LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

taciturnus

taciturnus (feminine taciturna, neuter taciturnum)
Classical[ta.kɪˈtʊr.nʊs]Ecclesiastical[ta.t͡ʃiˈtur.nus]

Meaning

  1. adjectiveuntalkative, taciturn, quiet, silent
    Marcus taciturnus est.Marcus is taciturn.

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Silere · Tacere · Reticere · Obticere

1. Silere (from ἑλλός) means to be still, σιωπᾶν, in opp. to strepere, Suet. Aug. 94; whereas tacere (from tegere?) means to be silent, σιγᾶν, in opp. to loqui, dicere. And the compound word reticere, if a man has something to say, and keeps it to himself, in opp. to eloqui, proloqui; but obticere, if a man does not speak to one who asks or expects an explanation, in opp. to respondere. Cic. Harusp. 28. Sed tamen facile tacentibus cæteris reticuissem. 2. Tacens and tacitus denote being silent merely as a temporary state; tacens means any one who does not speak; tacitus, one who, when an opportunity for speaking offers, purposely refrains, and observes a significant silence; whereas taciturnus denotes silence as an habitual quality, like close and reserved. (i. 85.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativetaciturnustaciturnataciturnum
genitivetaciturnītaciturnaetaciturnī
dativetaciturnōtaciturnaetaciturnō
accusativetaciturnumtaciturnamtaciturnum
ablativetaciturnōtaciturnātaciturnō
vocativetaciturnetaciturnataciturnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativetaciturnītaciturnaetaciturna
genitivetaciturnōrumtaciturnārumtaciturnōrum
dativetaciturnīstaciturnīstaciturnīs
accusativetaciturnōstaciturnāstaciturna
ablativetaciturnīstaciturnīstaciturnīs
vocativetaciturnītaciturnaetaciturna

tăcĭturnus, a, um, adj. 1. tacitus,
I. not talkative, of few words, quiet, still, taciturn, silent, noiseless (mostly poet., but cf. taciturnitas): quia tristem semper, quia taciturnum videbant, * Cic. Sest. 9, 21: silentia, Lucr. 4, 583; Ov. A. A. 2, 505; id. M. 8, 84: obstinatio, Nep. Att. 22: deserta loca et taciturna, Prop. 1, 18, 1: ripa, Hor. C. 3, 29, 24: tineas pasces (liber) taciturnus inertes, silent, i. e. unread, id. Ep. 1, 20, 12: Liris taciturnus amnis, id. C. 1, 31, 8: vestigia, Ov. F. 1, 426.—Comp.: (ingenium) statuā taciturnius, Hor. Ep. 2, 2, 83.—Sup.: Pa. Valetne ostium? Ph. Bellissimum hercle vidi et taciturnissimum, Plaut. Curc. 1, 1, 20.— No adv.

Origins

From tacitus (“still, quiet, silent”) + -urnus.

Descendants
  • Catalantaciturn
  • Englishtaciturn
  • Frenchtaciturne
  • Italiantaciturno
  • Portuguesetaciturno
  • Spanishtaciturno
  • Galiciantaciturno

In English words that came into English from taciturnus

  • taciturntaciturnitās
  • taciturnitytaciturnitās
  • taciturnoustaciturnus

Quick answers

What does taciturnus mean in Latin?
taciturnus, a adjective, means “untalkative, taciturn, quiet, silent”.
How do you pronounce taciturnus?
In classical Latin, [ta.kɪˈtʊr.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ta.t͡ʃiˈtur.nus].
Which English words come from taciturnus?
English words that go back to Latin taciturnus include taciturnous, taciturn and taciturnity.