verbthird conjugation
discernō
discernō (present infinitive discernere, perfect active discrēvī, supine discrētum)
Classical[dɪsˈkɛr.noː]Ecclesiastical[diʃˈʃɛr.no]
Meaning
- to separate, set apart, divide, part
- figurativelyto distinguish between, discern
- figurativelyto determine, settle
- figurativelyto except, omit
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Discernere · Distinguere
Discernere (διακρίνειν) means to distinguish by discrimination and judgment; distinguere (διαστίξαι, or διατέγγειν), by signs and marks. (vi. 103.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discernō | discernēbam | discernam | discrēvī | discrēveram | discrēverō |
| 2nd sg. | discernis | discernēbās | discernēs | discrēvistī | discrēverās | discrēveris |
| 3rd sg. | discernit | discernēbat | discernet | discrēvit | discrēverat | discrēverit |
| 1st pl. | discernimus | discernēbāmus | discernēmus | discrēvimus | discrēverāmus | discrēverimus |
| 2nd pl. | discernitis | discernēbātis | discernētis | discrēvistis | discrēverātis | discrēveritis |
| 3rd pl. | discernunt | discernēbant | discernent | discrēvērunt discrēvēre | discrēverant | discrēverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | discernam | discernerem | discrēverim | discrēvissem |
| 2nd sg. | discernās | discernerēs | discrēverīs | discrēvissēs |
| 3rd sg. | discernat | discerneret | discrēverit | discrēvisset |
| 1st pl. | discernāmus | discernerēmus | discrēverīmus | discrēvissēmus |
| 2nd pl. | discernātis | discernerētis | discrēverītis | discrēvissētis |
| 3rd pl. | discernant | discernerent | discrēverint | discrēvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | discernor | discernēbar | discernar |
| 2nd sg. | discerneris discernere | discernēbāris discernēbāre | discernēris discernēre |
| 3rd sg. | discernitur | discernēbātur | discernētur |
| 1st pl. | discernimur | discernēbāmur | discernēmur |
| 2nd pl. | discerniminī | discernēbāminī | discernēminī |
| 3rd pl. | discernuntur | discernēbantur | discernentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | discernar | discernerer |
| 2nd sg. | discernāris discernāre | discernerēris discernerēre |
| 3rd sg. | discernātur | discernerētur |
| 1st pl. | discernāmur | discernerēmur |
| 2nd pl. | discernāminī | discernerēminī |
| 3rd pl. | discernantur | discernerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | discerne | discernere |
| pres. 2nd pl. | discernite | discerniminī |
| fut. 2nd sg. | discernitō | discernitor |
| fut. 3rd sg. | discernitō | discernitor |
| fut. 2nd pl. | discernitōte | — |
| fut. 3rd pl. | discernuntō | discernuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | discernere | discernī |
| perfect infinitive | discrēvisse | discrētum esse |
| future infinitive | discrētūrum esse | discrētum īrī |
| present participle | discernēns | — |
| perfect participle | — | discrētus discrēta, discrētā, discrētae, discrētam, discrētārum, discrētās, discrēte, discrētī, discrētīs, discrētō, discrētōrum, discrētōs |
| future participle | discrētūrus discrētūra, discrētūrā, discrētūrae, discrētūram, discrētūrārum, discrētūrās, discrētūre, discrētūrī, discrētūrīs, discrētūrō, discrētūrōrum, discrētūrōs, discrētūrum | discernendus discernundus, discernenda, discernendā, discernendae, discernendam, discernendārum, discernendās, discernende, discernendīs, discernendōrum, discernendōs, discernunda, discernundā, discernundae, discernundam, discernundārum, discernundās, discernunde, discernundī, discernundīs, discernundō, discernundōrum, discernundōs, discernundum |
gerunddiscernendī, discernendō, discernendumsupinediscrētum, discrētū
dis-cerno, crēvi, crētum, 3,
I. v. a., to separate, set apart.
I. Lit., to separate, part, divide (freq. since the Aug. per.):
equas, ne inter se pugnare possint, Varr. R. R. 2, 7, 10: ordines (preceded by senatus a populo secretus), Liv. 34, 54: lignum a carnibus, Plin. 13, 4, 7, § 33: Lusitaniam a Baetica, id. 4, 21, 35, § 116: neque mons erat, qui fines eorum discerneret, i. e. to mark out, determine, Sall. J. 79, 3; cf. poet.: (saxum) telas auro, to interweave with gold, Verg. A. 4, 264; 11, 75: haec ipsa fortuna huc illucve discernit, divides, distributes, Cels. 7, 3.—In the part. perf., divided, separated: duae urbes, magno inter se spatio discretae, Liv. 27, 39 fin.; cf.: Peraea a ceteris Judaeis Jordane amne, Plin. 5, 14, 15, § 70: Philippus mari tantum Ionio discretus, Liv. 23, 33; so, sol tanto intervallo, Plin. 2, 11, 8, § 50: uxor velo, id. Ep. 4, 19, 3: ager saxo, Stat. Th. 5, 559: decurias pluribus nominibus, Plin. 33, 2, 7, § 31 et saep.— Of the hair, parted: discretaque collo Caesaries, Grat. Cyn. 272: divisa discretaque tellus, divided and separated, Lucr. 5, 1441: tellus (opp. permixta), id. 691: ubi discretas insula rumpit aquas, Ov. F. 2, 194: sedes piorum, set apart, retired, Hor. C. 2, 13, 23: quae cum sint turpissima discreta ac separata, turpius junguntur, Plin. Ep. 2, 6 fin.: septem discretus in ostia Nilus, Ov. M. 5, 324 (for which: septem digestum in cornua Nilum, id. ib. 9, 774); cf. Quint. 7, 1, 1.II. Trop.
A. To separate things according to their different qualities, to distinguish between, discern (freq. and class.):
alba et atra, Cic. Tusc. 5, 39, 114: discernere et dispicere insidiatorem et petitum insidiis, Liv. 40, 10: jus et injuriam, Tac. A. 2, 66: probanda atque improbanda, Quint. 2, 2, 11: fas atque nefas, Hor. C. 1, 18, 11 et saep.: id quod visum erit a falso, Cic. Ac. 2, 8, 25: pantheras a pardis solo candore, Plin. 8, 17, 23, § 63 et saep.: verba discerni articulatim, Lucr. 4, 555: suos, * Caes. B. G. 7, 75: piceam visu, Plin. 16, 10, 18, § 40: temperantiam duobus modis, Cic. Part. Or. 22, 77 et saep.: animus discernit, quid sit ejusdem generis, quid alterius, id. Univ. 8: pecuniae an famae minus parceret haud facile dis cerneres, Sall. C. 25, 3; so with an, Tac. A. 5, 6; id. H. 3, 28; Suet. Calig. 25; cf.: nec discernatur, jussu injussu imperatoris pugnent, Liv. 8, 34 fin.—B. To determine, settle:
limes agro positus litem ut discerneret arvis, Verg. A. 12, 898: discerne causam meam, Vulg. Psa. 42, 1.—C. To except, omit, Amm. 14, 8, 7.—Hence, *
1. discernen-ter, adv., with a distinction, Cael. Aur. Tard. 1, 4, no. 81.—
2. discrētim, adv., separately, distinctly, App. M. 6, p. 173:
singillatim ac discretim, id. Flor. 9, p. 347: adoriri, Amm. 29, 6: tradi, id. 28, 1; Hilar. in Psa. 138, 23.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dis-cernō crēvī, crētus, ere,
to separate, set apart, mark off, bound, part, divide: muro di scerni a nobis: discrimina, quibus ordines discernerentur, L.: mons, qui finīs eorum discerneret, S.— Poet.: (saxum) telas auro, to interweave with gold, V.: Limes litem ut discerneret arvis, i. e. keep away, V.—P. perf., divided, separated: urbes magno inter se spatio discretae, L.: ubi discretas insula rumpit aquas, O.: sedes piorum, retired, H.: septem in ostia Nilus, O.: nec mors discreta fuisset, nor had we been divided in death, O.—Fig., to distinguish, discern, know apart: alba et atra: insidiatorem et petitum insidiis, L.: diem noctemque caelo, V.: fas atque nefas, H.: suos, Cs.: quid sit eiusdem generis: pecuniae an famae minus parceret, S.: nec discernatur, iussu iniussu pugnent, L.
Origins
- Proto-Indo-European*dwóh₁
- Latindiscernō
Proto-Indo-European *trísinflu. Proto-Indo-European *d(w)is- Proto-Italic *dis- Latin dis- Proto-Indo-European *krey-der. Proto-Italic *krinō Latin cernō Latin discerno From dis- (“asunder, in pieces, apart, in two”) + cernō (“to see, discern”).
Descendants
- Catalandiscernir
- Englishdiscern
- Frenchdiscerner
- Italiandiscernere
- Portuguesediscernir
- Romaniandiscerne
- Spanishdiscernir
- Galiciandiscernir
- Piedmontesedisserne
- Siciliandiscèrniri