noun · masculinethird declension
auxiliātor
auxiliātor m (genitive auxiliātōris)
Classical[au̯k.sɪ.liˈaː.tɔr]Ecclesiastical[au̯k.si.liˈaː.tor]
Meaning
- helper
- aide, assistant
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | auxiliātor | auxiliātōrēs |
| genitive | auxiliātōris | auxiliātōrum |
| dative | auxiliātōrī | auxiliātōribus |
| accusative | auxiliātōrem | auxiliātōrēs |
| ablative | auxiliātōre | auxiliātōribus |
| vocative | auxiliātor | auxiliātōrēs |
auxĭlĭātor, ōris, m. id.,
I. a helper, assistant (post-Aug. and rare):
litigantium, Quint. 12, 3, 2: haud inglorius, Tac. A. 6, 37: aegris auxiliator adest, Stat. S. 3, 4, 24: auxiliator tuus, Vulg. Deut. 33, 26: noster, ib. 2 Par. 32, 8: ejus, ib. Ezech. 30, 8 al.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
auxiliātor ōris, m
auxilior, a helper: haud inglorius, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *h₂ewg-der. Proto-Indo-European *h₂owg-éye-ti Proto-Italic *augejō Proto-Italic *augeōder. Latin auxilium Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin auxilior Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin auxiliātor From auxilior (“to help”) + -tor.
Descendants
- Catalanauxiliador
- Frenchauxiliateur
- Italianausiliatore
- Portugueseauxiliador
- Spanishauxiliador
- Galicianauxiliador