verbfirst conjugation
abiūdicō
abiūdicō (present infinitive abiūdicāre, perfect active abiūdicāvī, supine abiūdicātum)
Classical[abˈjuː.dɪ.koː]Ecclesiastical[abˈjuː.di.ko]
Meaning
- to deprive or take away by a judicial sentence; abjudicate
- broadlyto deny, refuse, reject
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiūdicō | abiūdicābam | abiūdicābō | abiūdicāvī | abiūdicāveram | abiūdicāverō abiūdicārō |
| 2nd sg. | abiūdicās | abiūdicābās | abiūdicābis | abiūdicāvistī abiūdicāstī | abiūdicāverās abiūdicārās | abiūdicāveris |
| 3rd sg. | abiūdicat | abiūdicābat | abiūdicābit | abiūdicāvit | abiūdicāverat abiūdicārat | abiūdicāverit abiūdicārit |
| 1st pl. | abiūdicāmus | abiūdicābāmus | abiūdicābimus | abiūdicāvimus | abiūdicāverāmus | abiūdicāverimus abiūdicārimus |
| 2nd pl. | abiūdicātis | abiūdicābātis | abiūdicābitis | abiūdicāvistis abiūdicāstis | abiūdicāverātis abiūdicārātis | abiūdicāveritis abiūdicāritis |
| 3rd pl. | abiūdicant | abiūdicābant | abiūdicābunt | abiūdicāvērunt abiūdicāvēre, abiūdicārunt | abiūdicāverant abiūdicārant | abiūdicāverint abiūdicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiūdicem | abiūdicārem | abiūdicāverim abiūdicārim | abiūdicāvissem abiūdicāssem |
| 2nd sg. | abiūdicēs | abiūdicārēs | abiūdicāverīs | abiūdicāvissēs abiūdicāssēs |
| 3rd sg. | abiūdicet | abiūdicāret | abiūdicāverit abiūdicārit | abiūdicāvisset abiūdicāsset |
| 1st pl. | abiūdicēmus | abiūdicārēmus | abiūdicāverīmus abiūdicārīmus | abiūdicāvissēmus abiūdicāssēmus |
| 2nd pl. | abiūdicētis | abiūdicārētis | abiūdicāverītis abiūdicārītis | abiūdicāvissētis abiūdicāssētis |
| 3rd pl. | abiūdicent | abiūdicārent | abiūdicāverint abiūdicārint | abiūdicāvissent abiūdicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | abiūdicor | abiūdicābar | abiūdicābor |
| 2nd sg. | abiūdicāris abiūdicāre | abiūdicābāris abiūdicābāre | abiūdicāberis abiūdicābere |
| 3rd sg. | abiūdicātur | abiūdicābātur | abiūdicābitur |
| 1st pl. | abiūdicāmur | abiūdicābāmur | abiūdicābimur |
| 2nd pl. | abiūdicāminī | abiūdicābāminī | abiūdicābiminī |
| 3rd pl. | abiūdicantur | abiūdicābantur | abiūdicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | abiūdicer | abiūdicārer |
| 2nd sg. | abiūdicēris abiūdicēre | abiūdicārēris abiūdicārēre |
| 3rd sg. | abiūdicētur | abiūdicārētur |
| 1st pl. | abiūdicēmur | abiūdicārēmur |
| 2nd pl. | abiūdicēminī | abiūdicārēminī |
| 3rd pl. | abiūdicentur | abiūdicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | abiūdicā | abiūdicāre |
| pres. 2nd pl. | abiūdicāte | abiūdicāminī |
| fut. 2nd sg. | abiūdicātō | abiūdicātor |
| fut. 3rd sg. | abiūdicātō | abiūdicātor |
| fut. 2nd pl. | abiūdicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | abiūdicantō | abiūdicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | abiūdicāre | abiūdicārī |
| perfect infinitive | abiūdicāvisse abiūdicāsse | abiūdicātum esse |
| future infinitive | abiūdicātūrum esse | abiūdicātum īrī |
| present participle | abiūdicāns | — |
| perfect participle | — | abiūdicātus abiūdicāta, abiūdicātā, abiūdicātae, abiūdicātam, abiūdicātārum, abiūdicātās, abiūdicātī, abiūdicātōrum, abiūdicātōs |
| future participle | abiūdicātūrus abiūdicātūra, abiūdicātūrā, abiūdicātūrae, abiūdicātūram, abiūdicātūrārum, abiūdicātūrās, abiūdicātūre, abiūdicātūrī, abiūdicātūrīs, abiūdicātūrō, abiūdicātūrōrum, abiūdicātūrōs, abiūdicātūrum | abiūdicandus abiūdicanda, abiūdicandā, abiūdicandae, abiūdicandam, abiūdicandārum, abiūdicandās, abiūdicande, abiūdicandīs, abiūdicandōrum, abiūdicandōs |
gerundabiūdicandī, abiūdicandō, abiūdicandumsupineabiūdicātum, abiūdicātū
ab-jūdĭco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to deprive one of a thing by judicial sentence, to declare that it does not belong to one, to abjudicate, lit. and trop. (opp. adjudico); constr. with aliquid or aliquem ab aliquo, or alicui:
abjudicata a me modo est Palaestra, Plaut. Rud. 5, 1, 3; 4, 3, 100; id. As. 3, 3, 17: (Rullus) judicabit Alexandream regis esse, a populo Romano abjudicabit, Cic. Agr. 2, 16; cf.: rationem veritatis, integritatis... ab hoc ordine abjudicari, Cic. Verr. 2, 1, 2, § 4: sibi libertatem, id. Caecin. 34 (in Cic. de Or. 2, 24, 102, many since Budaeus, acc. to the MSS., read abdĭco; so B. and K.).Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ab-iūdicō āvī, ātus, āre, of a judge or tribunal,
to give judgment against, deprive by a judicial decision, adjudge away: ob iniuriam agri abiudicati, i. e. taking away their land by an unjust decision, L.: res ab aliquo. — Hence, formally to deny: rationem veritatis ab hoc ordine: libertatem sibi.
Origins
Latin ab- Latin iūdicō Latin abiūdicō From ab- (“from, away from”) + iūdicō (“pass judgement; determine, conclude”).
Descendants
- Englishabjudicate
- Englishabjudgefrom Middle French abjuger
- Portugueseabjudicar
- Romanianabjudeca
In English words that came into English from abiūdicō
- abjudicateabiūdicātus
- abjudgeabiudicare