LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension one-termination adjective

fugāx

fugāx (genitive fugācis, comparative fugācior, superlative fugācissimus, adverb fugāciter)
Classical[ˈfʊ.ɡaːks]Ecclesiastical[ˈfuː.ɡaks]

Meaning

  1. one terminationswift
  2. one terminationflying swiftly
  3. one terminationfleeting, transitory
    [Tempus:] in huius reī ūnīus fugācīs ac lūbricae possessiōnem nātūra nōs mīsit, ex quā expellit quīcumque vult.[Time:] Nature gave us ownership of this one fleeting and slippery thing, from which anyone who wants is dispossessing us.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.1.3
  4. one terminationavoidant/avoiding, elusive
  5. one terminationcoy

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativefugāxfugāxfugāx
genitivefugācisfugācisfugācis
dativefugācīfugācīfugācī
accusativefugācemfugācemfugāx
ablativefugācī
fugāce
fugācī
fugāce
fugācī
fugāce
vocativefugāxfugāxfugāx
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativefugācēsfugācēsfugācia
genitivefugāciumfugāciumfugācium
dativefugācibusfugācibusfugācibus
accusativefugācīs
fugācēs
fugācīs
fugācēs
fugācia
ablativefugācibusfugācibusfugācibus
vocativefugācēsfugācēsfugācia

fŭgax, ācis, adj. fugio,
I. apt to flee, flying swiftly, swift, fleet (mostly poet. and in post-Aug. prose; cf. fugitivus).
I. Lit.: fugaces Lyncas et cervos cohibentis arcu, Hor. C. 4, 6, 33; so, caprea, Verg. A. 10, 724: ferae, id. ib. 9, 591: cervi, id. G. 3, 539: mors et fugacem persequitur virum, Hor. C. 3, 2, 14; cf.: comes atra (cura) premit sequiturque fugacem, id. S. 2, 7, 115: Pholoe, who flees from wooers, coy, id. C. 2, 5, 17: lympha, id. ib. 2, 3, 12.—Comp.: ventis, volucrique fugacior aurā, Ov. M. 13, 807.—Sup.: ignavissimus et fugacissimus hostis, Liv. 5, 28, 8.—As a term of vituperation, of a slave: lurco, edax, furax, fugax, runaway, Plaut. Pers. 3, 3, 16.—
II. Trop.
A. Fleeting, transitory: haec omnia quae habent speciem gloriae, contemne: brevia, fugacia, caduca existima; * Cic. Fam. 10, 12, 5: fugaces Labuntur anni, Hor. C. 2, 14, 1: blanditiae, Plin. poët. Ep. 7, 4, 7.—Comp.: non aliud pomum fugacius, that sooner spoils, Plin. 15, 12, 11, § 40.—Sup.: bona, Sen. Ep. 74 med.—
B. With gen., fleeing, shunning, avoiding a thing: sollicitaeque fugax ambitionis eram, Ov. Tr. 4, 10, 38: fugax rerum, id. ib. 3, 2, 9: fugacissimus gloriae, Sen. Ben. 4, 32.—Hence, adv.: fŭgācĭ-ter, in fleeing; only comp.: utrum a se audacius an fugacius ab hostibus geratur bellum, whether in prosecuting the war his own boldness or the enemy's disposition to flee was the greater, Liv. 28, 8, 3.

Origins

Derived from fugiō (“to flee, escape”) + -āx (“inclined to”).

Descendants
  • Catalanfugaç
  • Englishfugacious
  • Frenchfugace
  • Italianfugace
  • Occitanfugaç
  • Portuguesefugaz
  • Romanianfugaci
  • Spanishfugaz
  • Galicianfugaz

Quick answers

What does fugāx mean in Latin?
fugāx, a adjective, means “swift; flying swiftly; fleeting, transitory”.
How do you pronounce fugāx?
In classical Latin, [ˈfʊ.ɡaːks]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfuː.ɡaks].