LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

condōnō

condōnō (present infinitive condōnāre, perfect active condōnāvī, supine condōnātum)
Classical[kɔnˈdoː.noː]Ecclesiastical[konˈdɔː.no]

Meaning

  1. to present, give, deliver, surrender, bring as an offering
  2. to sacrifice or surrender as an offering
  3. to forgive, pardon or absolve
    Nisi oculis videritis insidias Miloni a Clodio factas, nec deprecaturi sumus ut crimen hoc nobis propter multa praeclara in rem publicam merita condonetis, nec postulaturi, ut si mors P. Clodi salus vestra fuerit, idcirco eam virtuti Milonis potius quam populi Romani felicitati adsignetis52 BCE, Cicero, Pro Milone 2.6
  4. to permit, allow

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.condōnōcondōnābamcondōnābōcondōnāvīcondōnāveramcondōnāverō
condōnārō
2nd sg.condōnāscondōnābāscondōnābiscondōnāvistī
condōnāstī
condōnāverās
condōnārās
condōnāveris
3rd sg.condōnatcondōnābatcondōnābitcondōnāvitcondōnāverat
condōnārat
condōnāverit
condōnārit
1st pl.condōnāmuscondōnābāmuscondōnābimuscondōnāvimuscondōnāverāmuscondōnāverimus
condōnārimus
2nd pl.condōnātiscondōnābātiscondōnābitiscondōnāvistis
condōnāstis
condōnāverātis
condōnārātis
condōnāveritis
condōnāritis
3rd pl.condōnantcondōnābantcondōnābuntcondōnāvērunt
condōnāvēre, condōnārunt
condōnāverant
condōnārant
condōnāverint
condōnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.condōnemcondōnāremcondōnāverim
condōnārim
condōnāvissem
condōnāssem
2nd sg.condōnēscondōnārēscondōnāverīscondōnāvissēs
condōnāssēs
3rd sg.condōnetcondōnāretcondōnāverit
condōnārit
condōnāvisset
condōnāsset
1st pl.condōnēmuscondōnārēmuscondōnāverīmus
condōnārīmus
condōnāvissēmus
condōnāssēmus
2nd pl.condōnētiscondōnārētiscondōnāverītis
condōnārītis
condōnāvissētis
condōnāssētis
3rd pl.condōnentcondōnārentcondōnāverint
condōnārint
condōnāvissent
condōnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.condōnorcondōnābarcondōnābor
2nd sg.condōnāris
condōnāre
condōnābāris
condōnābāre
condōnāberis
condōnābere
3rd sg.condōnāturcondōnābāturcondōnābitur
1st pl.condōnāmurcondōnābāmurcondōnābimur
2nd pl.condōnāminīcondōnābāminīcondōnābiminī
3rd pl.condōnanturcondōnābanturcondōnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.condōnercondōnārer
2nd sg.condōnēris
condōnēre
condōnārēris
condōnārēre
3rd sg.condōnēturcondōnārētur
1st pl.condōnēmurcondōnārēmur
2nd pl.condōnēminīcondōnārēminī
3rd pl.condōnenturcondōnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.condōnācondōnāre
pres. 2nd pl.condōnātecondōnāminī
fut. 2nd sg.condōnātōcondōnātor
fut. 3rd sg.condōnātōcondōnātor
fut. 2nd pl.condōnātōte—
fut. 3rd pl.condōnantōcondōnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecondōnārecondōnārī
perfect infinitivecondōnāvisse
condōnāsse
condōnātum esse
future infinitivecondōnātūrum essecondōnātum īrī
present participlecondōnāns—
perfect participle—condōnātus
condōnāta, condōnātā, condōnātae, condōnātam, condōnātārum, condōnātās, condōnātī, condōnātōrum, condōnātōs
future participlecondōnātūrus
condōnātūra, condōnātūrā, condōnātūrae, condōnātūram, condōnātūrārum, condōnātūrās, condōnātūre, condōnātūrī, condōnātūrīs, condōnātūrō, condōnātūrōrum, condōnātūrōs, condōnātūrum
condōnandus
gerundcondōnandī, condōnandō, condōnandumsupinecondōnātum, condōnātū

con-dōno, āvi, ātum, 1, v. a.
I. Aliquid (aliquem) alicui, to give something to one, to present, deliver up (in good prose; most freq. in Cic.; not in Quint.).
A. In gen.
1. Prop.: pallam, Plaut. Men. 4, 2, 94: pateram tibi, id. Am. 1, 3, 38: apothecas hominibus nequissimis, Cic. Phil. 2, 27, 67: omnia certis hominibus (corresp. with dare), id. Agr. 2, 6, 15: facultas agrorum suis latronibus condonandi, id. Phil. 5, 3, 6 Wernsd. N. cr. (cf. Zumpt, Gram. § 661): hereditatem alicui (praetor), to adjudge, Cic. Verr. 2, 1, 41, § 105.—
2. Trop., to give up, surrender, deliver up, sacrifice, devote, bring as an offering: aliquid dicioni, judicio potestatique alicujus permittere et condonare, Cic. Agr. 2, 15, 39: aliquid potentiae alicujus, id. Fam. 5, 18, 2: consuli totam Achaiam, id. Dom. 23, 60: aliquem cruci, Plaut. Rud. 4, 4, 26: omnes inimicitias rei publicae, Cic. Phil. 5, 18, 50: ne patiamini M. Caelium libidini muliebri condonatum, id. Cael. 32, 78: ut M. Aemilius cum suā dignitate omni ... vanissimae genti condonetur, id. Scaur. 22, 45; cf.: seque vitamque suam reipublicae, Sall. J. 79, 9: suum dolorem ejus voluntati ac precibus, Caes. B. G. 1, 20.—
B. Esp., to give a debt to one, i. e. to remit, acquit from.
1. Prop.: pecunias creditas debitoribus, Cic. Off. 2, 22, 78.—More freq.,
2. Trop.
a. To pardon, remit an offence: ut crimen hoc nobis condonetis, Cic. Mil. 2, 6: uti Jugurthae scelus condonaretur, Sall. J. 27, 2.—
b. To pardon, refrain from punishing a crime out of regard or favor: meam animadversionem et supplicium, quo usurus eram in eum, remitto tibi et condono, Vatin. ap. Cic. Fam. 5, 10, 2: alterius lubidini malefacta condonare, Sall. C. 52, 8: tres fratres non solum sibi ipsis, neque his tot ac talibus viris, neque nobis necessariis suis, sed etiam rei publicae condonaveris, Cic. Lig. 12, 36: non sibi ac defensioni suae condonatum esse Oppianicum, id. Clu. 39, 109: datus est tibi ille, condonatus est ille, id. Planc. 31, 75; id. Fam. 13, 73, 2: filium sibi, Liv. 3, 12, 8: unum tot Claudiis deprecantibus, id. 3, 58, 3: Divitiaco fratri (sc. Dumnorigem), Caes. B. G. 1, 20 fin.—
II. Aliquem aliquid or absol., to present one with something (only in the foll. exs.): si quam (rem) debes, te condono, Plaut. Bacch. 5, 2, 24; so id. Pers. 5, 2, 36: argentum, quod habes, condonamus te, Ter. Phorm. 5, 8, 54: aurum aliquem, Afran. ap. Non. p. 497, 29.—Pass. impers., with acc. of thing: habeo alia multa quae nunc condonabitur, Ter. Eun. prol. 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincondōnō

Proto-Indo-European *deh₃- Proto-Indo-European *-r̥ Proto-Indo-European *dóh₃r̥ ~ *déh₃n̥s Proto-Indo-European *-om Proto-Indo-European *déh₃nom Proto-Italic *dōnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *dōnāō? Latin dōnō Latin condōnō From con- + dōnō.

Descendants
  • Catalancondonar
  • Englishcondone
  • Italiancondonare
  • Portuguesecondoar
  • Spanishcondonar
  • Galiciancondonar

In English words that came into English from condōnō

  • condonecondōnō
  • condonationcondōnātiō

Quick answers

What does condōnō mean in Latin?
condōnō, a verb, means “to present, give, deliver, surrender, bring as an offering; to sacrifice or surrender as an offering; to forgive, pardon or absolve”.
What are the principal parts of condōnō?
condōnō, condōnāre, condōnāvī, condōnātum (first conjugation).
How do you pronounce condōnō?
In classical Latin, [kɔnˈdoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈdɔː.no].
Where does condōnō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin condōnō.