noun · femininethird declension
cōpulātiō
cōpulātiō f (genitive cōpulātiōnis)
Classical[koː.pʊˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[ko.puˈlat.t͡si.o]
Meaning
- coupling, joining, connecting, uniting
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōpulātiō | cōpulātiōnēs |
| genitive | cōpulātiōnis | cōpulātiōnum |
| dative | cōpulātiōnī | cōpulātiōnibus |
| accusative | cōpulātiōnem | cōpulātiōnēs |
| ablative | cōpulātiōne | cōpulātiōnibus |
| vocative | cōpulātiō | cōpulātiōnēs |
cōpŭlātĭo, ōnis, f. id.,
I. a coupling, joining, connecting, uniting (several times in Cic. and Quint.).
I. Prop.:
atomorum inter se (with complexiones and adhaesiones), Cic. Fin. 1, 6, 19; cf.: copulatio rerum et coagmentatio naturae, id. N. D. 2, 46, 119. —II. Trop., of social union:
primi congressus copulationesque, Cic. Fin. 1, 20, 69; cf. of marriage, Cod. Th. 9, 42, 2.—Of words: ordo rerum, et copulatio, Quint. 7, 10, 8; cf. id. 11, 2, 37: inoffensa vocum, id. 1, 10, 23 al.: syllabarum, verborum inter se, id. 8, 3, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōpulātiō ōnis, f
copulo, a coupling, connecting: atomorum inter se.—Fig., association.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cōpulātiō From cōpulō + -tiō.
Descendants
- Englishcopulation
- Frenchcopulation
- Italiancopulazione
- Portuguesecopulação
- Romaniancopulație
- Spanishcopulación
- Czechcopulace
- Russianкопуля́ция