adjectivefirst/second-declension adjective
discrētus
discrētus (feminine discrēta, neuter discrētum)
Classical[dɪsˈkreː.tʊs]Ecclesiastical[disˈkrɛː.tus]
Meaning
- adjectiveseparate
- adjectivedifferentiated
- adjectivediscrete
- Medieval Latinadjectivediscreet, prudent
- Medieval Latinadjectiveillustrious
Latīnē defined in Latin in our graded readers
sēparātus, dīvīsusdiscrētus -a -um — in Metamorphoses I, ch. 23
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | discrētus | discrēta | discrētum |
| genitive | discrētī | discrētae | discrētī |
| dative | discrētō | discrētae | discrētō |
| accusative | discrētum | discrētam | discrētum |
| ablative | discrētō | discrētā | discrētō |
| vocative | discrēte | discrēta | discrētum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | discrētī | discrētae | discrēta |
| genitive | discrētōrum | discrētārum | discrētōrum |
| dative | discrētīs | discrētīs | discrētīs |
| accusative | discrētōs | discrētās | discrēta |
| ablative | discrētīs | discrētīs | discrētīs |
| vocative | discrētī | discrētae | discrēta |
discrētus, a, um, Part., from discerno.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
discrētus
P. of discerno.
Origins
Perfect passive participle of discernō.
Descendants
- Catalandiscret
- Englishdiscreet
- Englishdiscrete
- Frenchdiscret
- Italiandiscreto
- Portuguesediscreto
- Romaniandiscret
- Spanishdiscreto