LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

abiūdicō

abiūdicō (present infinitive abiūdicāre, perfect active abiūdicāvī, supine abiūdicātum)
Classical[abˈjuː.dɪ.koː]Ecclesiastical[abˈjuː.di.ko]

Meaning

  1. to deprive or take away by a judicial sentence; abjudicate
  2. broadlyto deny, refuse, reject

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abiūdicōabiūdicābamabiūdicābōabiūdicāvīabiūdicāveramabiūdicāverō
abiūdicārō
2nd sg.abiūdicāsabiūdicābāsabiūdicābisabiūdicāvistī
abiūdicāstī
abiūdicāverās
abiūdicārās
abiūdicāveris
3rd sg.abiūdicatabiūdicābatabiūdicābitabiūdicāvitabiūdicāverat
abiūdicārat
abiūdicāverit
abiūdicārit
1st pl.abiūdicāmusabiūdicābāmusabiūdicābimusabiūdicāvimusabiūdicāverāmusabiūdicāverimus
abiūdicārimus
2nd pl.abiūdicātisabiūdicābātisabiūdicābitisabiūdicāvistis
abiūdicāstis
abiūdicāverātis
abiūdicārātis
abiūdicāveritis
abiūdicāritis
3rd pl.abiūdicantabiūdicābantabiūdicābuntabiūdicāvērunt
abiūdicāvēre, abiūdicārunt
abiūdicāverant
abiūdicārant
abiūdicāverint
abiūdicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abiūdicemabiūdicāremabiūdicāverim
abiūdicārim
abiūdicāvissem
abiūdicāssem
2nd sg.abiūdicēsabiūdicārēsabiūdicāverīsabiūdicāvissēs
abiūdicāssēs
3rd sg.abiūdicetabiūdicāretabiūdicāverit
abiūdicārit
abiūdicāvisset
abiūdicāsset
1st pl.abiūdicēmusabiūdicārēmusabiūdicāverīmus
abiūdicārīmus
abiūdicāvissēmus
abiūdicāssēmus
2nd pl.abiūdicētisabiūdicārētisabiūdicāverītis
abiūdicārītis
abiūdicāvissētis
abiūdicāssētis
3rd pl.abiūdicentabiūdicārentabiūdicāverint
abiūdicārint
abiūdicāvissent
abiūdicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abiūdicorabiūdicābarabiūdicābor
2nd sg.abiūdicāris
abiūdicāre
abiūdicābāris
abiūdicābāre
abiūdicāberis
abiūdicābere
3rd sg.abiūdicāturabiūdicābāturabiūdicābitur
1st pl.abiūdicāmurabiūdicābāmurabiūdicābimur
2nd pl.abiūdicāminīabiūdicābāminīabiūdicābiminī
3rd pl.abiūdicanturabiūdicābanturabiūdicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abiūdicerabiūdicārer
2nd sg.abiūdicēris
abiūdicēre
abiūdicārēris
abiūdicārēre
3rd sg.abiūdicēturabiūdicārētur
1st pl.abiūdicēmurabiūdicārēmur
2nd pl.abiūdicēminīabiūdicārēminī
3rd pl.abiūdicenturabiūdicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abiūdicāabiūdicāre
pres. 2nd pl.abiūdicāteabiūdicāminī
fut. 2nd sg.abiūdicātōabiūdicātor
fut. 3rd sg.abiūdicātōabiūdicātor
fut. 2nd pl.abiūdicātōte—
fut. 3rd pl.abiūdicantōabiūdicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabiūdicāreabiūdicārī
perfect infinitiveabiūdicāvisse
abiūdicāsse
abiūdicātum esse
future infinitiveabiūdicātūrum esseabiūdicātum īrī
present participleabiūdicāns—
perfect participle—abiūdicātus
abiūdicāta, abiūdicātā, abiūdicātae, abiūdicātam, abiūdicātārum, abiūdicātās, abiūdicātī, abiūdicātōrum, abiūdicātōs
future participleabiūdicātūrus
abiūdicātūra, abiūdicātūrā, abiūdicātūrae, abiūdicātūram, abiūdicātūrārum, abiūdicātūrās, abiūdicātūre, abiūdicātūrī, abiūdicātūrīs, abiūdicātūrō, abiūdicātūrōrum, abiūdicātūrōs, abiūdicātūrum
abiūdicandus
abiūdicanda, abiūdicandā, abiūdicandae, abiūdicandam, abiūdicandārum, abiūdicandās, abiūdicande, abiūdicandīs, abiūdicandōrum, abiūdicandōs
gerundabiūdicandī, abiūdicandō, abiūdicandumsupineabiūdicātum, abiūdicātū

ab-jūdĭco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to deprive one of a thing by judicial sentence, to declare that it does not belong to one, to abjudicate, lit. and trop. (opp. adjudico); constr. with aliquid or aliquem ab aliquo, or alicui: abjudicata a me modo est Palaestra, Plaut. Rud. 5, 1, 3; 4, 3, 100; id. As. 3, 3, 17: (Rullus) judicabit Alexandream regis esse, a populo Romano abjudicabit, Cic. Agr. 2, 16; cf.: rationem veritatis, integritatis... ab hoc ordine abjudicari, Cic. Verr. 2, 1, 2, § 4: sibi libertatem, id. Caecin. 34 (in Cic. de Or. 2, 24, 102, many since Budaeus, acc. to the MSS., read abdĭco; so B. and K.).

Origins

Latin ab- Latin iūdicō Latin abiūdicō From ab- (“from, away from”) + iūdicō (“pass judgement; determine, conclude”).

Descendants
  • Englishabjudicate
  • Englishabjudgefrom Middle French abjuger
  • Portugueseabjudicar
  • Romanianabjudeca

In English words that came into English from abiūdicō

  • abjudicateabiūdicātus
  • abjudgeabiudicare

Quick answers

What does abiūdicō mean in Latin?
abiūdicō, a verb, means “to deprive or take away by a judicial sentence; abjudicate; to deny, refuse, reject”.
What are the principal parts of abiūdicō?
abiūdicō, abiūdicāre, abiūdicāvī, abiūdicātum (first conjugation).
How do you pronounce abiūdicō?
In classical Latin, [abˈjuː.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [abˈjuː.di.ko].