LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

cōnfingō

cōnfingō (present infinitive cōnfingere, perfect active cōnfīnxī, supine cōnfictum)
Classical[kõːˈfɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[koɱˈfiŋ.ɡo]

Meaning

  1. to form, fashion, fabricate
  2. to invent, devise, feign, pretend

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnfingōcōnfingēbamcōnfingamcōnfīnxīcōnfīnxeramcōnfīnxerō
2nd sg.cōnfingiscōnfingēbāscōnfingēscōnfīnxistīcōnfīnxerāscōnfīnxeris
3rd sg.cōnfingitcōnfingēbatcōnfingetcōnfīnxitcōnfīnxeratcōnfīnxerit
1st pl.cōnfingimuscōnfingēbāmuscōnfingēmuscōnfīnximuscōnfīnxerāmuscōnfīnxerimus
2nd pl.cōnfingitiscōnfingēbātiscōnfingētiscōnfīnxistiscōnfīnxerātiscōnfīnxeritis
3rd pl.cōnfinguntcōnfingēbantcōnfingentcōnfīnxērunt
cōnfīnxēre
cōnfīnxerantcōnfīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnfingamcōnfingeremcōnfīnxerimcōnfīnxissem
2nd sg.cōnfingāscōnfingerēscōnfīnxerīscōnfīnxissēs
3rd sg.cōnfingatcōnfingeretcōnfīnxeritcōnfīnxisset
1st pl.cōnfingāmuscōnfingerēmuscōnfīnxerīmuscōnfīnxissēmus
2nd pl.cōnfingātiscōnfingerētiscōnfīnxerītiscōnfīnxissētis
3rd pl.cōnfingantcōnfingerentcōnfīnxerintcōnfīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnfingorcōnfingēbarcōnfingar
2nd sg.cōnfingeris
cōnfingere
cōnfingēbāris
cōnfingēbāre
cōnfingēris
cōnfingēre
3rd sg.cōnfingiturcōnfingēbāturcōnfingētur
1st pl.cōnfingimurcōnfingēbāmurcōnfingēmur
2nd pl.cōnfingiminīcōnfingēbāminīcōnfingēminī
3rd pl.cōnfingunturcōnfingēbanturcōnfingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnfingarcōnfingerer
2nd sg.cōnfingāris
cōnfingāre
cōnfingerēris
cōnfingerēre
3rd sg.cōnfingāturcōnfingerētur
1st pl.cōnfingāmurcōnfingerēmur
2nd pl.cōnfingāminīcōnfingerēminī
3rd pl.cōnfinganturcōnfingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnfingecōnfingere
pres. 2nd pl.cōnfingitecōnfingiminī
fut. 2nd sg.cōnfingitōcōnfingitor
fut. 3rd sg.cōnfingitōcōnfingitor
fut. 2nd pl.cōnfingitōte—
fut. 3rd pl.cōnfinguntōcōnfinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnfingerecōnfingī
perfect infinitivecōnfīnxissecōnfictum esse
future infinitivecōnfictūrum essecōnfictum īrī
present participlecōnfingēns—
perfect participle—cōnfictus
cōnficta, cōnfictā, cōnfictae, cōnfictam, cōnfictārum, cōnfictās, cōnficte, cōnfictī, cōnfictīs, cōnfictō, cōnfictōrum, cōnfictōs
future participlecōnfictūrus
cōnfictūra, cōnfictūrā, cōnfictūrae, cōnfictūram, cōnfictūrārum, cōnfictūrās, cōnfictūre, cōnfictūrī, cōnfictūrīs, cōnfictūrō, cōnfictūrōrum, cōnfictūrōs, cōnfictūrum
cōnfingendus
cōnfingundus, cōnfingenda, cōnfingendā, cōnfingendae, cōnfingendam, cōnfingendārum, cōnfingendās, cōnfingende, cōnfingendīs, cōnfingendōrum, cōnfingendōs
gerundcōnfingendī, cōnfingendō, cōnfingendumsupinecōnfictum, cōnfictū

con-fingo, finxi, fictum, 3,
I. v. a., to form, fashion, fabricate (class., esp. in a trop. signif.).
I. Prop.: nidos, Plin. 10, 32, 47, § 91: favos et ceras, id. 11, 5, 4, § 11: verbum, Varr. L. L. 5, § 7 Müll.; cf. Plin. 37, 12, 74, § 195.—
II. Trop., to invent, devise, feign, pretend: dolum inter sese, Plaut. Capt. prol. 35; cf. id. ib. 47: lacrimas dolis, Ter. And. 3, 3, 26: omnia haec, id. Phorm. 1, 2, 81: falsas causas ad discordiam, id. Hec. 4, 4, 71: aliquid criminis, Cic. Verr. 2, 2, 37, § 90; cf. crimen, Liv. 40, 8, 7; 40, 42, 4; Suet. Claud. 15: aliquam probabilem causam, Liv. 34, 21, 3: rationes, Col. 1, 8, 4: fronte confictā, * Quint. 12, 3, 12: homicidium in se, to declare one's self guilty of, Dig. 48, 18, 1.—With acc. and inf.: id cogitatum esse, Cic. Deiot. 6, 16.—Absol.: confingere et comminisci, Auct. Her. 2, 8, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnfingō

Proto-Indo-European *dʰeyǵʰ- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *dʰinéǵʰti Proto-Italic *θingō Proto-Italic *fingōder. Latin fingō Latin cōnfingō From con- + fingō.

Quick answers

What does cōnfingō mean in Latin?
cōnfingō, a verb, means “to form, fashion, fabricate; to invent, devise, feign, pretend”.
What are the principal parts of cōnfingō?
cōnfingō, cōnfingere, cōnfīnxī, cōnfictum (third conjugation).
How do you pronounce cōnfingō?
In classical Latin, [kõːˈfɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈfiŋ.ɡo].
Where does cōnfingō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnfingō.