adiūdicō
Meaning
- to grant or award something to someone as a judge; adjudge
- to assign, attribute or ascribe something to someone
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiūdicō | adiūdicābam | adiūdicābō | adiūdicāvī | adiūdicāveram | adiūdicāverō adiūdicārō |
| 2nd sg. | adiūdicās | adiūdicābās | adiūdicābis | adiūdicāvistī adiūdicāstī | adiūdicāverās adiūdicārās | adiūdicāveris |
| 3rd sg. | adiūdicat | adiūdicābat | adiūdicābit | adiūdicāvit | adiūdicāverat adiūdicārat | adiūdicāverit adiūdicārit |
| 1st pl. | adiūdicāmus | adiūdicābāmus | adiūdicābimus | adiūdicāvimus | adiūdicāverāmus | adiūdicāverimus adiūdicārimus |
| 2nd pl. | adiūdicātis | adiūdicābātis | adiūdicābitis | adiūdicāvistis adiūdicāstis | adiūdicāverātis adiūdicārātis | adiūdicāveritis adiūdicāritis |
| 3rd pl. | adiūdicant | adiūdicābant | adiūdicābunt | adiūdicāvērunt adiūdicāvēre, adiūdicārunt | adiūdicāverant adiūdicārant | adiūdicāverint adiūdicārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiūdicem | adiūdicārem | adiūdicāverim adiūdicārim | adiūdicāvissem adiūdicāssem |
| 2nd sg. | adiūdicēs | adiūdicārēs | adiūdicāverīs | adiūdicāvissēs adiūdicāssēs |
| 3rd sg. | adiūdicet | adiūdicāret | adiūdicāverit adiūdicārit | adiūdicāvisset adiūdicāsset |
| 1st pl. | adiūdicēmus | adiūdicārēmus | adiūdicāverīmus adiūdicārīmus | adiūdicāvissēmus adiūdicāssēmus |
| 2nd pl. | adiūdicētis | adiūdicārētis | adiūdicāverītis adiūdicārītis | adiūdicāvissētis adiūdicāssētis |
| 3rd pl. | adiūdicent | adiūdicārent | adiūdicāverint adiūdicārint | adiūdicāvissent adiūdicāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | adiūdicor | adiūdicābar | adiūdicābor |
| 2nd sg. | adiūdicāris adiūdicāre | adiūdicābāris adiūdicābāre | adiūdicāberis adiūdicābere |
| 3rd sg. | adiūdicātur | adiūdicābātur | adiūdicābitur |
| 1st pl. | adiūdicāmur | adiūdicābāmur | adiūdicābimur |
| 2nd pl. | adiūdicāminī | adiūdicābāminī | adiūdicābiminī |
| 3rd pl. | adiūdicantur | adiūdicābantur | adiūdicābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | adiūdicer | adiūdicārer |
| 2nd sg. | adiūdicēris adiūdicēre | adiūdicārēris adiūdicārēre |
| 3rd sg. | adiūdicētur | adiūdicārētur |
| 1st pl. | adiūdicēmur | adiūdicārēmur |
| 2nd pl. | adiūdicēminī | adiūdicārēminī |
| 3rd pl. | adiūdicentur | adiūdicārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adiūdicā | adiūdicāre |
| pres. 2nd pl. | adiūdicāte | adiūdicāminī |
| fut. 2nd sg. | adiūdicātō | adiūdicātor |
| fut. 3rd sg. | adiūdicātō | adiūdicātor |
| fut. 2nd pl. | adiūdicātōte | — |
| fut. 3rd pl. | adiūdicantō | adiūdicantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adiūdicāre | adiūdicārī |
| perfect infinitive | adiūdicāvisse adiūdicāsse | adiūdicātum esse |
| future infinitive | adiūdicātūrum esse | adiūdicātum īrī |
| present participle | adiūdicāns | — |
| perfect participle | — | adiūdicātus adiūdicāta, adiūdicātā, adiūdicātae, adiūdicātam, adiūdicātārum, adiūdicātās, adiūdicātī, adiūdicātōrum, adiūdicātōs |
| future participle | adiūdicātūrus adiūdicātūra, adiūdicātūrā, adiūdicātūrae, adiūdicātūram, adiūdicātūrārum, adiūdicātūrās, adiūdicātūre, adiūdicātūrī, adiūdicātūrīs, adiūdicātūrō, adiūdicātūrōrum, adiūdicātūrōs, adiūdicātūrum | adiūdicandus adiūdicanda, adiūdicandā, adiūdicandae, adiūdicandam, adiūdicandārum, adiūdicandās, adiūdicande, adiūdicandīs, adiūdicandōrum, adiūdicandōs |
regnum Ptolemaeo, Cic. Agr. 2, 17; 2, 43: mulierem Veneri in servitutem, id. Div. in Caecil. 17, 56: Bruto legiones, id. Phil. 10, 6; so id. Off. 1, 10; Liv. 3, 72; Val. Max. 7, 3; Suet. Aug. 32 al.: nemo dubitabat, quin domus nobis esset adjudicata, Cic. Att. 42; so Caes. B. G. 7, 37; cf. Sen. Hipp. 109.—And poet. of Augustus: si quid abest (i. e. dicioni Romanorum nondum subjectum) Italis adjudicat armis, i. e. like a judge, he subjects the nations to the Roman sway, merely by his arbitrary sentence, Hor. Ep. 1, 18, 57: causam alicui, to decide in one's favor, Cic. de Or. 2, 29, 129.—Pompeius saepe hujus mihi salutem imperii adjudicavit, has ascribed to me, Cic. Att. 1, 19: optimum saporem ostreis Lucrinis adjudicavit, conceded, Plin. 9, 54, 79, § 168.!*? For adjudicato in Plaut. Men. 1, 3, 6, Ritschl reads tu judicato.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadiūdicō
Proto-Indo-European *h₂ey- Proto-Indo-European *-u Proto-Indo-European *h₂óyu Proto-Indo-European *h₂yew- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *h₂yéwos Proto-Italic *jowos Latin iūs Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Latin iūdex Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin iūdicō Latin adiūdicō From ad- (“to, towards, at”) + iūdicō (“judge, pass judgement, decide”).
- Catalanadjudicar
- Englishadjudicate
- Frenchadjuger
- Englishadjudgefrom French adjuger
- Portugueseadjudicar
- Romanianadjudeca
- Spanishadjudicar
- Galicianadxudicar
- Sicilianajudicari
- Italianaggiudicare
In English words that came into English from adiūdicō
- adjudicateadiūdicō
- adjudgeadiudicare