verbfirst conjugation, deponent
auxilior
auxilior (present infinitive auxiliārī or auxiliārier, perfect active auxiliātus sum)
Classical[au̯kˈsɪ.li.ɔr]Ecclesiastical[au̯kˈsiː.li.or]
Meaning
- deponentto help, aid, assist; to be useful
- deponentto relieve, heal, cure
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | auxilior | auxiliābar | auxiliābor | — | — | — |
| 2nd sg. | auxiliāris auxiliāre | auxiliābāris auxiliābāre | auxiliāberis auxiliābere | — | — | — |
| 3rd sg. | auxiliātur | auxiliābātur | auxiliābitur | — | — | — |
| 1st pl. | auxiliāmur | auxiliābāmur | auxiliābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | auxiliāminī | auxiliābāminī | auxiliābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | auxiliantur | auxiliābantur | auxiliābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | auxilier | auxiliārer | — | — |
| 2nd sg. | auxiliēris auxiliēre | auxiliārēris auxiliārēre | — | — |
| 3rd sg. | auxiliētur | auxiliārētur | — | — |
| 1st pl. | auxiliēmur | auxiliārēmur | — | — |
| 2nd pl. | auxiliēminī | auxiliārēminī | — | — |
| 3rd pl. | auxilientur | auxiliārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | auxiliāre | — |
| pres. 2nd pl. | auxiliāminī | — |
| fut. 2nd sg. | auxiliātor | — |
| fut. 3rd sg. | auxiliātor | — |
| fut. 3rd pl. | auxiliantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | auxiliārī auxiliārier | — |
| perfect infinitive | auxiliātum esse | — |
| future infinitive | auxiliātūrum esse | — |
| present participle | auxiliāns | — |
| perfect participle | auxiliātus auxiliāta, auxiliātā, auxiliātae, auxiliātam, auxiliātārum, auxiliātās, auxiliāte, auxiliātī, auxiliātīs, auxiliātō, auxiliātōrum, auxiliātōs | — |
| future participle | auxiliātūrus | auxiliandus |
gerundauxiliandī, auxiliandō, auxiliandumsupineauxiliātum, auxiliātū
auxĭlĭor, ātus, 1, v. dep. auxilium,
I. to give help or aid, to help, aid, assist, succor (syn.: juvo, adjuvo, opitulor, subvenio, succurro).
I. In gen. (class. but rare; in Cic. perh. only once in his Epistt.), constr. with dat.:
alicui, Plaut. Trin. 2, 2, 102: nonne id flagitiumst te aliis consilium dare, tibi non potis esse auxiliarier? Ter. Heaut. 5, 1, 50; Cic. Fam. 5, 4; Caes. B. G. 7, 50 fin.; 4, 29; Sall. J. 24, 3; Plin. 10, 8, 9, § 22; Vulg. 4 Reg. 14, 26; ib. Psa. 88, 44; ib. Heb. 2, 18: nihil Numantinis vires corporis auxiliatae sunt, Auct. ad Her. 4, 27.—II. Esp., of the aid of a physician, to aid, to relieve, heal, cure; constr. with dat. or contra:
Nec (medicina) formidatis auxiliatur aquis, Ov. P. 1, 3, 24: ferulam quibusdam morbis auxiliari dicunt medici, Plin. 13, 22, 43, § 125: phalangites auxiliantur contra scorpionum ictus, id. 27, 12, 98, § 124.!*? a. Act. access. form auxĭlĭo, āre, to give aid, etc.: alicui, Gracch. ap. Diom. p. 395 P.; cf. Prisc. p. 797 P.—
b. Auxilior in pass. signif.:
a me auxiliatus, Lucil. ap. Prisc. pp. 791 and 927 P.: consonantes sunt in quibus (vox) ab imis auxiliata egrediatur ad aures disertā verborum claritate, Vitr. 5, 8, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
auxilior ātus, ārī, dep.
auxilium, to give help, aid, assist, succor: facultas auxiliandi, Cs.: alcui nil, T.: mihi, S.: (podagram) aquis, to cure, O.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin auxilior From auxilium (“help, aid”) + -ō.