noun · masculinethird declension
vindex1
vindex m or f (genitive vindicis)
Classical[ˈwɪn.dɛks]Ecclesiastical[ˈvin.deks]
Meaning
- femininemasculineprotector, defender, maintainer
- femininemasculineclaimant, vindicator
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quae pūnitvindex -icis (f) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 19
ultor, pūnītorvindex -icis (m) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 12
quī iūs dēfendit, quī malōs pūnitvindex -icis (m) — in Metamorphoses I, ch. 1, 18
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | vindex | vindicēs |
| genitive | vindicis | vindicum |
| dative | vindicī | vindicibus |
| accusative | vindicem | vindicēs |
| ablative | vindice | vindicibus |
| vocative | vindex | vindicēs |
vindex, ĭcis, comm. vindico.
I. One who lays legal claim to a thing, a claimant; hence, also, a maintainer, defender, protector, deliverer, liberator, vindicator:
vindex ab eo, quod vindicat, quominus is, qui prensus est, ab aliquo teneatur, Fest. p. 376 Müll.: ASSIDVO. VINDEX. ASSIDVVS. ESTO. PROLETARIO. CIVI. QVOI. QVIS. VOLET. VINDEX. ESTO, XII. Tab. ap. Gell. 16, 10, 5: habeat sane populus tabellam quasi vindicem libertatis, Cic. Leg. 3, 17, 39: aeris alieni, a defender, protector of debtors, id. Att. 2, 1, 11: majestatis imperii, Liv. 28, 28, 14: legum ac libertatis (M. Brutus), Suet. Rhet. 6: injuriae, a protector from wrong, Liv. 3, 46, 6: periculi, in peril, id. 10, 5, 5: terrae (Hercules), Ov. M. 9, 241: aurum Vindice decepto Graias misistis in urbes, id. ib. 7, 214: nec deus intersit, nisi dignus vindice nodus Inciderit, Hor. A. P. 191: honori posterorum tuorum ut vindex fieres, a preserver, Plaut. Trin. 3, 2, 18.—In apposition: audita vox una (provoco) vindex libertatis, Liv. 3, 56, 6: vindicibus pacatus viribus orbis, Ov. H. 9, 13.—II. An avenger, punisher, revenger:
conjurationis, Cic. Fam. 5, 6, 2: custos ac vindex cupiditatum, id. Agr. 2, 9, 24: vindex ultorque parentis, Ov. M. 5, 237.—Fem.: Furiae deae ... vindices facinorum et scelerum, Cic. N. D. 3, 18, 46; of Tisiphone, Stat. Th. 1, 80.—In apposition: vindice flammā, Ov. M. 1, 230: poena, Cat. 64, 192.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
vindex icis, m and f
VAN-, DIC-, a maintainer, defender, protector, deliverer, liberator, champion: vos legi vindices praeponere: aeris alieni, i. e. of debtors: iniuriae, from wrong, L.: periculi, in peril, L.: aurum Vindice decepto misistis in urbes, O.: dignus vindice nodus, H.—An avenger, punisher, revenger: (carcer) vindex scelerum: parentis, O.: deae . . . vindices facinorum et scelerum: vindice flammā, O.
Origins
- Proto-Indo-European*wéyHs
- Proto-Italic*wīs
- Latinvindex
Latin dīcere Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin vindex From vim + dīcere (“to indicate”) + -s. Compare iūdex.
Descendants
- Italianvindice