adjectivefirst/second-declension adjective
vagābundus
vagābundus (feminine vagābunda, neuter vagābundum)
Classical[wa.ɡaːˈbʊn.dʊs]Ecclesiastical[va.ɡaˈbun.dus]
Meaning
- Late Latinadjectivestrolling about
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vagābundus | vagābunda | vagābundum |
| genitive | vagābundī | vagābundae | vagābundī |
| dative | vagābundō | vagābundae | vagābundō |
| accusative | vagābundum | vagābundam | vagābundum |
| ablative | vagābundō | vagābundā | vagābundō |
| vocative | vagābunde | vagābunda | vagābundum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | vagābundī | vagābundae | vagābunda |
| genitive | vagābundōrum | vagābundārum | vagābundōrum |
| dative | vagābundīs | vagābundīs | vagābundīs |
| accusative | vagābundōs | vagābundās | vagābunda |
| ablative | vagābundīs | vagābundīs | vagābundīs |
| vocative | vagābundī | vagābundae | vagābunda |
văgābundus, a, um, adj. vagor,
I. strolling about, vagabond (ante- and postclass.), Fenest. ap. Fulg. 3, 9:
per annos ferme novem, quibus eos vagabundus audivi, Aug. Conf. 5, 6; 13, 5: flamma, Sol. 5, 24; Dracont. Hexaëm. 1, 257.Origins
From verb vagor (“to wander”) + -bundus. Compare vādō (“to walk”).
Descendants
- Catalanvagabund
- Englishvagabond
- Frenchvagabond
- Romanianvagabondfrom French vagabond
- Italianvagabondo
- Portuguesevagabundo
- Sardinianbundu
- Spanishvagabundo
- Friulianvagabont
- Galicianvagabundo
In English words that came into English from vagābundus
- vagabondvagābundus