LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

auxiliābundus

auxiliābundus (feminine auxiliābunda, neuter auxiliābundum)
Classical[au̯k.sɪ.li.aːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[au̯k.si.li.aˈbun.dus]

Meaning

  1. adjectiveinclined to give help, aid, aiding, helping

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeauxiliābundusauxiliābundaauxiliābundum
genitiveauxiliābundīauxiliābundaeauxiliābundī
dativeauxiliābundōauxiliābundaeauxiliābundō
accusativeauxiliābundumauxiliābundamauxiliābundum
ablativeauxiliābundōauxiliābundāauxiliābundō
vocativeauxiliābundeauxiliābundaauxiliābundum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeauxiliābundīauxiliābundaeauxiliābunda
genitiveauxiliābundōrumauxiliābundārumauxiliābundōrum
dativeauxiliābundīsauxiliābundīsauxiliābundīs
accusativeauxiliābundōsauxiliābundāsauxiliābunda
ablativeauxiliābundīsauxiliābundīsauxiliābundīs
vocativeauxiliābundīauxiliābundaeauxiliābunda

auxĭlĭābundus, a, um, adj. auxilior,
I. inclined to give help, aid, aiding, helping, App. de Deo Socr. p. 48, 10 Elm.

Origins

From auxilior (“help, aid”) + -bundus.

Quick answers

What does auxiliābundus mean in Latin?
auxiliābundus, a adjective, means “inclined to give help, aid, aiding, helping”.
How do you pronounce auxiliābundus?
In classical Latin, [au̯k.sɪ.li.aːˈbʊn.dʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯k.si.li.aˈbun.dus].