LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

dōnō

dōnō (present infinitive dōnāre, perfect active dōnāvī, supine dōnātum)
Classical[ˈdoː.noː]Ecclesiastical[ˈdɔː.no]
№ 606 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to give
    Caesar praedam militibus donatCaesar gives the booty to the soldiersc. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico VII.11
  2. to present (someone with something)
    Quem Caesar, ut erat de se meritus et de re publica, donatum milibus CC collaudatumque ab octavis ordinibus ad primipilum se traducere pronuntiavit […]Whom (Scaeva, a Roman centurion of Caesar) Caesar, as he had been up to his expectations and the republique's as well, declared himself to promote from the eighth order to the rank of primipilus, besides having been presented with 200 000 sesterces and acclaimed by soldiers all […]c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 3.53
    iuvenem praestanti munere donathe presents the youth with a noble gift29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 5.361
  3. to naturalize
    donare aliquem cīvitāteto naturalize someone (especially: to bestow the Roman citizenship on someone)
  4. to bestow, grant
  5. to forgive, pardon

Latīnē defined in Latin in our graded readers

dōnum dō; hospitī pōculum dōnāre.
dōnō -āre — in Mille Verba, Convīvium

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dōnōdōnābamdōnābōdōnāvīdōnāveram
dōnāram
dōnāverō
dōnārō
2nd sg.dōnāsdōnābāsdōnābisdōnāvistī
dōnāstī
dōnāverās
dōnārās
dōnāveris
dōnāris
3rd sg.dōnatdōnābatdōnābitdōnāvit
dōnāt
dōnāverat
dōnārat
dōnāverit
dōnārit
1st pl.dōnāmusdōnābāmusdōnābimusdōnāvimus
dōnāmus
dōnāverāmus
dōnārāmus
dōnāverimus
dōnārimus
2nd pl.dōnātisdōnābātisdōnābitisdōnāvistis
dōnāstis
dōnāverātis
dōnārātis
dōnāveritis
dōnāritis
3rd pl.dōnantdōnābantdōnābuntdōnāvērunt
dōnārunt, dōnāvēre
dōnāverant
dōnārant
dōnāverint
dōnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dōnemdōnāremdōnāverim
dōnārim
dōnāvissem
dōnāssem
2nd sg.dōnēsdōnārēsdōnāverīs
dōnārīs
dōnāvissēs
dōnāssēs
3rd sg.dōnetdōnāretdōnāverit
dōnārit
dōnāvisset
dōnāsset
1st pl.dōnēmusdōnārēmusdōnāverīmus
dōnārīmus
dōnāvissēmus
dōnāssēmus
2nd pl.dōnētisdōnārētisdōnāverītis
dōnārītis
dōnāvissētis
dōnāssētis
3rd pl.dōnentdōnārentdōnāverint
dōnārint
dōnāvissent
dōnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dōnordōnābardōnābor
2nd sg.dōnāris
dōnāre
dōnābāris
dōnābāre
dōnāberis
dōnābere
3rd sg.dōnāturdōnābāturdōnābitur
1st pl.dōnāmurdōnābāmurdōnābimur
2nd pl.dōnāminīdōnābāminīdōnābiminī
3rd pl.dōnanturdōnābanturdōnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dōnerdōnārer
2nd sg.dōnēris
dōnēre
dōnārēris
dōnārēre
3rd sg.dōnēturdōnārētur
1st pl.dōnēmurdōnārēmur
2nd pl.dōnēminīdōnārēminī
3rd pl.dōnenturdōnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dōnādōnāre
pres. 2nd pl.dōnātedōnāminī
fut. 2nd sg.dōnātōdōnātor
fut. 3rd sg.dōnātōdōnātor
fut. 2nd pl.dōnātōte—
fut. 3rd pl.dōnantōdōnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedōnāredōnārī
perfect infinitivedōnāvisse
dōnāsse
dōnātum esse
future infinitivedōnātūrum essedōnātum īrī
present participledōnāns—
perfect participle—dōnātus
dōnāta, dōnātā, dōnātae, dōnātam, dōnātārum, dōnātās, dōnātī, dōnātōrum, dōnātōs
future participledōnātūrus
dōnātūra, dōnātūrā, dōnātūrae, dōnātūram, dōnātūrārum, dōnātūrās, dōnātūre, dōnātūrī, dōnātūrīs, dōnātūrō, dōnātūrōrum, dōnātūrōs, dōnātūrum
dōnandus
dōnanda, dōnandā, dōnandae, dōnandam, dōnandārum, dōnandās, dōnande, dōnandīs, dōnandōrum, dōnandōs
gerunddōnandī, dōnandō, dōnandumsupinedōnātum, dōnātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

rude donatum esse (Phil. 2. 29)
to retire from service.
civitate donare aliquem (Balb. 3. 7)
to make a man a citizen.

dōno, āvi, ātum, 1, v. a. donum.
I. To give one something as a present; to present, bestow; to grant, vouchsafe, confer (freq. and class.).
A. In gen.
1. Prop.: donavi ei, quae voluit, quae postulavit: te quoque ei dono dedi, Plaut. Mil. 4, 5, 5; cf. id. Poen. 2, 23: non pauca suis adjutoribus large effuseque donabat, Cic. Rosc. Am. 8 fin.: munera ista civibus tuis, id. Tusc. 5, 32, 90: praedam militibus, Caes. B. G. 7, 11 fin.: catenam ex voto Laribus, Hor. S. 1, 5, 65 et saep.: alicui non unius diei gratulationem, sed aeternitatem immortalitatemque, Cic. Pis. 3, 7: studiis temporum velut subseciva, Quint. 1, 12, 13: alicui gaudia, Hor. C. 3, 6, 27: (cadus) Spes donare novas largus, id. ib. 4, 12, 19: uxorem cum dote fidemque, etc., regina pecunia donat, id. Ep. 1, 6, 37: (aurae) Omnia (mandata) discerpunt et nubibus irrita donant, Verg. A. 9, 313 et saep.—
(b). With inf. (poet.): huic loricam Donat habere viro, Verg. A. 5, 262 (acc. to the Gr. δῶκεν ἵππον ἄγειν, Hom. Il. 23, 612); so id. ib. 10, 701: frui paratis, Hor. C. 1, 31, 18: divinare magnus mihi donat Apollo, id. S. 2, 5, 60.—
(g). With ut and subj. (poet.): Calliope, nostro donate labori, nota parum ut facta tradantur, etc., Sil. 12, 390. —
2. Trop., to give up, sacrifice (cf. condono): amicitias rei publicae, Cic. Fam. 5, 4, 2; so, iram patriae, Sil. 15, 603.—
B. In partic., to remit, forgive a debt, obligation, or penalty.
1. Lit.: mercedes habitationum annuas conductoribus donavit, Caes. B. C. 3, 21, 1: causam illi, Just. 32, 2, 4: legem, i. e. actionem lege datam, to give up, resign, Petr. poët. 18, 6; for which, negotium (with componere), Suet. Calig. 40. —
2. Trop. for the more usual condonare, to forgive, pardon an offence or him that committed it, for another's sake (so perhaps not ante-Aug.): culpa gravis precibus donatur saepe suorum, Ov. Pont. 2, 7, 51: noxae damnatus donatur populo Romano, donatur tribuniciae potestati, Liv. 8, 35; cf. id. 2, 35, 5 Drak.: patrem filio, Just. 32, 2, 5: victum memoriae patris, id. 38, 6; Flor. 3, 5, 10 Duker.
II. Aliquem (aliquā re), to present one with any thing (class. and very freq.): donis plurimis donatus, Plaut. Am. prol. 137; cf. id. Stich. 5, 2, 8; Caes. B. C. 3, 53 fin.: aliquem paterā, Plaut. Am. 2, 2, 131; 134; 139: aliquem anulo aureo, Cic. Verr. 2, 3, 80: aliquem civitate, id. Arch. 3, 5; Caes. B. G. 1, 47, 4: aliquem laureā Apollinari, Hor. C. 4, 2, 9 et saep.: meritos in proeliis more militiae donat, Sall. J. 54, 1; cf.: donatus atque laudatus magnifice pro contione, id. ib 8, 2 et saep.—Absol.: gaudent, currunt, celebrant, donant, tenent, Att. ap. Non. 317, 15 (Trag. Fragm. p. 193, ed. Rib.).—
(b). Ante-class.: aliquem aliquid; egon te pro hoc nuntio quid donem? Ter. Hec. 5, 4, 9. —(But in Enn. ap. Prob. Verg. E. 6 the right reading seems to be: fata docet fari, not fari donavit, v. Vahl. Enn. p. 7).

Origins

  1. Proto-Indo-European*deh₃-
  2. Proto-Indo-European *dóh₃r̥ ~*déh₃n̥s
  3. Proto-Indo-European*déh₃nom
  4. Proto-Italic*dōnom
  5. Latindōnō

Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *dōnāō? Latin dono Perhaps from Proto-Italic *dōnāō. Equivalent to dōnum (“gift”) + -ō (denominative suffix). Italic cognates in Oscan 𐌃𐌖𐌍𐌀𐌕 (dunat) and Venetic [script needed] (donasto) point to a Proto-Italic etymology, although De Vaan suggests that it remains possible that these merely represented the same development occurring separately in different languages.

Gallo-Romance
  • Catalandonar
  • Occitandonarfrom Old Occitan donar
  • Franco-Provençaldonar
  • Old Frenchdoner
Ibero-Romance
  • Portuguesedoarfrom Old Galician-Portuguese dõar
  • Spanishdonar
  • Galiciandoarfrom Old Galician-Portuguese dõar
  • Papiamentudunafrom Spanish donar
Italo-Romance
  • Italiandonare
  • Siciliandunari
Borrowings
  • Albaniandhuroj
  • Danishdonere
  • Norwegian Bokmåldonere
  • Swedishdonera

Quick answers

What does dōnō mean in Latin?
dōnō, a verb, means “to give; to present (someone with something); to bestow, grant”.
What are the principal parts of dōnō?
dōnō, dōnāre, dōnāvī, dōnātum (first conjugation).
How do you pronounce dōnō?
In classical Latin, [ˈdoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɔː.no].
Where does dōnō come from?
Proto-Indo-European *deh₃- → Proto-Indo-European *dóh₃r̥ ~ *déh₃n̥s → Proto-Indo-European *déh₃nom → Proto-Italic *dōnom → Latin dōnō.