LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbsecond conjugation

taceō

taceō (present infinitive tacēre, perfect active tacuī, supine tacitum)
Classical[ˈta.ke.oː]Ecclesiastical[ˈtaː.t͡ʃe.o]
№ 369 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. intransitiveto be silent, say nothing, shut up, hold one’s tongue
    Aut tacē aut face.Either shut up or do [it].
    Nōn tacēs? - Nōn taceō!Hold your tongue, will you? - I will not!c. 190 BCE, Plautus, Curculio 5.3.5
  2. intransitiveto be still or at rest
  3. transitiveto leave unsaid, keep quiet, pass over or omit in silence, make no mention of
    Tum demum Liscus oratione Caesaris adductus quod antea tacuerat proponit.Then at length Liscus, moved by Caesar’s speech, discloses what he had hitherto kept secret.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.17
    Quisquis is est—nam nōmen adhūc utcumque tacēbō—Whoever he is, for the name I am still going to omit, he forces my unaccustomed hands to take weapons.9 CE, Ovidius, Ibis 9–10

Latīnē defined in Latin in our graded readers

nōn loquor; tacē!
taceō -ēre tacuī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs
to be silent
taceō -ēre — in Viri Romae Facillimi, ch. 1, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11, 12, 14, 15, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 24, 26

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Silere · Tacere · Reticere · Obticere

1. Silere (from ἑλλός) means to be still, σιωπᾶν, in opp. to strepere, Suet. Aug. 94; whereas tacere (from tegere?) means to be silent, σιγᾶν, in opp. to loqui, dicere. And the compound word reticere, if a man has something to say, and keeps it to himself, in opp. to eloqui, proloqui; but obticere, if a man does not speak to one who asks or expects an explanation, in opp. to respondere. Cic. Harusp. 28. Sed tamen facile tacentibus cæteris reticuissem. 2. Tacens and tacitus denote being silent merely as a temporary state; tacens means any one who does not speak; tacitus, one who, when an opportunity for speaking offers, purposely refrains, and observes a significant silence; whereas taciturnus denotes silence as an habitual quality, like close and reserved. (i. 85.)

Conjugation conjugation 2

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.taceōtacēbamtacēbōtacuītacueramtacuerō
2nd sg.tacēstacēbāstacēbistacuistītacuerāstacueris
3rd sg.tacettacēbattacēbittacuittacuerattacuerit
1st pl.tacēmustacēbāmustacēbimustacuimustacuerāmustacuerimus
2nd pl.tacētistacēbātistacēbitistacuististacuerātistacueritis
3rd pl.tacenttacēbanttacēbunttacuērunt
tacuēre
tacueranttacuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.taceamtacēremtacuerimtacuissem
2nd sg.taceāstacērēstacuerīstacuissēs
3rd sg.taceattacērettacuerittacuisset
1st pl.taceāmustacērēmustacuerīmustacuissēmus
2nd pl.taceātistacērētistacuerītistacuissētis
3rd pl.taceanttacērenttacuerinttacuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.taceortacēbartacēbor
2nd sg.tacēris
tacēre
tacēbāris
tacēbāre
tacēberis
tacēbere
3rd sg.tacēturtacēbāturtacēbitur
1st pl.tacēmurtacēbāmurtacēbimur
2nd pl.tacēminītacēbāminītacēbiminī
3rd pl.tacenturtacēbanturtacēbuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.taceartacērer
2nd sg.taceāris
taceāre
tacērēris
tacērēre
3rd sg.taceāturtacērētur
1st pl.taceāmurtacērēmur
2nd pl.taceāminītacērēminī
3rd pl.taceanturtacērentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.tacētacēre
pres. 2nd pl.tacētetacēminī
fut. 2nd sg.tacētōtacētor
fut. 3rd sg.tacētōtacētor
fut. 2nd pl.tacētōte—
fut. 3rd pl.tacentōtacentor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivetacēretacērī
perfect infinitivetacuissetacitum esse
future infinitivetacitūrum essetacitum īrī
present participletacēns—
perfect participle—tacitus
tacita, tacitā, tacitae, tacitam, tacitārum, tacitās, tacite, tacitī, tacitīs, tacitō, tacitōrum, tacitōs
future participletacitūrus
tacitūra, tacitūrā, tacitūrae, tacitūram, tacitūrārum, tacitūrās, tacitūre, tacitūrī, tacitūrīs, tacitūrō, tacitūrōrum, tacitūrōs, tacitūrum
tacendus
gerundtacendī, tacendō, tacendumsupinetacitum, tacitū

tăcĕo, cŭi, cĭtum, 2, v. n. and a.
I. [etym. dub.; perh. root tak-, tvak-, to be or make quiet, content; Sanscr. tucyati, to satisfy; v. Fick, Vergl. Wört. s. v. § 73; 362].
I. Neutr., to be silent, i. e. not to speak, to say nothing, hold one's peace (therefore more limited in signif. than silere, to be still, to make no noise): qui dicta loquive tacereve possit, Enn. ap. Gell. 12, 4 (Ann. v. 255 Vahl.); so, tacere ac fabulari, id. ap. Non. 475, 2 (Trag. v. 182 ib.): Ag. Ne obturba ac tace. Mil. Taceo. Ag. Si tacuisses, jam istuc taceo non natum foret, Plaut. Poen. 1, 2, 49 sq.: silete et tacete, id. ib. prol. 3; cf. id. Capt. 3, 1, 19: taceamne an praedicem, Ter. Eun. 4, 4, 54; 5, 2, 60; id. And. 2, 3, 25: ea lingulaca est nobis, nam numquam tacet, Plaut. Cas. 2, 8, 62: ad loquendum atque ad tacendum tute habeas portisculum, id. As. 3, 1, 15: tacendo loqui videbantur, Cic. Sest. 18, 40: hic Abdera, non tacente me, id. Att. 4, 17, 3 B. and K.: nobis tacentibus, id. Ac. 2, 32, 101: an me taciturum tantis de rebus existimavistis? Cic. Verr. 1, 9, 27: taceamus, Liv. 40, 9, 5: tacere nondum volumus, Sid. Ep. 8, 16.—Impers. pass.: taceri si vis, vera dicito, Ter. Eun. 1, 2, 26: ut doceam Rullum posthac in iis saltem tacere rebus, in quibus de se et de suis factis taceri velit, Cic. Agr. 3, 2, 4.—
B. Transf., for silere, of animals and things, concr. and abstr., to be still, noiseless, quiet, at rest (mostly poet.): canis ipse tacet, Tib. 2, 4, 34; cf.: vere prius volucres taceant, aestate cicadae, Ov. A. A. 1, 271: nox erat ... Cum tacet omnis ager pecudes pictaeque volucres, Verg. A. 4, 525; cf. nox, Cat. 7, 7: nec diu taceat procax locutio, id. 61, 126: non oculi tacuere tui, Ov. Am. 2, 5, 17: plectra dolore tacent; muta dolore lyra est, id. H. 15, 198: tacet stridor litui, Sen. Thyest. 575: essedo tacente, noiseless, Mart. 4, 64, 19: Ister tacens, i. e. standing still, frozen, id. 7, 84, 3: solitudo et tacentes loci, hushed, still, Tac. H. 3, 85: loca tacentia, the under world, the silent land, Verg. A. 6, 265: aquae tacentes, Prop. 4 (5), 4, 49. tacere indolem illam Romanam, i. e. did not show itself, had disappeared, Liv. 9, 6, 12: blanditiae taceant, Ov. Am. 1, 4, 66.—
II. Act., to pass over in silence, be silent respecting a thing (rare but class.): et tu hoc taceto, Plaut. Pers. 2, 2, 64: quae vera audivi, taceo et contineo, Ter. Eun. 1, 2, 23; Plaut. Ep. 5, 1, 44: enuntiabo ... quod adhuc semper tacui et tacendum putavi, Cic. de Or. 1, 26, 119: quid dixit aut quid tacuit? Hor. Epod. 5, 49: commissa tacere Qui nequit, id. S. 1, 4, 84: ut alios taceam, not to speak of others, Ov. M. 13, 177; so, Narcissum, Verg. G. 4, 123: novercas, Sen. Hippol. 558 et saep.: tacebimus, quid in ipso homine prosit homini? Plin. 28, 1, 1, § 1.—Pass.: ignotumst, tacitumst, creditumst, Ter. Ad. 3, 4, 28: aureus in medio Marte tacetur Amor, Ov. Am. 2, 18, 36: vir Celtiberis non tacende gentibus, Mart. 1, 50, 1. — Hence, subst.: tăcenda, ōrum, n., things not to be uttered: dicenda tacenda locutus, ῥητὰ καὶ ἄρρητα, things fit and unfit to be spoken, Hor. Ep. 1, 7, 72; cf.: gravis est culpa tacenda loqui, Ov. A. A. 2, 604.—Hence, tă-cĭtus, a, um, P. a.
A. Pass., that is passed over in silence, not spoken of, kept secret, unmentioned: prima duo capita epistulae tuae tacita mihi quodammodo relinquenda sunt, Cic. Fam. 3, 8, 2: aliquid tacitum tenere, id. de Or. 3, 17, 64; cf.: quod cum ab antiquis tacitum praetermissumque sit, Liv. 6, 12, 3; Verg. A. 6, 841: tacitum erit, Plaut. Pers. 2, 2, 64: suspendas potins me, quam tacita tu haec auferas, i. e. without my speaking of it, uncontradicted by me, id. As. 4, 2, 7; cf.: cetera si reprehenderis, non feres tacitum, Cic. Att. 2, 3, 2: ne id quidem ab Turno tulisse tacitum ferunt: dixisse enim, etc., Liv. 1, 50, 9; so, too, tacitum ferre. id. 3, 45, 6: non patientibus tacitum tribunis, quod, etc., id. 7, 1, 5: tacere nequeo misera, quod tacito usus est, silence, Plaut. Cist. 1, 2, 7. —
2. Transf.
a. In jurid. lang., that is done without words, assumed as a matter of course, silent, implied, tacit: non omnia scriptis, sed quaedam, quae perspicua sint, tacitis exceptionibus caveri, Cic. Inv. 2, 47, 140: conventio, Dig. 20, 2, 3: condicio, ib. 23, 3, 68: jus, ib. 29, 2, 66: substitutio, ib. 28, 5, 25: indutiae, Liv. 2, 18; 2, 64; 23, 46: fideicommissum, Quint. 9, 2, 74.—
b. That is done or exists in silence; silent, secret, hidden, concealed: senatus decrevit, ut tacitum judicium ante comitia fierit, Cic. Att. 4, 17, 3 Bait.: aures ipsae tacito eum (modum) sensu sine arte definiunt, id. Or. 60, 203: omnes enim tacito quodam sensu sine ullā arte aut ratione quae sint ... recta ac prava dijudicant, id. de Or. 3, 50, 195: ob tacitas cum Marcello offensiones, Vell. 2, 93, 2: tacitum vivit sub pectore vulnus, Verg. A. 4, 67; so, affectus, Ov. M. 7, 147: pudor, id. ib. 7, 743: ira, id. ib. 6, 623: dissimulare sperasti, tacitusque meā decedere terrā, secretly, unobserved, Verg. A. 4, 306.—Subst.: tăcĭtum, i, n., a secret: taciti vulgator, Ov. Am. 3, 7, 51. —
B. Act. or neutr., that does not speak, not uttering a sound, silent, still, quiet, noiseless, mute: quod boni est, id tacitus taceas tute tecum et gaudeas, Plaut. Ep. 5, 1, 44: tacitus tace modo, id. Poen. 4, 2, 84: mulier, id. Rud. 4, 4, 70; cf.: lacrumans tacitus auscultabat, quae ego loquebar, id. Bacch. 4, 9, 59: quid exspectas auctoritatem loquentium, quorum voluntatem tacitorum perspicis? Cic. Cat. 1, 8, 20; 3, 11, 26: vos me jam hoc tacito intellegetis, Cic. Verr. 2, 2, 73, § 180: quae (patria) tecum tacita loquitur, id. Cat. 1, 7, 18: voluntas; quae si tacitis nobis intellegi posset, verbis omnino non uteremur, id. Caecin. 18, 53; Cic. Verr. 2, 3, 16, § 41: nihil me mutum delectare potest, nihil tacitum, id. Cat. 3, 11, 26: si quam conjecturam adfert hominibus tacita corporis figura, id. Rosc. Com. 7, 20: tacita vestra exspectatio, id. Clu. 23, 63: assensiones nec tacitae nec occultae, implied, tacit, id. Mil. 5, 12: si mori tacitum oportet, taceamus, i. e. without making a defence, Liv. 40, 9, 5: contumeliam tacitus tulit, id. 35, 19, 1: ut forte legentem Aut tacitum impellat, i. e. meditating, Hor. S. 1, 3, 65: pro sollicitis non tacitus reis, eloquent, outspoken, id. C. 4, 1, 14: tacitus pasci si posset corvus, id. Ep. 1, 17, 50: tacitā fistula cum lyrā, id. C. 3, 19, 20: totum pererrat Luminibus tacitis, with silent glances, Verg. A. 4, 364: fulmen, i. e. without thunder, Luc. 1, 533 et saep.: per tacitum nemus ire, still, silent, quiet, Verg. A. 6, 386; so, unda, id. ib. 8, 87: caelum, id. ib. 3, 515: aër, Mart. 8, 32, 1: domus, id. 9, 62, 12: limen, Verg. A. 7, 343: nox, Ov. H. 18, 78; id. F. 2, 552.—Subst.: tăcĭtum, i, n., silence: septem surgens sedatis amnibus altus Per tacitum Ganges, in its silent course, flowing silently, Verg. A. 9, 31; cf.: trahitur Gangesque Padusque Per tacitum mundi, i. e. through subterranean passages, Luc. 10, 253: somnus per tacitum allapsus, silently, in silence, Sil. 10, 354: erumpunt sub casside fusae Per tacitum lacrimae, id. 12, 554; 17, 216.—
C. As proper name: Tă-cĭta, ae, f., = Muta, the goddess of Silence: ecce anus in mediis residens annosa puellis Sacra facit Tacitae, Ov. F. 2, 572; v. also 2. Tacitus.—Adv.: tăcĭtē, silently, in silence, secretly (class.): auscultemus, Plaut. As. 3, 2, 42: tacite rogare, Cic. Imp. Pomp. 5, 13: tacite dat ipsa lex potestatem defendendi, id. Mil. 4, 11: perire tacite obscureque, id. Quint. 15, 50: non tulit verecundiam senatus, Liv. 5, 28, 1: exsecrari praetereuntem, id. 2, 58, 8: annus labens, Ov. F. 1, 65; Just. 15, 2; Plin. Ep. 5, 17, 2; Val. Max. 6, 5, 2.

Origins

From Proto-Italic *takēō, possibly from Proto-Indo-European *teh₂k- (“to be silent”), formerly reconstructed as *tak-. Akin to Gothic 𐌸𐌰𐌷𐌰𐌽 (þahan), Old Norse þegja (Danish tie and Icelandic þegja), Old High German dagen.

Descendants
  • Englishtacit
  • Frenchtaire
  • Italiantacere
  • Romaniantăcea
  • Romaniantăcere
  • Spanishtacer
  • Aromaniantac
  • Aromaniantãtseari
  • Corsicantacia
  • Dalmatiantacar

In English words that came into English from taceō

  • tacittacitus
  • reticentreticēns
  • reticencereticentia
  • taciturntaciturnitās
  • taciturnitytaciturnitās
  • tacendatacenda
  • taciturnoustaciturnus
  • conticentconticens

Quick answers

What does taceō mean in Latin?
taceō, a verb, means “to be silent, say nothing, shut up, hold one’s tongue; to be still or at rest; to leave unsaid, keep quiet, pass over or omit in silence, make no mention of”.
What are the principal parts of taceō?
taceō, tacēre, tacuī, tacitum (second conjugation).
How do you pronounce taceō?
In classical Latin, [ˈta.ke.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈtaː.t͡ʃe.o].
Which English words come from taceō?
English words that go back to Latin taceō include tacit, reticent, tacenda, taciturnous, conticent and reticence.