LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

vindicō

vindicō (present infinitive vindicāre, perfect active vindicāvī, supine vindicātum)
Classical[ˈwɪn.dɪ.koː]Ecclesiastical[ˈvin.di.ko]

Meaning

  1. to lay claim to as one's own (often with sibi)
    Ita fac, mī Lūcīlī: vindicā tē tibi, et tempus quod adhūc aut auferēbātur aut subripiēbātur aut excidēbat collige et servā.Do it this way, my dear Lucilius: You ought to claim [it] as your own, and collect and save that time which till now either was being taken [from you], or was stolen, or else was [simply] slipping away. (Seneca’s timeless self-help advice begins emphatically with the second person imperatives “fac,” “vindica,” “collige,” and “serva,” as well as the vocative “tu” and dative “tibi.” An alternative translation with the meaning below: “You ought to free yourself” [from others’ influence].)c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.1.1
  2. to set free, liberate, emancipate
  3. to protect someone from (+ ab or ex aliquō)
    Nec dii nec homines [...] ipsam [...] a crudelitate regia vindicantNor gods nor men protect him from the royal cruelty27 BCE – 25 BCE, Titus Livius, Ab urbe condita I.4
    Nōn illum nōbīs genetrīx pulcherrima tālem prōmīsit, Grāiumque ideō bis vindicat armīs; [...].“Not such [a man] as this did his most beautiful mother promise to us, nor for this [purpose] is she protecting him — twice from Greek attacks; ….” (Jupiter speaks about Venus’s mortal son, Aeneas, whom the goddess saved first from Diomedes in Iliad 5.311-318, and later during the fall of Troy in Aeneid 2.589-633. Note that although “promisit” is past tense, “vindicat” is literally present tense: Aeneas remains under Venus’s protection.)29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.227–228
  4. to avenge, vindicate, punish a deed
  5. to take action against (+ in aliquem)
  6. to revenge oneself on one (+ ab or dē aliquō)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

claim, rescue
vindicā — in Seneca, ch. XIII

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.vindicōvindicābamvindicābōvindicāvīvindicāveramvindicāverō
vindicārō
2nd sg.vindicāsvindicābāsvindicābisvindicāvistī
vindicāstī
vindicāverās
vindicārās
vindicāveris
3rd sg.vindicatvindicābatvindicābitvindicāvitvindicāverat
vindicārat
vindicāverit
vindicārit
1st pl.vindicāmusvindicābāmusvindicābimusvindicāvimusvindicāverāmusvindicāverimus
vindicārimus
2nd pl.vindicātisvindicābātisvindicābitisvindicāvistis
vindicāstis
vindicāverātis
vindicārātis
vindicāveritis
vindicāritis
3rd pl.vindicantvindicābantvindicābuntvindicāvērunt
vindicāvēre, vindicārunt
vindicāverant
vindicārant
vindicāverint
vindicārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.vindicemvindicāremvindicāverim
vindicārim
vindicāvissem
vindicāssem
2nd sg.vindicēsvindicārēsvindicāverīsvindicāvissēs
vindicāssēs
3rd sg.vindicetvindicāretvindicāverit
vindicārit
vindicāvisset
vindicāsset
1st pl.vindicēmusvindicārēmusvindicāverīmus
vindicārīmus
vindicāvissēmus
vindicāssēmus
2nd pl.vindicētisvindicārētisvindicāverītis
vindicārītis
vindicāvissētis
vindicāssētis
3rd pl.vindicentvindicārentvindicāverint
vindicārint
vindicāvissent
vindicāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.vindicorvindicābarvindicābor
2nd sg.vindicāris
vindicāre
vindicābāris
vindicābāre
vindicāberis
vindicābere
3rd sg.vindicāturvindicābāturvindicābitur
1st pl.vindicāmurvindicābāmurvindicābimur
2nd pl.vindicāminīvindicābāminīvindicābiminī
3rd pl.vindicanturvindicābanturvindicābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.vindicervindicārer
2nd sg.vindicēris
vindicēre
vindicārēris
vindicārēre
3rd sg.vindicēturvindicārētur
1st pl.vindicēmurvindicārēmur
2nd pl.vindicēminīvindicārēminī
3rd pl.vindicenturvindicārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.vindicāvindicāre
pres. 2nd pl.vindicātevindicāminī
fut. 2nd sg.vindicātōvindicātor
fut. 3rd sg.vindicātōvindicātor
fut. 2nd pl.vindicātōte—
fut. 3rd pl.vindicantōvindicantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivevindicārevindicārī
perfect infinitivevindicāvisse
vindicāsse
vindicātum esse
future infinitivevindicātūrum essevindicātum īrī
present participlevindicāns—
perfect participle—vindicātus
vindicāta, vindicātā, vindicātae, vindicātam, vindicātārum, vindicātās, vindicātī, vindicātōrum, vindicātōs
future participlevindicātūrus
vindicātūra, vindicātūrā, vindicātūrae, vindicātūram, vindicātūrārum, vindicātūrās, vindicātūre, vindicātūrī, vindicātūrīs, vindicātūrō, vindicātūrōrum, vindicātūrōs, vindicātūrum
vindicandus
gerundvindicandī, vindicandō, vindicandumsupinevindicātum, vindicātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquid ab oblivione vindicare
to rescue from oblivion.
ab exitio, ab interitu aliquem vindicare
to rescue from destruction.
rem publicam in libertatem vindicare a or ex dominatione
to deliver the state from a tyranny.

vindĭco (on account of a supposed derivation from venum - dico, also written vendĭco), āvi, ātum, 1 (collat. form, acc. to the 3d conj., VINDICIT, XII. Tab. ap. Gell. 20, 1 fin.), v. a. vim - dico, prop. to assert authority, viz. in a case where legal possession of a thing claimed is refused; hence, transf.,
I. to lay legal claim to a thing, whether as one's own property or for its restoration to a free condition.
I. Lit.: IN. IVS. DVCITO. NI IVDICATVM FACIT AVT QVIS ENDO EOM IVRE VINDICIT, i. e. eum in jure vindicat, XII. Tab. ap. Gell. 20, 1, 45; cf., on the form of laying claim to disputed personal property, Gai Inst. 4, 16: vindicare sponsam in libertatem, Liv. 3, 45, 11; cf. id. 3, 48, 5; 3, 46, 7: puellam, id. 3, 46, 3: ita vindicatur Virginia spondentibus propinquis, id. 3, 46, 8.—
II. Transf., in gen. (freq. and class.; cf. assero).
A. To lay claim to as one's own, to make a claim upon, to demand, claim, arrogate, assume, appropriate a thing: omnia non Quiritium sed sapientium jure pro suis vindicare, Cic. Rep. 1, 17, 27: videor id meo jure quodam modo vindicare, id. Off. 1, 1, 2: Homerum ... Chii suum vindicant, id. Arch. 8, 19: ortūs nostri partem patria vindicat, id. Off. 1, 7, 22: maximam partem quasi suo jure Fortuna sibi vindicat, id. Marcell. 2, 6: ceterarum rerum quae sunt in oratore, partem aliquam sibi quisque vindicat, id. Or. 19, 69: quod neque summi imperatores ... sibi umquam vindicare sunt ausi, Quint. 1, prooem. § 14: partem oneris tui mihi vindico, Plin. Ep. 6, 32, 2: majestatem sibi, id. Pan. 42, 1: partis sibi aequas potentiae, Suet. Tib. 50; id. Tit. 5; Sen. Ira, 3, 30, 3; id. Cons. Helv. 3, 9; id. Q. N. 1, 1, 10; Val. Max. 4, 3, 1; 5, 3, ext. 2; cf. Plin. Pan. 8, 2; Val. Max. 4, 5, 3: iniquissima haec bellorum condicio est; prospera omnes sibi vindicant, adversa uni imputantur, Tac. Agr. 27: victoriae majore parte ad se vindicatā, Liv. 44, 14, 8: decus belli ad se, id. 9, 43, 14: tanta tamen universae Galliae consensio fuit libertatis vindicandae, ut, etc., should be maintained, vindicated, Caes. B. G. 7, 76: Trasimenum pro Tarsimeno multi auctores ... vindicaverunt, have adopted, Quint. 1, 5, 13; so id. 1, 5, 26: vindicet antiquam faciem, vultusque ferinos Detrahat, reassume, Ov. M. 2, 523.—Poet., with inf.: vindicat hoc Pharius dextrā gestare satelles, Luc. 8, 675.—
B. To place a thing in a free condition.
1. In libertatem vindicare, to set free, to free, emancipate: in libertatem rem populi, Cic. Rep. 1, 32, 48: ex dominatu Ti. Gracchi in libertatem rem publicam, id. Brut. 58, 212: rem publicam afflictam et oppressam in veterem dignitatem ac libertatem, i. e. to restore, id. Fam. 2, 5, 2: Galliam in libertatem, Caes. B. G. 7, 1: se et populum Romanum in libertatem, id. B. C. 1, 22.—
2. To deliver, liberate, protect, defend: te ab eo vindico et libero, Cic. Q. Fr. 3, 1, 3, § 9: nos a verberibus, ab unco, a crucis terrore neque res gestae neque acta aetas neque vestri honores vindicabunt? id. Rab. Perd. 5, 16: sapientia sola nos a libidinum impetu et formidinum terrore vindicat, id. Fin. 1, 14, 46: quin ab hoc ignotissimo Phryge nobilissimum civem vindicetis? id. Fl. 17, 40: aliquem a miseriis morte, id. Brut. 96, 329: a molestiā, id. Q. Fr. 1, 4, 2: a labore, id. Sull. 9, 26: domum suam a solitudine, id. de Or. 1, 45, 199: laudem summorum oratorum ab oblivione hominum atque a silentio, rescue, id. ib. 2, 2, 7: sed ab hac necessitate egregie vos fortuna vindicat, Liv. 37, 54, 10: corpora a putrescendo (sal), Plin. 31, 9, 45, § 98: ebur a carie (vetus oleum), id. 15, 7, 7, § 32: capillum a canitie, id. 28, 11, 46, § 164: se non modo ex suspitione tanti sceleris, verum etiam ex omni hominum sermone, Cic. Sull. 20, 59: perpetienda illa fuerunt, ut se aliquando ad suos vindicaret, might restore, id. Rab. Post. 9, 25: quam dura ad saxa revinctam Vindicat Alcides, sets free, Ov. M. 11, 213: tandem absolutus vindicatusque est (reus), Plin. Ep. 4, 9, 1.—
C. With respect to some wrong perpetrated (cf. ulciscor), to avenge, revenge, punish; to take vengeance on any one; make compensation for: omnia quae vindicaris in altero, sibi ipsi vehementer fugienda sunt, Cic. Verr. 2, 3, 2, § 4: maleficium in aliis vindicare, id. Sull. 6, 19: facinus in nullo etiam, Cic. Verr. 2, 3, 84, § 194: dolum malum et legibus, id. Off. 3, 15, 61. acerrime maleficia, id. Rosc. Am. 5, 12: consensionem improborum supplicio omni, id. Lael. 12, 43: eam rem quam vehementer, id. Quint. 7, 28: Ti. Gracchi conatus perditos, id. Off. 1, 30, 109: necem Crassi, Ov. F. 6, 468: offensas ense, id. Tr. 3, 8, 40: fortuita non civium tantummodo sed urbium damna principis munificentia vindicat, Vell. 2, 126, 4.—Impers. pass.: fateor non modo in socios, sed etiam in cives militesque nostros persaepe esse severe ac vehementer vindicatum, Cic. Verr. 2, 5, 50, § 133: vindicandum in eos, Sall. J. 31, 18: vindicatum in eos, qui, etc., id. C. 9, 4; cf.: in quos (Venetos) eo gravius Caesar vindicandum statuit, quo diligentius, etc., Caes. B. G. 3, 16.—
2. Transf. (after the analogy of ulcisci): vindicare se ab (de) aliquo, to revenge one's self upon one: se ab illo, Sen. Ben. 6, 5, 3: se de fortunā praefationibus, Plin. Ep. 4, 11, 14.—Pass.: quantā saevitiā opus erat, ut Sulla de Mario vindicaretur, Flor. 3, 21, 19.

Origins

  1. Proto-Indo-European*wéyHs
  2. Proto-Italic*wīs
  3. Latinvindicō

Latin dīcere Proto-Indo-European *-s Latin -s Latin vindex Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin vindicō From vindex (“defender, protector”) + -ō (“denominative”).

Borrowings
  • Catalanvindicar
  • Englishvindicate
  • Englishvenge
  • Germanvindizieren
  • Portuguesevindicar
  • Spanishvindicar
  • Venetanvendicar
Southern Gallo-Romance
  • Catalanvenjar
  • Occitanvenjarfrom Old Occitan venjar
Ibero-Romance
  • Portuguesevingarfrom Old Galician-Portuguese vingar
  • Spanishvengar
  • Galicianvingarfrom Old Galician-Portuguese vingar
Balkano-Romance
  • Romanianvindeca, vindecare
  • Aromanianvindic, vindicari
Italo-Dalmatian
  • Italianvendicare
  • Friuliansvindicâfrom Italian vendicare
  • Ligurianvendicâfrom Italian vendicare
  • Lombardvendicàfrom Italian vendicare
  • Piedmontesevendichéfrom Italian vendicare
  • Sicilianvinnicari
  • Sicilianminnicari
  • Venetanvendegar
Rhaeto-Romance
  • Romanshvinschar
  • Romanshvinditgar
Gallo-Italic
  • Old Lombardsvengiare
  • Piedmontesevengé
Northern Gallo-Romance
  • Old Frenchvenchier
  • Old Frenchvengier

In English words that came into English from vindicō

  • revengevindicō
  • vindicatevindicātus
  • vindicationvendicātio
  • vindicatorvindicātor
  • vendicatevendicāre

Quick answers

What does vindicō mean in Latin?
vindicō, a verb, means “to lay claim to as one's own (often with sibi); to set free, liberate, emancipate; to protect someone from (+ ab or ex aliquō)”.
What are the principal parts of vindicō?
vindicō, vindicāre, vindicāvī, vindicātum (first conjugation).
How do you pronounce vindicō?
In classical Latin, [ˈwɪn.dɪ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈvin.di.ko].
Where does vindicō come from?
Proto-Indo-European *wéyHs → Proto-Italic *wīs → Latin vindicō.
Which English words come from vindicō?
English words that go back to Latin vindicō include revenge, vindicate, vindicator, vendicate and vindication.