LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

comprobō

comprobō (present infinitive comprobāre, perfect active comprobāvī, supine comprobātum)
Classical[ˈkɔm.prɔ.boː]Ecclesiastical[ˈkɔm.pro.bo]

Meaning

  1. especiallysubjectiveto approve wholly of something; to assent to, sanction, or acknowledge
  2. objectiveto prove, establish, attest, make good, show, confirm, or verify something to others as true, good, excellent, virtuous, etc.

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.comprobōcomprobābamcomprobābōcomprobāvīcomprobāveram
comprobāram
comprobāverō
comprobārō
2nd sg.comprobāscomprobābāscomprobābiscomprobāvistī
comprobāstī
comprobāverās
comprobārās
comprobāveris
comprobāris
3rd sg.comprobatcomprobābatcomprobābitcomprobāvit
comprobāt
comprobāverat
comprobārat
comprobāverit
comprobārit
1st pl.comprobāmuscomprobābāmuscomprobābimuscomprobāvimus
comprobāmus
comprobāverāmus
comprobārāmus
comprobāverimus
comprobārimus
2nd pl.comprobātiscomprobābātiscomprobābitiscomprobāvistis
comprobāstis
comprobāverātis
comprobārātis
comprobāveritis
comprobāritis
3rd pl.comprobantcomprobābantcomprobābuntcomprobāvērunt
comprobārunt, comprobāvēre
comprobāverant
comprobārant
comprobāverint
comprobārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.comprobemcomprobāremcomprobāverim
comprobārim
comprobāvissem
comprobāssem
2nd sg.comprobēscomprobārēscomprobāverīs
comprobārīs
comprobāvissēs
comprobāssēs
3rd sg.comprobetcomprobāretcomprobāverit
comprobārit
comprobāvisset
comprobāsset
1st pl.comprobēmuscomprobārēmuscomprobāverīmus
comprobārīmus
comprobāvissēmus
comprobāssēmus
2nd pl.comprobētiscomprobārētiscomprobāverītis
comprobārītis
comprobāvissētis
comprobāssētis
3rd pl.comprobentcomprobārentcomprobāverint
comprobārint
comprobāvissent
comprobāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.comproborcomprobābarcomprobābor
2nd sg.comprobāris
comprobāre
comprobābāris
comprobābāre
comprobāberis
comprobābere
3rd sg.comprobāturcomprobābāturcomprobābitur
1st pl.comprobāmurcomprobābāmurcomprobābimur
2nd pl.comprobāminīcomprobābāminīcomprobābiminī
3rd pl.comprobanturcomprobābanturcomprobābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.comprobercomprobārer
2nd sg.comprobēris
comprobēre
comprobārēris
comprobārēre
3rd sg.comprobēturcomprobārētur
1st pl.comprobēmurcomprobārēmur
2nd pl.comprobēminīcomprobārēminī
3rd pl.comprobenturcomprobārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.comprobācomprobāre
pres. 2nd pl.comprobātecomprobāminī
fut. 2nd sg.comprobātōcomprobātor
fut. 3rd sg.comprobātōcomprobātor
fut. 2nd pl.comprobātōte—
fut. 3rd pl.comprobantōcomprobantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecomprobārecomprobārī
perfect infinitivecomprobāvisse
comprobāsse
comprobātum esse
future infinitivecomprobātūrum essecomprobātum īrī
present participlecomprobāns—
perfect participle—comprobātus
comprobāta, comprobātā, comprobātae, comprobātam, comprobātārum, comprobātās, comprobātī, comprobātōrum, comprobātōs
future participlecomprobātūrus
comprobātūra, comprobātūrā, comprobātūrae, comprobātūram, comprobātūrārum, comprobātūrās, comprobātūre, comprobātūrī, comprobātūrīs, comprobātūrō, comprobātūrōrum, comprobātūrōs, comprobātūrum
comprobandus
comprobanda, comprobandā, comprobandae, comprobandam, comprobandārum, comprobandās, comprobande, comprobandīs, comprobandōrum, comprobandōs
gerundcomprobandī, comprobandō, comprobandumsupinecomprobātum, comprobātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

res historiae fide comprobata
an acknowledged historical fact.
aliquid exemplis probare, comprobare, confirmare
to quote precedents for a thing.
argumentis confirmare, comprobare, evincere aliquid (or c. Acc. c. Inf.)
to prove a thing indisputably.

com-prŏbo (conp-), āvi, ātum, 1, v. a.
I. Subject., to approve wholly of something, to assent to, sanction, acknowledge (class and very freq., esp in prose): istam tuam sentent. am laudo vehementissimeque comprobo, Cic. Imp. Pomp. 24, 69: decretum consulum, id. Att. 16, 16, D, 14 sq.: orationem omnium assensu, Liv. 5, 9, 7; cf. Suet. Aug. 68; 53: consensu potius eruditorum quam puerorum amore comprobari, Quint. 10, 1, 130 et saep.: has comproba tabulas, Cic. Caecin. 25, 72: ne domesticis quidem exemplis docti numen deorum comprobabimus? id. N. D. 2, 3, 7; Nep. Hann. 3, 1.—
II. Object., to prove, establish, attest, make good, show, confirm, verify something to others as true, good, excellent, virtuous, etc.: ut beneficium verbis initum nunc re comprobes, Ter. And. 5, 1, 5; cf. Plaut. Poen. 1, 2, 94: nec hoc oratione solum, sed multo magis vita et factis et moribus conprobavit, Cic. Fin. 1, 20, 65: patris dictum sapiens temeritas filii comprobavit, id. Or. 63, 214: comprobat hominis consilium fortuna, Caes. B. G. 5, 58 fin.; cf. * Cat. 61, 62: rem alicujus testimonio, Cic. Verr. 2, 2, 48, § 119; cf.: indicio conprobato, Sall. C. 50, 1: perceleri (servi) interitu esse ab hoc comprobatum venenum, the quality of the poison was tested, Cic. Cael. 24, 58.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincomprobō

Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *per-der.? Proto-Indo-European *pér Proto-Indo-European *-o Proto-Indo-European *pró Proto-Indo-European *pro- Proto-Indo-European *bʰuH- Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *probʰHwós Proto-Italic *proβwos Proto-Italic *proβos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *proβāō Latin probō Latin comprobō From con- (“completely”) + probō (“to esteem as good, serviceable, fit, just”).

Descendants
  • Catalancomprovar
  • Italiancomprovare
  • Portuguesecomprovar
  • Spanishcomprobar
  • Galiciancomprobar

Quick answers

What does comprobō mean in Latin?
comprobō, a verb, means “to approve wholly of something; to assent to, sanction, or acknowledge; to prove, establish, attest, make good, show, confirm, or verify something to others as true, good, excellent, virtuous, etc.”.
What are the principal parts of comprobō?
comprobō, comprobāre, comprobāvī, comprobātum (first conjugation).
How do you pronounce comprobō?
In classical Latin, [ˈkɔm.prɔ.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔm.pro.bo].
Where does comprobō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin comprobō.