LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

affingō

affingō (present infinitive affingere, perfect active affīnxī, supine affictum)
Classical[afˈfɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[afˈfiŋ.ɡo]
adfingō

Meaning

  1. to add to; to attach or affix
  2. to embellish
  3. to forge or counterfeit

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.affingōaffingēbamaffingamaffīnxīaffīnxeramaffīnxerō
2nd sg.affingisaffingēbāsaffingēsaffīnxistīaffīnxerāsaffīnxeris
3rd sg.affingitaffingēbataffingetaffīnxitaffīnxerataffīnxerit
1st pl.affingimusaffingēbāmusaffingēmusaffīnximusaffīnxerāmusaffīnxerimus
2nd pl.affingitisaffingēbātisaffingētisaffīnxistisaffīnxerātisaffīnxeritis
3rd pl.affinguntaffingēbantaffingentaffīnxērunt
affīnxēre
affīnxerantaffīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.affingamaffingeremaffīnxerimaffīnxissem
2nd sg.affingāsaffingerēsaffīnxerīsaffīnxissēs
3rd sg.affingataffingeretaffīnxeritaffīnxisset
1st pl.affingāmusaffingerēmusaffīnxerīmusaffīnxissēmus
2nd pl.affingātisaffingerētisaffīnxerītisaffīnxissētis
3rd pl.affingantaffingerentaffīnxerintaffīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.affingoraffingēbaraffingar
2nd sg.affingeris
affingere
affingēbāris
affingēbāre
affingēris
affingēre
3rd sg.affingituraffingēbāturaffingētur
1st pl.affingimuraffingēbāmuraffingēmur
2nd pl.affingiminīaffingēbāminīaffingēminī
3rd pl.affingunturaffingēbanturaffingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.affingaraffingerer
2nd sg.affingāris
affingāre
affingerēris
affingerēre
3rd sg.affingāturaffingerētur
1st pl.affingāmuraffingerēmur
2nd pl.affingāminīaffingerēminī
3rd pl.affinganturaffingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.affingeaffingere
pres. 2nd pl.affingiteaffingiminī
fut. 2nd sg.affingitōaffingitor
fut. 3rd sg.affingitōaffingitor
fut. 2nd pl.affingitōte—
fut. 3rd pl.affinguntōaffinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaffingereaffingī
perfect infinitiveaffīnxisseaffictum esse
future infinitiveaffictūrum esseaffictum īrī
present participleaffingēns—
perfect participle—affictus
afficta, affictā, affictae, affictam, affictārum, affictās, afficte, affictī, affictīs, affictō, affictōrum, affictōs
future participleaffictūrus
affictūra, affictūrā, affictūrae, affictūram, affictūrārum, affictūrās, affictūre, affictūrī, affictūrīs, affictūrō, affictūrōrum, affictūrōs, affictūrum
affingendus
affingundus, affingenda, affingendā, affingendae, affingendam, affingendārum, affingendās, affingende, affingendīs, affingendōrum, affingendōs
gerundaffingendī, affingendō, affingendumsupineaffictum, affictū

af-fingo (better adf-), inxi, ictum, 3, v. a.,
I. to form, fashion, devise, make, or invent a thing as an addition or appendage to another.
I. Lit. (esp. of artists).
(a). With dat.: nec ei manus adfinxit, Cic. Tim. 6: saepta, adficta villae quae sunt, Varr. R. R. 3, 3, 2.—
(b). Absol.: Nullam partem corporis sine aliquā necessitate adfictam reperietis, Cic. Or. 3, 45, 179.—
II. Trop., to make up, frame, invent, to add falsely or without grounds: faciam ut intellegatis, quid error adfinxerit, quid invidia conflārit, Cic. Clu. 4: vitium hoc oculis adfingere noli, Lucr. 4, 386: neque vera laus ei detracta oratione nostrā, neque falsa adficta esse videatur, Cic. Imp. Pomp. 4, 10; so id. Phil. 1, 3; id. Or. 22; id. Tusc. 3, 33: addunt ipsi et adfingunt rumoribus Galli, Caes. B. G. 7, 1: cui crimen adfingeretur, might be falsely imputed, Tac. A. 14, 62.—
III. In a general signif.
A. To add or join to, to annex (always with the accessory idea of forming, fashioning, devising): sint cubilia gallinarum aut exsculpta aut adficta firmiter, Varr. R. R. 3, 9, 7: multa natura aut adfingit (creating, she adds thereto) aut mutat aut detrahit, Cic. Div. 1, 62, 118: tantum alteri adfinxit, de altero limavit, id. de Or. 3, 9, 36.—
B. To feign, forge: litteras, App. M. 4, 139, 34 Elm.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinaffingō

Proto-Indo-European *dʰeyǵʰ- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *dʰinéǵʰti Proto-Italic *θingō Proto-Italic *fingōder. Latin fingō Latin affingō From ad- + fingō (“shape, fashion, form”).

Quick answers

What does affingō mean in Latin?
affingō, a verb, means “to add to; to attach or affix; to embellish”.
What are the principal parts of affingō?
affingō, affingere, affīnxī, affictum (third conjugation).
How do you pronounce affingō?
In classical Latin, [afˈfɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [afˈfiŋ.ɡo].
Where does affingō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin affingō.