LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

auxilior

auxilior (present infinitive auxiliārī or auxiliārier, perfect active auxiliātus sum)
Classical[au̯kˈsɪ.li.ɔr]Ecclesiastical[au̯kˈsiː.li.or]

Meaning

  1. deponentto help, aid, assist; to be useful
  2. deponentto relieve, heal, cure

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.auxiliorauxiliābarauxiliābor———
2nd sg.auxiliāris
auxiliāre
auxiliābāris
auxiliābāre
auxiliāberis
auxiliābere
———
3rd sg.auxiliāturauxiliābāturauxiliābitur———
1st pl.auxiliāmurauxiliābāmurauxiliābimur———
2nd pl.auxiliāminīauxiliābāminīauxiliābiminī———
3rd pl.auxilianturauxiliābanturauxiliābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.auxilierauxiliārer——
2nd sg.auxiliēris
auxiliēre
auxiliārēris
auxiliārēre
——
3rd sg.auxiliēturauxiliārētur——
1st pl.auxiliēmurauxiliārēmur——
2nd pl.auxiliēminīauxiliārēminī——
3rd pl.auxilienturauxiliārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.auxiliāre—
pres. 2nd pl.auxiliāminī—
fut. 2nd sg.auxiliātor—
fut. 3rd sg.auxiliātor—
fut. 3rd pl.auxiliantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveauxiliārī
auxiliārier
—
perfect infinitiveauxiliātum esse—
future infinitiveauxiliātūrum esse—
present participleauxiliāns—
perfect participleauxiliātus
auxiliāta, auxiliātā, auxiliātae, auxiliātam, auxiliātārum, auxiliātās, auxiliāte, auxiliātī, auxiliātīs, auxiliātō, auxiliātōrum, auxiliātōs
—
future participleauxiliātūrusauxiliandus
gerundauxiliandī, auxiliandō, auxiliandumsupineauxiliātum, auxiliātū

auxĭlĭor, ātus, 1, v. dep. auxilium,
I. to give help or aid, to help, aid, assist, succor (syn.: juvo, adjuvo, opitulor, subvenio, succurro).
I. In gen. (class. but rare; in Cic. perh. only once in his Epistt.), constr. with dat.: alicui, Plaut. Trin. 2, 2, 102: nonne id flagitiumst te aliis consilium dare, tibi non potis esse auxiliarier? Ter. Heaut. 5, 1, 50; Cic. Fam. 5, 4; Caes. B. G. 7, 50 fin.; 4, 29; Sall. J. 24, 3; Plin. 10, 8, 9, § 22; Vulg. 4 Reg. 14, 26; ib. Psa. 88, 44; ib. Heb. 2, 18: nihil Numantinis vires corporis auxiliatae sunt, Auct. ad Her. 4, 27.—
II. Esp., of the aid of a physician, to aid, to relieve, heal, cure; constr. with dat. or contra: Nec (medicina) formidatis auxiliatur aquis, Ov. P. 1, 3, 24: ferulam quibusdam morbis auxiliari dicunt medici, Plin. 13, 22, 43, § 125: phalangites auxiliantur contra scorpionum ictus, id. 27, 12, 98, § 124.!*?
a. Act. access. form auxĭlĭo, āre, to give aid, etc.: alicui, Gracch. ap. Diom. p. 395 P.; cf. Prisc. p. 797 P.—
b. Auxilior in pass. signif.: a me auxiliatus, Lucil. ap. Prisc. pp. 791 and 927 P.: consonantes sunt in quibus (vox) ab imis auxiliata egrediatur ad aures disertā verborum claritate, Vitr. 5, 8, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin auxilior From auxilium (“help, aid”) + -ō.

Quick answers

What does auxilior mean in Latin?
auxilior, a verb, means “to help, aid, assist; to be useful; to relieve, heal, cure”.
What are the principal parts of auxilior?
auxilior, auxiliārī, auxiliātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce auxilior?
In classical Latin, [au̯kˈsɪ.li.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯kˈsiː.li.or].