut. Ps. 1, 3, 85: piscis, Juv. 4, 50: lapis fugitivus appellatus, Plin. 36, 15, 23, § 99: retraham ad me illud fugitivum argentum, Ter. Heaut. 4, 2, 11: teque ipsum vitas fugitivus et erro, Hor. S. 2, 7, 113.—
(b). With ab: neque tam fugitivi illi a dominis, quam tu ab jure et ab legibus, Cic. Verr. 2, 4, 50, § 112.—
(g). With gen.: futurum te fugitivum rei familiaris statimque ad nos evolaturum, Plin. Ep. 9, 28, 4: Jugurtha finium suorum regnique fugitivus, Flor. 3, 1, 12: illius loci (columbae), Plin. 18, 16, 41, § 142.—
II. Subst.
A. A runaway or fugitive slave: non fugitivost hic homo; conmeminit domi, Plaut. Trin. 4, 3, 20: quis sit fugitivus, definit Orfilius: Fugitivus est, qui extra domini domum fugae causa, quo se a domino celaret, mansit. Caelius autem fugitivum esse ait eum, qui ea mente discedat, ne ad dominum redeat, etc., Dig. 21, 1, 17: vivebat cum fugitivis, cum facinorosis, cum barbaris, Cic. Tusc. 5, 22, 63; Cic. Verr. 2, 3, 26, § 66; id. Phil. 11, 7, 16; Caes. B. C. 3, 19, 2; 3, 110, 4; Liv. 30, 43, 11; Quint. 7, 4, 14; Hor. S. 2, 5, 26; Gell. 11, 18, 14 al.—As a vituperative term: fur, fugitive, fraus populi, fraudulente, etc., Plaut. Ps. 1, 3, 131; Ter. Eun. 4, 4, 2; id. Phorm. 5, 7, 38. —
B. In milit. lang., a runaway soldier, a deserter: ea res per fugitivos L. Aemilii hostibus nuntiatur, Caes. B. G. 1, 23, 2; Sall. H. Fragm. 3, 67 Dietsch; cf.: tempus discernit emansorem a fugitivo, Dig. 48, 19, 16, § 5.

Origins

From fugitō (“to flee”) + -īvus.

Descendants
  • Catalanfugitiu
  • Englishfugitive
  • Frenchfugitif
  • Italianfuggitivo
  • Portuguesefugitivo
  • Romanianfugitiv
  • Spanishfugitivo
  • Galicianfuxitivo
  • Old Frenchfuitif

In English words that came into English from fugitīvus

  • fugitivefugitīvus
noun · masculinesecond declension
fugitīvus2
fugitīvus m (genitive fugitīvī)
Classical[fʊ.ɡɪˈtiː.wʊs]Ecclesiastical[fu.d͡ʒiˈtiː.vus]

Meaning

  1. fugitive, deserter, runaway slave
    Quid quaeris? Vivo et regno, simul ista reliqui Quae vos ad caelum fertis rumore secundo, Utque sacerdotis fugitivus liba recuso,What do you want from me? I live, I am my own master, I left behind the self same things you by common approval so eagerly covet, like the fugitive I have no right to the priest's blessed cake, but bread will quench my hunger over any honeyed delicacy.20 BCE – 14 BCE, Horatius, Epistulae IX.9–11

Declension

declension
formsingularplural
nominativefugitīvusfugitīvī
genitivefugitīvīfugitīvōrum
dativefugitīvōfugitīvīs
accusativefugitīvumfugitīvōs
ablativefugitīvōfugitīvīs
vocativefugitīvefugitīvī

Origins

From fugitō (“to flee”) + -īvus.

Quick answers

What does fugitīvus mean in Latin?
fugitīvus, a adjective, means “fugitive”.
How do you pronounce fugitīvus?
In classical Latin, [fʊ.ɡɪˈtiː.wʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [fu.d͡ʒiˈtiː.vus].