LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

vīs

vīs f (genitive vīs)
Classical[ˈwiːs]Ecclesiastical[ˈvis]
№ 115 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. singularpower; influence; strength; faculty; potency
    vis dicendioratorical power
    magnam vim habere ad aliquidto have considerable influence on a question
  2. singularviolence; overwhelming force; coercion; assault; force of arms
    Ō et erat longē mea quidem sententia, / quī imperium crēdat gravius esse et stabilius / vī quod fit quam illud quod amīcitia adiungitur.Oh and it’s really going too far, in my opinion, when anyone believes a command which is made by force to be more weighty and durable than that which is joined with affection.160 BCE, Publius Terentius Afer, Adelphoe 65–67
    the Wikipedia page Martin Luther on Catholic church reform Nōn vī, sed verbō.Not through violence, but the word.
  3. figurativelysingularmeaning; significance; nature (essence and value of a word)
    quae est vis huius verbi?what is the meaning, the original sense of this word?
    vis et notio verbi, vocabulithe fundamental meaning of a word
  4. figurativelysingularassault; affront
  5. figurativelysingularquantity; flood
    frumenti vim maximam comparareto procure a very large supply of corn
    vim lacrimarum effundere, profundereto burst into a flood of tears
  6. New Latinsingularenergy; force
  7. New Latinsingularforce
    Sit vīs tēcum.May the Force be with you.
  8. in pluralstrength; might; vigor; capability (physical)
    omnibus vīribuswith all his strength; with all her might; with all their force
    vires corporisbodily strength

Latīnē defined in Latin in our graded readers

potestās corporis; quī validus est, magnās vīrēs habet.
vīrēs -ium f pl — in Mille Verba, Corpus Hūmānum
quod valdē potest: vīs virī, vīs ventī; vī = per vim.
vīs vis f — in Mille Verba, Certāmina Gymnica

Declension

declension
formsingularplural
nominativevīsvīrēs
vīs
genitivevīsvīrium
dativevīvīribus
accusativevimvīrēs
vīrīs, vīs
ablativevīvīribus
vocativevīsvīrēs
vīs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

vires colligere
to gain strength.
vim vi depellere
to meet force by force.
bonis esse viribus
to be robust, vigorous.
vires consenescunt
to become old and feeble.
vim inferre alicui
to do violence to a person.
dum vires suppetunt
as long as one's strength holds out.
vires aliquem deficiunt
to lose strength.
manus, vim sibi afferre
to lay hands on oneself.
15 more phrases
vi vim illatam defendere
to meet force by force.
res spectat ad vim (arma)
there seems a prospect of armed violence; things look like violence.
vim adhibere, facere alicui
to use violence against some one.
pro viribus or pro mea parte
as well as I can; to the best of my ability.
magnam vim habere ad aliquid
to have considerable influence on a question.
vires corporis or merely vires
bodily strength.
frumenti vim maximam comparare
to procure a very large supply of corn.
pro viribus eniti et laborare, ut
to strain every nerve, do one's utmost in a matter.
collatis signis (viribus) pugnare
to fight hand-to-hand, at close quarters.
iter tentare per vim (cf. sect. II. 3)
to force a way, a passage.
omnibus viribusor nervis contendere, ut
to strain every nerve, do one's utmost in a matter.
vim et manus afferre alicui (Catil. 1. 8. 21)
to kill with violence.
lacrimas, vim lacrimarum effundere, profundere
to burst into a flood of tears.
omni ope atque opera or omni virium contentione eniti, ut
to strain every nerve, do one's utmost in a matter.
ad vim et arma descendere (vid. sect. V. 9, note Similarly...)
to have recourse to force of arms.

vīs, vis, f., plur. vīres, ĭum (class. only in nom., acc. and
I. abl. sing. and in plur.; gen. sing. very rare; Tac. Or. 26; Dig. 4, 2, 1; Paul. Sent. 5, 30; dat. sing. vi, Auct. B. Afr. 69, 2; C. I. L. 5, 837; collat. form of the nom. and acc. plur. vis, Lucr. 3, 265; 2, 586; Sall. ap. Prisc. p. 707, or H. 3, 62 Dietsch; Messala ap. Macr. S. 1, 9, 14) [Gr. ἴς, ϝις, sinew, force; ἶφι, with might], strength, physical or mental; force, vigor, power, energy, virtue (cf. robur).
I. Lit.
1. In gen.
(a). Sing.: celeritas et vis equorum, Cic. Div. 1, 70, 144: magna vis eorum (urorum) et magna velocitas, Caes. B. G. 6, 28: contra vim atque impetum fluminis, id. ib. 4, 17: tempestatis, id. B. C. 2, 14: venti, Lucr. 1, 271: solis, id. 4, 326 (301): horrida teli, id. 3, 170: acris vini, id. 3, 476: ferri aerisque, id. 5, 1286: veneni, Cic. Cael. 24, 58 et saep.—
(b). Plur. (most freq. of physical strength): non viribus aut velocitatibus aut celeritate corporum res magnae geruntur, Cic. Sen. 6, 17: nec nunc vires desidero adulescentis, non plus quam adulescens tauri aut elephanti desiderabam, id. ib. 9, 27: hoc ali vires nervosque confirmari putant, Caes. B. G. 6, 21: me jam sanguis viresque deficiunt, id. ib. 7, 50 fin.: perpauci viribus confisi transnatare contenderunt, id. ib. 1, 53: nostri integris viribus fortiter repugnare, id. ib. 3, 4: lacertis et viribus pugnare, Cic. Fam. 4, 7, 2: omnibus viribus atque opibus repugnare, id. Tusc. 3, 11, 25: non animi solum vigore sed etiam corporis viribus excellens, Liv. 9, 16, 12: validis viribus hastam contorquere, Verg. A. 2, 50: quicquid agas, decet agere pro viribus, with all your might, Cic. Sen. 9, 27; so, supra vires, Hor. Ep. 1, 18, 22: et neglecta solent incendia sumere vires, id. ib. 1, 18, 85: seu virium vi seu exercitatione multā cibi vinique capacissimus, Liv. 9, 16, 13; cf.: in proelii concursu abit res a Consilio ad vires vimque pugnantium, Nep. Thras. 1, 4 dub. (Siebel. vires usumque).—Poet., with inf.: nec mihi sunt vires inimicos pellere tectis, Ov. H. 1, 109.—
2. In partic.
a. Energy, virtue, potency (of herbs, drugs, etc.): in radices vires oleae abibunt, Cato, R. R. 61, 1: vires habet herba? Ov. M. 13, 942: egregius fons Viribus occultis adjuvat, Juv. 12, 42. —
b. Vis, personified, the same as Juno, Aus. Idyll. de Deis; cf. Verg. A. 7, 432 Serv. —
c. Hostile strength, force, violence, = βία: EA POENA, QVAE EST DE VI, S. C. ap. Cic. Q. Fr. 2, 3, 5: cum vi vis illata defenditur, Cic. Mil. 4, 9; cf.: celeri rumore dilato Dioni vim allatam, Nep. Dion, 10, 1: ne vim facias ullam in illam, Ter. Eun. 4, 7, 37: sine vi facere, id. ib. 4, 7, 20: vim afferre alicui, Cic. Caecin. 21, 61; Cic. Verr. 2, 1, 24, § 62; 2, 4, 66, § 148: adhibere, id. Off. 3, 30, 110; id. Cat. 1, 8, 19: praesidio tam valido et armato vim adferre, Liv. 9, 16, 4: iter per vim tentare, by force, forcibly, Caes. B. G. 1, 14; so, per vim, id. B. C. 2, 13; Cic. Att. 7, 9, 4: ne id quidem satis est, nisi docet, ita se possedisse nec vi nec clam nec precario possederit, id. Caecin. 32, 92; so the jurid. formula in Lex Thoria ap. Grut. 202, 18; Dig. 41, 1, 22; Ter. Eun. 2, 3, 28: vis haec quidem hercle est, et trahi et trudi simul, Plaut. Capt. 3, 5, 92; Ter. Ad. 5, 8, 20: naves totae factae ex robore ad quamvis vim et contumeliam perferendam (shortly afterwards: tantas tempestates Oceani tantosque impetus ventorum sustineri), violence, shock, Caes. B. G. 3, 13: caeli, a storm, tempest, Plin. 18, 28, 69, § 278.—To avoid the gen. form (v. supra): de vi condemnati sunt, Cic. Phil. 2, 2, 4: de vi reus; id. Sest. 35, 75; id. Vatin. 17, 41: ei qui de vi itemque ei qui majestatis damnatus sit, id. Phil. 1, 9, 23; cf. id. ib. 1, 9, 21 sq. Halm ad loc.; Tac. A. 4, 13.—
d. In mal. part., force, violence: pudicitiam cum eriperet militi tribunus militaris ... interfectus ab eo est, cui vim adferebat, Cic. Mil. 4, 9: matribus familias vim attulisse, Cic. Verr. 2, 1, 24, § 62: vis allata sorori, Ov. A. A. 1, 679: victa nitore dei vim passa est, id. M. 4, 233: vim passa est Phoebe, id. A. A. 1, 679.—
B. Transf., concr.
1. Quantity, number, abundance (cf.: copia, multitudo); with gen.: quasi retruderet hominum me vis invitum, Plaut. Ep. 2, 2, 66: innumerabilis servorum, Cic. Har. Resp. 11, 22: in pompā cum magna vis auri argentique ferretur, Cic. Tusc. 5, 32, 91: vis magna pulveris, Caes. B. C. 2, 26: vis maxima ranunculorum, Cic. Fam. 7, 18, 3: argenti, id. Prov. Cons. 2, 4: vim lacrimarum profudi, id. Rep. 6, 14, 14: odora canum vis, Verg. A. 4, 132; cf. absol.: et nescio quomodo is, qui auctoritatem minimam habet, maximam vim, populus cum illis facit, Cic. Fin. 2, 14, 44.—
2. Vires, military forces, troops: praeesse exercitui, ut praeter auctoritatem vires quoque ad coërcendum haberet, Caes. B. C. 3, 57: satis virium ad certamen, Liv. 3, 60, 4: undique contractis viribus signa cum Papirio conferre, id. 9, 13, 12: robur omne virium ejus regni, the flower, id. 33, 4, 4: concitet et vires Graecia magna suas, Ov. H. 15 (16), 340.—
3. Vires, the virile forces or organs, Arn. 5, 158; 5, 163; Inscr. Orell. 2322; 2332: veluti castratis viribus, Plin. 11, 18, 19, § 60; cf.: vis (= vires) multas possidere in se, Lucr. 2, 586.—Rarely sing.: vis genitalis, Tac. A. 6, 18.—
II. Trop.
A. Mental strength, power, force, vigor: vis illa divina et virtus oratoris, Cic. de Or. 2, 27, 120: vis ac facultas oratoris, id. ib. 1, 31, 142: suavitatem Isocrates ... sonitum Aeschines, vim Demosthenes habuit, id. ib. 3, 7, 28: summa ingenii, id. Phil. 5, 18, 49: magna vis est conscientiae in utramque partem, id. Mil. 23, 61: magna vis est in fortunā in utramque partem, id. Off. 2, 6, 19: patriae, id. de Or. 1, 44, 196: quod ostentum habuit hanc vim, ut, etc., power, effect, id. Div. 1, 33, 73: qui indignitate suā vim ac jus magistratui quem gerebat dempsisset, Liv. 26, 12, 8: hujus conventionis, Dig. 43, 25, 12.—Plur. (post-Aug.): eloquentiae, Quint. 5, 1, 2: facilitatis, id. 12, 9, 20: ingenii, id. 1, 2, 23; 12, 1, 32: orationis, id. 8, 3, 87.—
B. Transf., of abstr. things, force, notion, meaning, sense, import, nature, essence (cf. significatio): id, in quo est omnis vis amicitiae, Cic. Lael. 4, 15: eloquentiae vis et natura, id. Or. 31, 112: vis honesti (with natura), id. Off. 1, 6, 18; cf. id. Fin. 1, 16, 50: virtutis, id. Fam. 9, 16, 5: quae est alia vis legis? id. Dom. 20, 53: vis, natura, genera verborum et simplicium et copulatorum, i.e. the sense, signification, id. Or. 32, 115: vis verbi, id. Inv. 1, 13, 17; id. Balb. 8, 21: quae vis insit in his paucis verbis, si attendes, si attendes, intelleges, id. Fam. 6, 2, 3: quae vis subjecta sit vocibus, id. Fin. 2, 2, 6: nominis, id. Top. 8, 35: μετωνυμία, cujus vis est, pro eo, quod dicitur, causam, propter quam dicitur, ponere, Quint. 8, 6, 23.

Origins

From Proto-Italic *wīs, from Proto-Indo-European *wéyHs (“force, strength”), sometimes derived from *weyh₁- (“to rush”). Cognate with Ancient Greek ῑ̓́ς (ī́s, “strength”, < *ϝῑ́ς (*wī́s)), Sanskrit वय॑स् (váyas, “vigor; youth; age”). See also via, invītus, invītō, Ancient Greek οἶμος (oîmos).

Descendants
  • Englishvis
  • Englishvim

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does vīs mean in Latin?
vīs, a noun, means “strength; might; vigor”.
What is the genitive of vīs?
The genitive singular is vīs. vīs is feminine, third declension.
How do you pronounce vīs?
In classical Latin, [ˈwiːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvis].