LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

praeiūdicō

praeiūdicō (present infinitive praeiūdicāre, perfect active praeiūdicāvī, supine praeiūdicātum)
Classical[prae̯ˈjuː.dɪ.koː]Ecclesiastical[preˈjuː.di.ko]

Meaning

  1. to prejudge

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.praeiūdicōpraeiūdicābampraeiūdicābōpraeiūdicāvīpraeiūdicāverampraeiūdicāverō
praeiūdicārō
2nd sg.praeiūdicāspraeiūdicābāspraeiūdicābispraeiūdicāvistī
praeiūdicāstī
praeiūdicāverās
praeiūdicārās
praeiūdicāveris
3rd sg.praeiūdicatpraeiūdicābatpraeiūdicābitpraeiūdicāvitpraeiūdicāverat
praeiūdicārat
praeiūdicāverit
praeiūdicārit
1st pl.praeiūdicāmuspraeiūdicābāmuspraeiūdicābimuspraeiūdicāvimuspraeiūdicāverāmuspraeiūdicāverimus
praeiūdicārimus
2nd pl.praeiūdicātispraeiūdicābātispraeiūdicābitispraeiūdicāvistis
praeiūdicāstis
praeiūdicāverātis
praeiūdicārātis
praeiūdicāveritis
praeiūdicāritis
3rd pl.praeiūdicantpraeiūdicābantpraeiūdicābuntpraeiūdicāvērunt
praeiūdicāvēre, praeiūdicārunt
praeiūdicāverant
praeiūdicārant
praeiūdicāverint
praeiūdicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.praeiūdicempraeiūdicārempraeiūdicāverim
praeiūdicārim
praeiūdicāvissem
praeiūdicāssem
2nd sg.praeiūdicēspraeiūdicārēspraeiūdicāverīspraeiūdicāvissēs
praeiūdicāssēs
3rd sg.praeiūdicetpraeiūdicāretpraeiūdicāverit
praeiūdicārit
praeiūdicāvisset
praeiūdicāsset
1st pl.praeiūdicēmuspraeiūdicārēmuspraeiūdicāverīmus
praeiūdicārīmus
praeiūdicāvissēmus
praeiūdicāssēmus
2nd pl.praeiūdicētispraeiūdicārētispraeiūdicāverītis
praeiūdicārītis
praeiūdicāvissētis
praeiūdicāssētis
3rd pl.praeiūdicentpraeiūdicārentpraeiūdicāverint
praeiūdicārint
praeiūdicāvissent
praeiūdicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.praeiūdicorpraeiūdicābarpraeiūdicābor
2nd sg.praeiūdicāris
praeiūdicāre
praeiūdicābāris
praeiūdicābāre
praeiūdicāberis
praeiūdicābere
3rd sg.praeiūdicāturpraeiūdicābāturpraeiūdicābitur
1st pl.praeiūdicāmurpraeiūdicābāmurpraeiūdicābimur
2nd pl.praeiūdicāminīpraeiūdicābāminīpraeiūdicābiminī
3rd pl.praeiūdicanturpraeiūdicābanturpraeiūdicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.praeiūdicerpraeiūdicārer
2nd sg.praeiūdicēris
praeiūdicēre
praeiūdicārēris
praeiūdicārēre
3rd sg.praeiūdicēturpraeiūdicārētur
1st pl.praeiūdicēmurpraeiūdicārēmur
2nd pl.praeiūdicēminīpraeiūdicārēminī
3rd pl.praeiūdicenturpraeiūdicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.praeiūdicāpraeiūdicāre
pres. 2nd pl.praeiūdicātepraeiūdicāminī
fut. 2nd sg.praeiūdicātōpraeiūdicātor
fut. 3rd sg.praeiūdicātōpraeiūdicātor
fut. 2nd pl.praeiūdicātōte—
fut. 3rd pl.praeiūdicantōpraeiūdicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepraeiūdicārepraeiūdicārī
perfect infinitivepraeiūdicāvisse
praeiūdicāsse
praeiūdicātum esse
future infinitivepraeiūdicātūrum essepraeiūdicātum īrī
present participlepraeiūdicāns—
perfect participle—praeiūdicātus
praeiūdicāta, praeiūdicātā, praeiūdicātae, praeiūdicātam, praeiūdicātārum, praeiūdicātās, praeiūdicātī, praeiūdicātōrum, praeiūdicātōs
future participlepraeiūdicātūrus
praeiūdicātūra, praeiūdicātūrā, praejūdicātūra, praejūdicātūrā, praeiūdicātūrae, praejūdicātūrae, praeiūdicātūram, praejūdicātūram, praeiūdicātūrārum, praejūdicātūrārum, praeiūdicātūrās, praejūdicātūrās, praeiūdicātūre, praejūdicātūre, praeiūdicātūrī, praejūdicātūrī, praeiūdicātūrīs, praejūdicātūrīs, praeiūdicātūrō, praejūdicātūrō, praeiūdicātūrōrum, praejūdicātūrōrum, praeiūdicātūrōs, praejūdicātūrōs, praeiūdicātūrum, praejūdicātūrum
praeiūdicandus
praeiūdicanda, praeiūdicandā, praejūdicanda, praejūdicandā, praeiūdicandae, praejūdicandae, praeiūdicandam, praejūdicandam, praeiūdicandārum, praejūdicandārum, praeiūdicandās, praejūdicandās, praeiūdicande, praejūdicande, praeiūdicandīs, praejūdicandīs, praeiūdicandōrum, praejūdicandōrum, praeiūdicandōs, praejūdicandōs
gerundpraeiūdicandī, praeiūdicandō, praeiūdicandumsupinepraeiūdicātum, praeiūdicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

opinio praeiudicata, also simply opinio (not praeiudicium = a preliminary decision)
prejudice.

prae-jūdĭco, āvi, ātum, 1, v. a.,
I. to judge, pass sentence, or decide beforehand, to prejudge (class.).
I. Lit., in the judicial sphere: praejudicare de aliquo majore maleficio, Cic. Inv. 1, 20, 60; Cic. Verr. 2, 3, 65, § 153.—
II. Transf., apart from judicial lang.: de iis censores praejudicent, let the censors give their preliminary judgment (before the case is brought before the judges), Cic. Leg. 3, 20, 47.—
B. To be injurious, prejudicial; with dat. (post-class.): res inter alios judicatae aliis non praejudicant, Dig. 42, 1, 63; 47, 10, 7: ingenuitati, Paul. Sent. 5, 3, 3; Ambros. in Luc. 3, 41.—Hence, praejūdĭcātus, a, um, P. a., decided beforehand, prejudged: praejudicatum eventum belli habetis, Liv. 42, 61: res, Cic. Clu. 17, 49: nihil, id. ib. 44, 124: opinio, a preconceived notion, prejudice, id. N. D. 1, 5, 10.—Sup.: vir praejudicatissimus, i.e. whose talents are already clearly ascertained, Sid. post Carm. 22.—
B. Subst.: praejūdĭ-cātum, i, n.
1. Something decided beforehand, Liv. 26, 2.—
2. A previous opinion, prepossession, = praejudicium postulo, ut ne quid huc praejudicati afferatis, Cic. Clu. 2, 6.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-
  2. Proto-Indo-European*preh₂-
  3. Proto-Indo-European*préh₂i?
  4. Proto-Italic*prai
  5. Proto-Italic*prai-
  6. Latinpraeiūdicō

Proto-Indo-European *h₂ey- Proto-Indo-European *-u Proto-Indo-European *h₂óyu Proto-Indo-European *h₂yew- Proto-Indo-European *-os Proto-Indo-European *h₂yéwos Proto-Italic *jowos Latin iūs Proto-Indo-European *deyḱ- Proto-Indo-European *-s Proto-Indo-European *déyḱs Proto-Italic *-diks Latin iūdex Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin iūdicō Latin praeiūdicō From prae- + iūdicō (“to judge, pass judgement”).

Descendants
  • Catalanprejutjar
  • Frenchpréjuger
  • Englishprejudgefrom French préjuger
  • Italianpregiudicare
  • Romanianprejudeca
  • Spanishprejuzgar
  • Catalanperjudicar
  • Englishprejudicate
  • Portugueseprejudicar
  • Spanishperjudicar

In English words that came into English from praeiūdicō

  • prejudgepraeiūdicō
  • prejudicatepraeiūdicātus

Quick answers

What does praeiūdicō mean in Latin?
praeiūdicō, a verb, means “to prejudge”.
What are the principal parts of praeiūdicō?
praeiūdicō, praeiūdicāre, praeiūdicāvī, praeiūdicātum (first conjugation).
How do you pronounce praeiūdicō?
In classical Latin, [prae̯ˈjuː.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [preˈjuː.di.ko].
Where does praeiūdicō come from?
Proto-Indo-European *per- → Proto-Indo-European *preh₂- → Proto-Indo-European *préh₂i? → Proto-Italic *prai → Proto-Italic *prai- → Latin praeiūdicō.