LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōpulō

cōpulō (present infinitive cōpulāre, perfect active cōpulāvī, supine cōpulātum)
Classical[ˈkoː.pʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈkɔː.pu.lo]
cōpulātum acc. supine

Meaning

  1. to bind or tie together, unite, join, couple
  2. to associate with
  3. to connect

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōpulōcōpulābamcōpulābōcōpulāvīcōpulāveramcōpulāverō
cōpulārō
2nd sg.cōpulāscōpulābāscōpulābiscōpulāvistī
cōpulāstī
cōpulāverās
cōpulārās
cōpulāveris
3rd sg.cōpulatcōpulābatcōpulābitcōpulāvitcōpulāverat
cōpulārat
cōpulāverit
cōpulārit
1st pl.cōpulāmuscōpulābāmuscōpulābimuscōpulāvimuscōpulāverāmuscōpulāverimus
cōpulārimus
2nd pl.cōpulātiscōpulābātiscōpulābitiscōpulāvistis
cōpulāstis
cōpulāverātis
cōpulārātis
cōpulāveritis
cōpulāritis
3rd pl.cōpulantcōpulābantcōpulābuntcōpulāvērunt
cōpulāvēre, cōpulārunt
cōpulāverant
cōpulārant
cōpulāverint
cōpulārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōpulemcōpulāremcōpulāverim
cōpulārim
cōpulāvissem
cōpulāssem
2nd sg.cōpulēscōpulārēscōpulāverīscōpulāvissēs
cōpulāssēs
3rd sg.cōpuletcōpulāretcōpulāverit
cōpulārit
cōpulāvisset
cōpulāsset
1st pl.cōpulēmuscōpulārēmuscōpulāverīmus
cōpulārīmus
cōpulāvissēmus
cōpulāssēmus
2nd pl.cōpulētiscōpulārētiscōpulāverītis
cōpulārītis
cōpulāvissētis
cōpulāssētis
3rd pl.cōpulentcōpulārentcōpulāverint
cōpulārint
cōpulāvissent
cōpulāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōpulorcōpulābarcōpulābor
2nd sg.cōpulāris
cōpulāre
cōpulābāris
cōpulābāre
cōpulāberis
cōpulābere
3rd sg.cōpulāturcōpulābāturcōpulābitur
1st pl.cōpulāmurcōpulābāmurcōpulābimur
2nd pl.cōpulāminīcōpulābāminīcōpulābiminī
3rd pl.cōpulanturcōpulābanturcōpulābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōpulercōpulārer
2nd sg.cōpulēris
cōpulēre
cōpulārēris
cōpulārēre
3rd sg.cōpulēturcōpulārētur
1st pl.cōpulēmurcōpulārēmur
2nd pl.cōpulēminīcōpulārēminī
3rd pl.cōpulenturcōpulārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōpulācōpulāre
pres. 2nd pl.cōpulātecōpulāminī
fut. 2nd sg.cōpulātōcōpulātor
fut. 3rd sg.cōpulātōcōpulātor
fut. 2nd pl.cōpulātōte—
fut. 3rd pl.cōpulantōcōpulantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōpulārecōpulārī
cōpulārier
perfect infinitivecōpulāvisse
cōpulāsse
cōpulātum esse
future infinitivecōpulātūrum essecōpulātum īrī
present participlecōpulāns—
perfect participle—cōpulātus
cōpulāta, cōpulātā, cōpulātae, cōpulātam, cōpulātārum, cōpulātās, cōpulātī, cōpulātōrum, cōpulātōs
future participlecōpulātūrus
cōpulātūra, cōpulātūrā, cōpulātūrae, cōpulātūram, cōpulātūrārum, cōpulātūrās, cōpulātūre, cōpulātūrī, cōpulātūrīs, cōpulātūrō, cōpulātūrōrum, cōpulātūrōs, cōpulātūrum
cōpulandus
cōpulanda, cōpulandā, cōpulandae, cōpulandam, cōpulandārum, cōpulandās, cōpulande, cōpulandīs, cōpulandōrum, cōpulandōs
gerundcōpulandī, cōpulandō, cōpulandumsupinecōpulātum, cōpulātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

copulas, manus ferreas (in navem) inicere
to throw grappling irons on board; to board.

cōpŭlo, āvi, ātum, 1 (
I. part. perf., contr. cōplata, Lucr. 6, 1088; dep. collat. form cō-pŭlor, āri, v. I. A. b. infra), v. a. copula, to couple, bind, or tie together, to join, connect, unite (class.; most freq. in Cic.).
I. Lit.
A. In gen.
(a). With cum: hominem cum beluā, Cic. Ac. 2, 45, 139 fin.: caput et corpus cum aliquo, Plaut. Poen. 1, 2, 130. —
(b). With inter se: inter se quaedam possint coplata teneri, Lucr. 6, 1088.—
(g). With dat.: aurum auro, Lucr. 6, 1078: utrimque Armeniae majori Sophene copulatur, Plin. 6, 13, 16, § 41.—
(d). With ad: caput animalis ad pedem, Veg. 3, 49, 2.—(ε) With simple acc.: diversae insociabilesque arborum naturae copulantur, Plin. 17, 19, 30, § 137; Mart. 12, 43, 8.—
b. In dep. form: adeunt, consistunt, copulantur dexteras, Plaut. Aul. 1, 2, 38 Wagn. ad loc.; cf. Non. p. 476, 16; 479, 24, and Prisc. p. 797 P., and Ussing ad loc. (others explain dexteras as acc. of the part, or Gr. acc.).—
B. Esp., to confront: copulati in jus pervenimus, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 148.—
2. Mid., to associate with: cave siris cum filiā meā copulari hanc, Plaut. Ep. 3, 3, 20.—
II. Trop., to join, connect, unite.
(a). With cum: sermonem cum aliquo, Plaut. Poen. 3, 3, 42: futura cum praesentibus, Cic. Fin. 2, 14, 45: honestatem cum voluptate, id. Ac. 2, 45, 139: equestrem ordinem cum senatu, id. Phil. 2, 8, 19: se cum inimico, id. Sest. 64, 133.—
(b). With inter se: ah haec inter se jungi copularique possint? Cic. de Or. 1, 51. 222.—
(g). With dat.: quid naturae copulatum habuit Alcibiadis somnium? Cic. Div. 2, 69, 143.—
(d). With acc. only: libenter copulando verba jungebant, ut sodes pro si audes, etc., Cic. Or. 45, 154; cf.: verba copulata (opp. simplicia), id. ib. 32, 115: constructio verborum tum conjunctionibus copuletur, tum dissolutionibus relaxetur, id. Part. Or. 6, 21; Quint. 2, 4, 30; cf. id. prooem. § 13: voluntates nostras, to unite, Cic. Fam. 3, 4, 2; cf. concordiam, Liv. 4, 43, 11: matrimonium, Just. 1, 10 pr.; Dig. 12, 4, 6 pr.; cf.: copulari matrimonio, ib. 24, 1, 32; cf. ib. 1, 9, 8; and, taedis, Sen. Herc. Fur. 493.—Hence,
1. cōpŭlātus, a, um, P. a., joined together, united, connected: nihil est animis admixtum, nihil concretum, nihil copulatum, nihil coagmentatum, nihil duplex, Cic. Tusc. 1, 29, 71: verba, v. supra, II. δ.—* Comp.: nihil amabilius nec copulatius quam morum similitudo bonorum, Cic. Off. 1, 17, 56.—† Sup., Inscr. de Lyon, p. 477, 3.—Adv.: cōpŭlātē, connectedly (late Lat.): copulate dictum est (diequinti), Gell. 10, 24, 1; 17, 7 fin.—
2. cōpŭlātum, i, n., a joint sentence, the Gr. συμπεπλεγμένον, called also conjunctum, Gell. 16, 8, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōpulō

Proto-Indo-European [Term?]der. Proto-Italic *apjō Latin apiō Proto-Indo-European *-tḗr Proto-Indo-European *-trom Proto-Indo-European *-tlom, *-dʰlom Latin -ula Latin *coapula Latin cōpula Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin cōpulō From cōpula (“a tie, binding”) + -ō.

Borrowings
  • Catalancopular
  • Frenchcopuler
  • Italiancopulare
  • Englishcopulate
  • Portuguesecopular
  • Spanishcopular
Gallo-Romance
  • Catalanacoblar
  • Frenchcoupler
  • Englishcouplefrom French coupler
  • Romaniancuplafrom French coupler
  • Frenchaccoupler
Italo-Romance
  • Italiancoppiare
  • Italianaccoppiare

Quick answers

What does cōpulō mean in Latin?
cōpulō, a verb, means “to bind or tie together, unite, join, couple; to associate with; to connect”.
What are the principal parts of cōpulō?
cōpulō, cōpulāre, cōpulāvī, cōpulātum (first conjugation).
How do you pronounce cōpulō?
In classical Latin, [ˈkoː.pʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔː.pu.lo].
Where does cōpulō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōpulō.