noun · femininethird declension
discrētiō
discrētiō f (genitive discrētiōnis)
Classical[dɪsˈkreː.ti.oː]Ecclesiastical[disˈkrɛt.t͡si.o]
Meaning
- post Classicalseparation
c. 400 CE, Macrobius, Commentarii in Somnium Scipionis
303 CE – 311 CE, Lactantius, Institutiones Divinae 7.12.4
- post Classicaldifference, distinction
4th c./5th c. AD, Palladius, Opus agriculturae 8.4.5
380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 17.1.1
- Late Latinpost Classicaldiscernment, discrimination
405 CE, Hieronymus, Vulgata 1 Cor..12.10
405 CE, Hieronymus, Vulgata Hebr..5.14
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sēparātiō, dīvīsiōdiscrētiō -ōnis (f) — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 16
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | discrētiō | discrētiōnēs |
| genitive | discrētiōnis | discrētiōnum |
| dative | discrētiōnī | discrētiōnibus |
| accusative | discrētiōnem | discrētiōnēs |
| ablative | discrētiōne | discrētiōnibus |
| vocative | discrētiō | discrētiōnēs |
discrētĭo, ōnis, f. discerno (postclass.).
I. A separation:
cum vis aliqua utrumque (corpus et animam) discreverit, quae discretio mors vocetur, Macr. Somn. Scip. 1, 6, 17; Lact. 7, 12, 4.—II. A difference, distinction:
sine discretione, Pall. Jul. 4, 5; Amm. 17, 1 al.—III. Discernment, discrimination, capacity for distinguishing (late Lat.):
ne, propter discretionem difficilem, jus incertum sit, Vulg. 1 Cor. 12, 10: boni ac mali, id. Hebr. 5, 14.Origins
Post-Classical. From discernō (“to separate, divide”) + -tiō (“-tion”, noun suffix).
Descendants
- Catalandiscreció
- Englishdiscretion
- Frenchdiscrétion
- Italiandiscrezione
- Portuguesediscrição
- Romaniandiscreție
- Spanishdiscreción
- Czechdiskrece
In English words that came into English from discrētiō
- discretiondiscrētiō
- indiscretionindiscrētiō