noun · femininethird declension
dōnātiō
dōnātiō f (genitive dōnātiōnis)
Classical[doːˈnaː.ti.oː]Ecclesiastical[doˈnat.t͡si.o]
Meaning
- A donation, gift
- An instance of giving, presenting
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dōnātiō | dōnātiōnēs |
| genitive | dōnātiōnis | dōnātiōnum |
| dative | dōnātiōnī | dōnātiōnibus |
| accusative | dōnātiōnem | dōnātiōnēs |
| ablative | dōnātiōne | dōnātiōnibus |
| vocative | dōnātiō | dōnātiōnēs |
dōnātĭo, ōnis, f. id.,
I. a presenting, a donation; in abstr. and concr. (for syn. cf.:
donum, largitio, munus, donativum), Cic. Phil. 4, 4, 9; Cic. Verr. 2, 3, 80; id. Opt. Gen. 7, 19; id. Rosc. Am. 9; Just. Inst. 2, 7, de donationibus; the same title appears in Dig. 39, 5, and 6; Cod. Just. 5, 3; Vulg. Rom. 5, 17 al.; cf. Rein's Privatr. p. 202 sq., and 340.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dōnātiō ōnis, f
dono, a presenting, giving, donation : bonorum: ex praedā. — A gift, donation : ante oculos versantur donationes.
Origins
- Proto-Indo-European*deh₃-
- Proto-Indo-European *dóh₃r̥ ~*déh₃n̥s
- Proto-Indo-European*déh₃nom
- Proto-Italic*dōnom
- Latindōnātiō
Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *dōnāō? Latin dōnō, dōnāre Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dōnātiō From dōnō, dōnāre (“to give”) + -tiō.
Descendants
- Portuguesedoaçãofrom Old Galician-Portuguese doaçon
- Catalandonació
- Frenchdonationfrom Middle French donation
- Romaniandonațiefrom Middle French donation
- Englishdonationfrom Middle French donation
- GermanDonation
- Italiandonazione
- Spanishdonación
- Galiciandoazónfrom Old Galician-Portuguese doaçon
- Albaniandhuratë