proper noun · masculinesecond declension
Tacitus
Tacitus m sg (genitive Tacitī)
Classical[ˈta.kɪ.tʊs]Ecclesiastical[ˈtaː.t͡ʃi.tus]
Meaning
- masculinesingularA Roman cognomen, notably borne by Publius (or Gaius) Cornelius Tacitus (c.56-117), a historian of ancient Rome and Marcus Claudius Tacitus (c.200-275), a Roman emperor.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī tacet; tacitī spectant.tacitus -a -um — in Mille Verba, Theātrum
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Tacitus | — |
| genitive | Tacitī | — |
| dative | Tacitō | — |
| accusative | Tacitum | — |
| ablative | Tacitō | — |
| vocative | Tacite | — |
tăcĭtus, a, um, Part. and P. a. of taceo.
Tăcĭtus, i, m. v. taceo, P. a., C.,
I. a Roman proper name; esp.,
I. Cornelius Tacitus, the greatest Roman historian of the imperial epoch, born between A. D. 50 and A. D. 60;
flourished under Trajan, and was a friend of the younger Pliny, Plin. Ep. 2, 1, 6; 2, 11, 2; Sid. Ep. 4, 14; 4, 22.—II. M. Claudius Tacitus, Roman emperor A. D. 275, Vop. Tac. 1 sqq.; Eutr. 9, 16; Aur. Vict. Caes. 36.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
tacitus adj.
P. of taceo, passed in silence, not spoken of, kept secret, unmentioned : duo capita epistulae tuae tacita mihi relinquenda sunt: Quis te, Cato, tacitum relinquat? V.: non patientibus tacitum tribunis, quod, etc., L.— Done without words, assumed as of course, silent, implied, tacit : quaedam, quae perspicua sint, tacitis exceptionibus caveri: indutiae, L.— Done in silence, silent, secret, hidden, concealed : ut tacitum iudicium ante comitia fieret: tacito quodam sensu quae sint . . . recta ac prava diiudicant: pudor, O.: Dissimulare sperasti, tacitusque meā decedere terrā, unobserved , V.—As subst n., a secret : taciti volgator, O.— Not speaking, without utterance, silent, still, quiet, noiseless, mute : quae (patria) tecum tacita loquitur: si quam coniecturam adfert hominibus tacita corporis figura: si mori tacitum oportet, taceamus, i. e. without making a defence , L.: ut forte legentem Aut tacitum impellat, i. e. meditating , H.: pro sollicitis non tacitus reis, outspoken , H.: tacitā fistula cum lyrā, H.: totum pererrat Luminibus tacitis, with silent glances , V.: nemus, quiet , V.: limen, V.: nox, O.—As subst n. : surgens Per tacitum Ganges, in its silent course , V.
Origins
From tacitus (“silent”).