LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

fingō

fingō (present infinitive fingere, perfect active fīnxī, supine fictum)
Classical[ˈfɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈfiŋ.ɡo]
№ 721 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to shape, fashion, form, knead (dough)
  2. to touch, touch gently, stroke, stroke gently, handle
    mulcēre alternōs, et corpora fingere linguāto caress them in turn, and to gently stroke their bodies with her tongue (The she-wolf nurtures the twins Romulus and Remus.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 8.634
    et fingit linguā corpora bīna suaand gently strokes their two bodies with her tongue (The she-wolf nurtures the twins Romulus and Remus.)8 CE, Ovidius, Fasti 2.418
  3. to adorn, dress, arrange
  4. to dissemble; to alter the truth in order to deceive; feign, pretend, frame, contrive, devise, invent, fancy, imagine
    [...] Neque ego hanc abscondere fūrtō spērāvī — nē finge — fugam [...].“I had never hoped to hide this departure by [some] deceit: Don’t pretend (that I did).” (Use of “ne” plus the imperative “finge” to express a negative command.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.337–338
  5. to train, teach, instruct

Latīnē defined in Latin in our graded readers

faciō quod nōn est; fōrmam dō; poētae multa fingunt.
fingō -ere fīnxī — in Mille Verba, Artēs et Litterae

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.fingōfingēbamfingamfīnxīfīnxeramfīnxerō
2nd sg.fingisfingēbāsfingēsfīnxistīfīnxerāsfīnxeris
3rd sg.fingitfingēbatfingetfīnxitfīnxeratfīnxerit
1st pl.fingimusfingēbāmusfingēmusfīnximusfīnxerāmusfīnxerimus
2nd pl.fingitisfingēbātisfingētisfīnxistisfīnxerātisfīnxeritis
3rd pl.finguntfingēbantfingentfīnxērunt
fīnxēre
fīnxerantfīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.fingamfingeremfīnxerimfīnxissem
2nd sg.fingāsfingerēsfīnxerīsfīnxissēs
3rd sg.fingatfingeretfīnxeritfīnxisset
1st pl.fingāmusfingerēmusfīnxerīmusfīnxissēmus
2nd pl.fingātisfingerētisfīnxerītisfīnxissētis
3rd pl.fingantfingerentfīnxerintfīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.fingorfingēbarfingar
2nd sg.fingeris
fingere
fingēbāris
fingēbāre
fingēris
fingēre
3rd sg.fingiturfingēbāturfingētur
1st pl.fingimurfingēbāmurfingēmur
2nd pl.fingiminīfingēbāminīfingēminī
3rd pl.fingunturfingēbanturfingentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.fingarfingerer
2nd sg.fingāris
fingāre
fingerēris
fingerēre
3rd sg.fingāturfingerētur
1st pl.fingāmurfingerēmur
2nd pl.fingāminīfingerēminī
3rd pl.finganturfingerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.fingefingere
pres. 2nd pl.fingitefingiminī
fut. 2nd sg.fingitōfingitor
fut. 3rd sg.fingitōfingitor
fut. 2nd pl.fingitōte—
fut. 3rd pl.finguntōfinguntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivefingerefingī
perfect infinitivefīnxissefictum esse
future infinitivefictūrum essefictum īrī
present participlefingēns—
perfect participle—fictus
ficta, fictā, fictae, fictam, fictārum, fictās, ficte, fictī, fictīs, fictō, fictōrum, fictōs
future participlefictūrus
fictūra, fictūrā, fictūrae, fictūram, fictūrārum, fictūrās, fictūre, fictūrī, fictūrīs, fictūrō, fictūrōrum, fictūrōs, fictūrum
fingendus
fingundus, fingenda, fingendā, fingendae, fingendam, fingendārum, fingendās, fingende, fingendīs, fingendōrum, fingendōs, fingunda, fingundā, fingundae, fingundam, fingundārum, fingundās, fingunde, fingundī, fingundīs, fingundō, fingundōrum, fingundōs, fingundum
gerundfingendī, fingendō, fingendumsupinefictum, fictū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ars fingendi
the art of sculpture.
vultum fingere
to dissemble, disguise one's feelings.
vultus ficti simulatique
a feigned expression.
verba parere, fingere, facere
to invent, form words.
illa civitas, quam Plato finxit
Plato's ideal republic.
res cogitatione fictae or depictae
creatures of the imagination.
totum se fingere et accommodare ad alicuius arbitrium et nutum
to be at the beck and call of another; to be his creature.
aliquem disputantem facere, inducere, fingere (est aliquid apud aliquem disputans)
to introduce a person (into a dialogue) discoursing on...
1 more phrases
animo, cogitatione aliquid fingere (or simply fingere, but without sibi), informare
to form an idea of a thing, imagine, conceive.

fingo, finxi, fictum, 3, v. a. Sanscr. dih-, dēhmi, smear; Gr. θιγ, θιγγάνω, touch; whence figulus, figura, etc.; prop., to handle.
I. Lit.
A. To touch, handle, stroke, touch gently (rare): mulcere alternos, et corpora fingere lingua, Verg. A. 8, 634: saepe manus aegras manibus fingebat amicis, Ov. F. 5, 409.—
B. Esp., to form, shape, fashion, frame, make (class.), whence also figulus: esse aliquam vim, quae finxerit, vel, ut tuo verbo utar, quae fabricata sit hominem, Cic. Ac. 2, 27, 87; cf.: ab aliquo deo ficti esse videantur, id. de Or. 1, 25, 115: fingere et construere nidos, build, id. ib. 2, 6, 23: favos, id. Off. 1, 44, 157: ut illa bestia fetum ederet informem, lambendo postgea fingeret, etc., Gell. 17, 10, 3.—
C. In partic.
1. Of the plastic art, to form or fashion by art (in wax, clay, stone, etc.), to mould or model, as a statuary: quorum alterum fingere opinor e cera solitum esse, alterum esse pictorem, Cic. Verr. 2, 4, 13, § 30; cf.: in ceris aut fictilibus figuris, id. N. D. 1, 26, 71: similitudines ex argilla, Plin. 35, 12, 43, § 151; cf., sarcastically: hic homullus, ex argilla et luto fictus Epicurus, Cic. Pis. 25, 59: pocula de humo, Ov. Tr. 2, 489: Alexander ab Apelle potissimum pingi et a Lysippo fingi volebat ... qui neque pictam neque fictam imaginem suam passus est esse, etc., Cic. Fam. 5, 12, 7; cf.: fingendi ars, of making statues, statuary, id. de Or. 3, 7, 26: corpora fingendo pingendove efficere, Quint. 5, 12, 21.—
2. With the access. notion of arranging, adorning, etc., to set to rights, arrange; to adorn, dress, trim (poet. syn.: componere, excolere, ornare): Bene cum lauta est (mulier), tersa, ornata, ficta est: infecta est tamen, Plaut. Stich. 5, 5, 4: cum se non finxerit ulli, Ov. R. Am. 341: isti ficti, compositi, crispi cincinni, Plaut. Truc. 2, 2, 32; cf.: canas fingere comas, Tib. 1, 2, 92: comas presso pollice, Prop. 3, 10 (4, 9), 14; Ov. A. A. 1, 306; Mart. 6, 57; cf.: comas auro, Stat. Th. 5, 228: crinem, Verg. A. 4, 148; cf. also Phaedr. 2, 2, 9: vitem putando, Verg. G. 2, 407 Forbig.—
3. With the access. notion of untruth, to alter, change, for the purpose of dissembling: hi neque vultum fingere, neque interdum lacrimas tenere poterant, Caes. B. G. 1, 39, 4; cf.: vultus quoque hominum fingit scelus, i. e. makes men change countenance, Ter. Heaut. 5, 1, 14.
II. Trop.
A. In gen., to form, fashion, make: Ly. multa eveniunt homini quae volt, quae nevolt. Ph. Mentire, gnate, nam sapiens quidem pol ipsus fingit fortunam sibi, Plaut. Trin. 2, 2, 84; cf. the vv. foll.: natura fingit homines et creat imitatores et narratores facetos, Cic. de Or. 2, 54, 219: animos fingere, formare, id. Brut. 38, 142: cf.: moderari et fingere mentem ac voluntates, id. Leg. 3, 18, 40: ea quae nobis non possumus fingere, vultus, facies, sonus, id. de Or. 1, 28, 127: formam totius rei publicae velim mittas, ex qua me fingere possim, regulate myself, i. e. proceed, act, id. Att. 6, 3, 4; cf.: ad eorum (qui audiunt) arbitrium et nutum totos se fingunt et accommodant, id. Or. 8, 24: ea (verba) nos sicut mollissimam ceram ad nostrum arbitrium formamus et fingimus, id. de Or. 3, 45, 177; cf. also: arbitrio fingere, id. Brut. 79, 274: fortuna humana fingit artatque ut lubet, Plaut. Capt. 2, 2, 54; cf.: vitam subito flecti fingique posse, shaped, directed, Cic. Sull. 28, 79; cf. id. ib. 25, 69: jure erat semper idem voltus, cum mentis, a qua is fingitur, nulla fieret mutatio, id. Tusc. 3, 15, 31; cf.: circumspexit amictus et finxit vultum, composed, Ov. M. 4, 318: lingua vocem immoderate profusam fingit et terminat, forms, Cic. N. D. 2, 59, 149; cf.: Peripateticorum institutis commodius fingeretur oratio, id. Brut. 31, 119: ego apis Matinae more modoque operosa parvus carmina fingo (like the Gr. πλάττω), make, compose, Hor. C. 4, 2, 32: carmina, id. Ep. 2, 1, 227; id. A. P. 331; 240: versus, id. ib. 382: poëmata, Suet. Tit. 3: opprobria in quemvis, Hor. Ep. 1, 15, 30.—
B. In partic.
1. With a double predicate, to form, make into something or in a certain manner: finxit te ipsa natura ad honestatem, gravitatem ... ad omnes denique virtutes magnum hominem et excelsum, Cic. Mur. 29, 60: nec, si miserum fortuna Sinonem Finxit, vanum etiam mendacemque improba finget, Verg. A. 2, 79: (illum) spissae nemorum comae Fingent Aeolio carmine nobilem, Hor. C. 4, 3, 12: di bene fecerunt, inopis me quodque pusilli Finxerunt animi, id. S. 1, 4, 18: timui, mea me finxisse minora putarer Dissimulator opis propriae, to have lessened, i. e. purposely disparaged it, id. Ep. 1, 9, 8.—
2. To form by instruction, to instruct, teach, train: idem mire finxit filium, i. e. caused him to play his part, Ter. Heaut. 5, 1, 25; cf.: voce paterna Fingeris ad rectum, Hor. A. P. 367: fingitur artibus, id. C. 3, 6, 22: fingit equum tenera docilem cervice magister Ire viam, qua monstret eques, id. Ep. 1, 2, 64.—
3. To form mentally or in speech, to represent in thought, to imagine, conceive, think, suppose; to sketch out: fingite animis ... fingite cogitatione imaginem hujus condicionis meae, etc., Cic. Mil. 29, 79; cf.: omnia quae cogitatione nobismet ipsi possumus fingere, id. N. D. 3, 18, 47: fingere animo, id. de Sen. 12, 41: cf. also: animo et cogitatione, id. Tusc. 5, 24, 68: ex sua natura ceteros, to conceive of, id. Rosc. Am. 9, 26: quid magis exercitum dici aut fingi potest? id. Mil. 2, 5: maleficium, id. Rosc. Am. 40, 116: tu, stulta, deos, tu fingis inania vera, Prop. 3, 20 (4, 19), 5: qui utilitatum causa fingunt amicitias, suppose, Cic. Lael. 14, 51: principatum sibi ipse opinionis errore finxerat, had imagined to himself, id. Off. 1, 8, 26: in summo oratore fingendo, in representing, sketching out, id. Or. 2, 7: finge tamen te improbulum, Juv. 5, 72.—
(b). With double acc.: quod si qui me astutiorem fingit, Cic. Fam. 3, 8, 6: Tiresiam sapientem fingunt poetae ... at vero Polyphemum Homerus immanem finxit, id. Tusc. 5, 39, 115.—
(g). With an object-clause, and in pass., with a subject-clause: finge, aliquem nunc fierisapientem, nondum esse, suppose, Cic. Ac. 2, 36, 117: finge solum natum nothum, Quint. 3, 6, 100.—Ellipt.: interfecti aliqui sunt; finge a nobis, assume, grant, Liv. 39, 37, 11: fingamus Alexandrum dari nobis, Quint. 1, 1, 24: non omnia corpora fingunt in medium niti, Lucr. 1, 1083; cf. id. 2, 175: qui naufragus fingitur se suspendisse, Quint. 8, 5, 22: qui suos artus morsu lacerasset, fingitur in scholis supra se cubasse, id. 8, 2, 20.—
b. Pregn., with the access. notion of creating by thinking, to contrive, devise, invent, feign something (esp. untrue): argento comparando fingere fallaciam, Plaut. As. 2, 1, 2; 4: fallacias, Ter. Heaut. 3, 2, 22: fallaciam, id. And. 1, 3, 15; cf.: nonne ad senem aliquam fabricam fingit? id. Heaut. 3, 2, 34: fingit causas, ne det, sedulo, id. Eun. 1, 2, 58: falsas causas ad discordiam, id. Hec. 4, 4, 71: si mihi aliquam (rem publicam), ut apud Platonem Socrates, ipse finxero, Cic. Rep. 2, 1 fin.; cf. id. ib. 2, 11: ex eventis fingere, id. Fam. 6, 6, 4: (crimina) in istum fingere, Cic. Verr. 1, 5, 15: ea quae sunt in usu vitaque communi, non ea, quae finguntur aut optantur, id. Lael. 5, 18: in faciem moresque meos nova crimina fingis, Ov. H. 12, 177: fingere qui non visa potest, commissa tacere Qui nequit, Hor. S. 1, 4, 84: quaelibet in quemvis opprobria fingere, id. Ep. 1, 15, 30: finguntur et testamenta, Quint. 7, 4, 39: nemo dolorem fingit in hoc casu, Juv. 13, 132: qui sub obtentu monituum deorum scientes eos fingunt, Mos. et Rom. Leg. Coll. 15, 2, 6. —With double acc.: bonois se ac liberales, Sen. Ben. 4, 17, 3.—With inf.: ignorare fingit, Claud. in Eutrop. 2, 306.—Hence, fic-tus, a, um, P. a., feigned, fictitious, false: in amicitia nihil fictum est, nihil simulatum, Cic. Lael. 8, 26; cf. id. ib. 18, 65: ficto officio et simulata sedultiate conjunctus, id. Caecin. 5, 14: in re ficta (opp. in vera), id. Lael. 7, 24: falsum est id totum neque solum fictum, sed etiam imperite absurdeque fictum, id. Rep. 2, 15: commenticii et ficti dii, id. N. D. 2, 28, 70: fabula, id. Off. 3, 9, 39: in rebus fictis et adumbratis, id. Lael. 26, 97: amor, Lucr. 4, 1192: gemitus, Ov. M. 6, 565: cunctatio, Tac. A. 1, 46: ficto pectore fatur, Verg. A. 2, 107.—Poet. and in post-Aug. prose also, of persons: pro bene sano Ac non incauto fictum astutumque vocamus, dissembling, false, Hor. S. 1, 3, 62: alii fictum (eum), ingratum, immemorem loquuntur, Plin. Ep. 8, 18, 3; but: ficta pellice plorat, imaginary, Juv. 6, 272.—Poet., subst.: fictum, i, n., deception, fiction: ficti pravique tenax, Verg. A. 4, 188: jam consumpserat omnem Materiam ficti, Ov. M. 9, 767.—Adverb.: fictumque in colla minatus, Crura subit, Stat. Th. 6, 876.—Adv.: ficte, feignedly, fictitiously: ficte et simulate quaestus causa insusurrare, Cic. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13: ficte reconciliata gratia, id. Fam. 3, 12, 4.

Origins

From Proto-Italic *fingō, from earlier *θingō, from Proto-Indo-European *dʰeyǵʰ- (“to mold”). Cognates include Ancient Greek τεῖχος (teîkhos), Sanskrit देग्धि (dégdhi) and English dough.

Elsewhere
  • Catalanfingir
  • Germanfingieren
  • Portuguesefingir
  • Spanishfingir
  • Englishfingent
  • Asturianfinxir
  • Czechfingovat
  • Danishfingere
  • Dutchveinzen
  • Dutchfingeren
Gallo-Romance
  • Catalanfènyer
  • Occitanfénher
  • Old Frenchfeindre
Ibero-Romance
  • Spanishheñirfrom Old Spanish *fennir
  • Portuguesefengir
  • Mirandesefenhir
Italo-Romance
  • Italianfingere
  • Sicilianfinciri
Balkano-Romance
  • Aromanianasfingu
  • Aromaniandisfingu
  • Aromaniandisfindziri
Rhaeto-Romance
  • Friulianfenzi
Gallo-Italic
  • Piedmontesefinge

In English words that came into English from fingō

  • faintfingō
  • feintfingere
  • feignfingō
  • fictionfictiō
  • fictitiousfictīcius
  • figmentfigmentum
  • effigyeffigiēs
  • fictilefictilus
  • fictious*fictiōsus
  • fictorfictor
  • fingentfingēns
  • effictioeffictiō

Quick answers

What does fingō mean in Latin?
fingō, a verb, means “to shape, fashion, form, knead (dough); to touch, touch gently, stroke, stroke gently, handle; to adorn, dress, arrange”.
What are the principal parts of fingō?
fingō, fingere, fīnxī, fictum (third conjugation).
How do you pronounce fingō?
In classical Latin, [ˈfɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈfiŋ.ɡo].
Which English words come from fingō?
English words that go back to Latin fingō include faint, feint, feign, fingent, fiction and fictitious.