vagor1
Meaning
- deponentto ramble, wander, stroll about, roam, rove
- deponentto waver, be unsettled
Latīnē defined in Latin in our graded readers
hūc illūc eō sine viā certāChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Errare · Vagari · Palari
Errare (ἔῤῥειν) is to go astray, πλανᾶσθαι, an involuntary wandering about, when one knows not the right way; vagari and palari, on the other hand, mean a voluntary wandering; vagari, like ἀλᾶσθαι, when one disdains a settled residence, or straight path, and wanders about unsteadily; palari (from pandere?) when one separates from one’s company, and wanders about alone. Erramus ignari, vagamur soluti, palamur dispersi. Tac. H. i. 68. Undique populatio et cædes; ipsi in medio vagi; abjectis armis magna pars, saucii aut palantes in montem Vocetiam perfugiunt. (i. 89.)
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vagor | vagābar | vagābor | — | — | — |
| 2nd sg. | vagāris vagāre | vagābāris vagābāre | vagāberis vagābere | — | — | — |
| 3rd sg. | vagātur | vagābātur | vagābitur | — | — | — |
| 1st pl. | vagāmur | vagābāmur | vagābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | vagāminī | vagābāminī | vagābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | vagantur | vagābantur | vagābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | vager | vagārer | — | — |
| 2nd sg. | vagēris vagēre | vagārēris vagārēre | — | — |
| 3rd sg. | vagētur | vagārētur | — | — |
| 1st pl. | vagēmur | vagārēmur | — | — |
| 2nd pl. | vagēminī | vagārēminī | — | — |
| 3rd pl. | vagentur | vagārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | vagāre | — |
| pres. 2nd pl. | vagāminī | — |
| fut. 2nd sg. | vagātor | — |
| fut. 3rd sg. | vagātor | — |
| fut. 3rd pl. | vagantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | vagārī | — |
| perfect infinitive | vagātum esse | — |
| future infinitive | vagātūrum esse | — |
| present participle | vagāns | — |
| perfect participle | vagātus vagāta, vagātā, vagātae, vagātam, vagātārum, vagātās, vagāte, vagātī, vagātīs, vagātō, vagātōrum, vagātōs | — |
| future participle | vagātūrus vagātūra, vagātūrā, vagātūrae, vagātūram, vagātūrārum, vagātūrās, vagātūre, vagātūrī, vagātūrīs, vagātūrō, vagātūrōrum, vagātūrōs, vagātūrum | vagandus vaganda, vagandā, vagandae, vagandam, vagandārum, vagandās, vagande, vagandīs, vagandōrum, vagandōs |
enim metuo ut possim reicere (boves) in bubile, ne vagentur, Plaut. Pers. 2, 5, 18: quae (natura) efficiat volucres huc illuc passim vagantes, Cic. Div. 2, 38, 80: cum in agris homines passim bestiarum more vagabantur, id. Inv. 1, 2, 2: tota Asia vagatur, volitat ut rex, id. Phil. 11, 2, 6: volitabit et vagabitur in foro, Auct. Her. 4, 39, 51: toto foro, Cic. de Or. 1, 40, 184; id. Font. 15, 33 (11, 23): totā urbe, Verg. A. 4, 68: tibicines feriati vagantur per urbem, Varr. L. L. 6, § 17 Müll.: Germani latius jam vagabantur, Caes. B. G. 4, 6; 1, 2; id. B. C. 1, 59: libera vagandi facultas, Hirt. B. G. 8, 32: qui populabundi in finibus Romanorum vagabantur, Liv. 3, 5, 13; 2, 60, 2: ad quattuor milia hominum frumentatum egressa cum in agris passim vagarentur, id. 36, 39, 20; 3, 58, 11; Ov. F. 1, 545; Quint. 5, 9, 12: canes circum tecta vagantur, Verg. G. 3, 540; id. A. 5, 560: circum vicos ludibundus, Suet. Ner. 26: ultra Terminum curis vagor expeditis, Hor. C. 1, 22, 11.—Of inanimate things: luna isdem spatiis vagatur quibus Sol, Cic. N. D. 2, 40, 103: stellae sponte suā, jussaene vagentur et errent, Hor. Ep. 1, 12, 17 (cf.: stellae quae errantes et quasi vagae nominantur, Cic. Rep. 1, 14, 22): late vagatus est ignis, Liv. 5, 42, 2; cf. id. 44, 29, 6.—* Ino etiam primā terras aetate vagata est, i. e. wandered through the earth, Prop. 2, 28 (3, 24), 19 (al. fugata est).—speremus nostrum nomen volitare et vagari latissime, Cic. Rep. 1, 17, 26: etiam cum manent corpore, animo tamen excurrunt et vagantur, id. ib. 2, 4, 7: quorum vagetur animus errore, id. Off. 2, 2, 7: ne vagari et errare cogatur oratio, id. de Or. 1, 48, 209: eo fit, ut errem et vager latius, id. Ac. 2, 20, 66; cf. id. Div. 1, 40 88: verba ita soluta, ut vagentur, id. de Or. 3, 44, 176; cf. id. Tusc. 3, 6, 13: idcircone vager scribamque licenter, Hor. A. P. 265: non vagans oratio, sed defixa in unā re publicā, Cic. Rep. 2, 11, 22: video, qui de agri culturā scripserunt ... latius vagatos, Varr. R. R. 1, 2, 13: Viennensium vitia inter ipsos residunt, nostra late vagantur, Plin. Ep. 4, 22, 7: ea fama vagatur, is spread abroad, Verg. A. 2, 17; cf. Ov. M. 12, 54: quare mors immatura vagatur, Lucr. 5, 221: vagantibus Graeciae fabulis, i. e. variously related, fluctuating, Plin. 5, 5, 5, § 31.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin vagor From vagus (“wandering, roaming”) + -or.
- Englishvague
- Frenchvaguer
- Italianvagare
- Portuguesevagar
- Spanishvagar
- Englishvagary
- Asturianvagar
- Galicianvagar
- Polishwagarować
- Polishwagary
In English words that came into English from vagor
- vagabondvagābundus
- extravaganceextra
- vagaryvagor
- extravagantextravagans
- astrayextravagari
- divagatedīvagātus
- mundivagantmundus
- solivagantsōlivagāns
- noctivagantnoctivagans
- evagateevagor
- omnivagantvagans
- evagationēvagātiō