LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

cornūtus1

cornūtus (feminine cornūta, neuter cornūtum)
Classical[kɔrˈnuː.tʊs]Ecclesiastical[korˈnuː.tus]

Meaning

  1. adjectivehorned, having horns
  2. Medieval LatinNew Latinadjectivecuckolded
    idem est, sī quis marītum cornūtum dīcat [...], quoniam per cōnsequentiam saltem tangit injūria marītum, prīncipāliter vērō uxōrem, utpote per quam marītus cornūtus dēmum fit.https://books.google.com/books?id=Sa1FAAAAcAAJ&pg=PA844The same is valid for when someone calls a husband cuckolded, since the injury hits the husband at least indirectly, though mainly the wife, as by whom the husband becomes a cuckold in the first place.1738, Georg Adam Struve, Syntagma jurisprudentiae 3.844
    cāsus, quō ipsī uxōrī immediātē injūria facta, utrīque tamen conjugī est commūnis: ut, sī marītus cornūtus vel corōnātus adpellētur, quia hoc convīcium necessāriō injūriam uxōris involvit.https://books.google.com/books?id=izBgAAAAcAAJ&pg=PA1171An incident by which only the wife suffered immediate injury, nevertheless pertains to both spouses: just as when a husband is called horned (=cuckolded) or wreathed, because this insult necessarily involves a wrongdoing of the wife.1735, Christoph Heinrich Freiesleben, Compendium juris Schutzio-Lauterbachianum 2.1172

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecornūtuscornūtacornūtum
genitivecornūtīcornūtaecornūtī
dativecornūtōcornūtaecornūtō
accusativecornūtumcornūtamcornūtum
ablativecornūtōcornūtācornūtō
vocativecornūtecornūtacornūtum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecornūtīcornūtaecornūta
genitivecornūtōrumcornūtārumcornūtōrum
dativecornūtīscornūtīscornūtīs
accusativecornūtōscornūtāscornūta
ablativecornūtīscornūtīscornūtīs
vocativecornūtīcornūtaecornūta

cornūtus, a, um, adj. cornu,
I. horned: animalia, Varr. R. R. 2, 7, 2: aries, Col. 7, 3, 4.—
B. Meton. (cf. cornu, I. B.): quadrupedes (i. e. elephanti), Varr. L. L. 7, § 39 Müll.: luna, Amm. 14, 2, 2.—
C. Subst.:
1. cornūti, ōrum, m. (= tauri), bullocks, Att. ap. Non. p. 395, 24 (Trag. Rel. v. 494 Rib.).—
2. cornūtae, ārum, f., a kind of sea-fish. Plin. 32, 11, 53, § 145; Apic. 10, 3, § 454.—
II. Trop.: syllogismus, a horned syllogism, a sophistical conclusion, sophism, = ceratina, Hier. Ep. 69, n. 2; cf.: cornuta interrogatio, id. adv. Helvid. 16.

Origins

From cornū (“horn”) + -tus (adjective-forming suffix). The connection between "having horns" and "cuckolded" is found across many languages, cf. English horned, German Hörner aufsetzen, Turkish boynuzlanmak and in all Romance languages. The origin of this connection is disputed.

Descendants
  • Catalancornut
  • Englishcornute
  • Frenchcornu
  • Italiancornuto
  • Englishcornutofrom Italian cornuto
  • Occitancornut
  • Portuguesecornudo
  • Romaniancornut
  • Spanishcornudo
  • Albaniankërrutë
proper noun · masculinesecond declension
Cornūtus2
Cornūtus m sg (genitive Cornūtī)
Classical[kɔrˈnuː.tʊs]Ecclesiastical[korˈnuː.tus]

Meaning

  1. A Roman cognomen — famously held by
  2. Lucius Annaeus Cornutus, a Roman writer

Declension

declension
formsingularplural
nominativeCornūtus—
genitiveCornūtī—
dativeCornūtō—
accusativeCornūtum—
ablativeCornūtō—
vocativeCornūte—

Cornūtus, i, m.,
I. a Roman cognomen.
I. Annaeus Cornutus, a grammarian, Gell. 2, 6.—
II. M. Cornutus, a prætor during the consulate of Hirtius and Pansa, Cic. Phil. 14, 14, 37.

Origins

From cornūtus (“horned”).

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does cornūtus mean in Latin?
cornūtus, a adjective, means “horned, having horns; cuckolded”.
How do you pronounce cornūtus?
In classical Latin, [kɔrˈnuː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [korˈnuː.tus].