LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

sinō

sinō (present infinitive sinere, perfect active sīvī or siī, supine situm)
Classical[ˈsɪ.noː]Ecclesiastical[ˈsiː.no]
№ 717 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to let; to permit; to allow
    hoc rēgnum dea gentibus esse – sī quā fāta sinant – iam tum tenditque fovetque. The goddess already aims and fondly hopes that this kingdom – if in any way the fates were to allow it – become [sovereign] over nations.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 1.17–18
  2. to put; to lay; to set down

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cubare · Jacere · Situm esse

Cubare (from κείω) denotes the lying down of living beings; situm esse (ἑτόν, εἶσαι) of lifeless things; jacere, of both. Cubare and jacere are neuter; situm esse, always passive. Further, cubare gives the image of one who is tired, who wishes to recruit his strength, in opp. to standing, as requiring exertion, whereas jacere gives the image of one who is weak, without any accessory notion, in opp. to standing, as a sign of strength. (i. 138.)

Ferre · Tolerare · Perferre · Perpeti · Sustinere · Sinere · Sustentare.

Ferre; Tolerare; Perferre; Perpeti; Sustinere; Sinere; Sustentare. 1. Ferre (φέρειν) represents the bearing, only with reference to the burden which is borne, altogether objectively, like φέρειν; whereas tolerare, perferre, and pati, perpeti, with subjective reference to the state of mind of the person bearing; the tolerans and perferens bear their burden without sinking under it, with strength and self-control, synonymously with sustinens, sustaining, like τολμῶν; the patiens and perpetiens (παθεῖν) without striving to get rid of it, with willingness or resignation, enduring it, synonymously with sinens. Ferre and tolerare have only a noun for their object, but pati also an infinitive. 2. Perferre is of higher import than tolerare, as perpeti is of higher import than pati, to endure heroically and patiently. Poet. ap. Cic. Tusc. iv. 29. Nec est malum, quod non natura humana patiendo ferat: compare with Tac. Ann. i. 74. Sen. Thyest. 307. Leve est miserias ferre; perferre est grave. Plin. H. N. xxvi. 21. Qui perpeti medicinam non toleraverant. Tac. Ann. iii. 3. Magnitudinem mali perferre visu non toleravit. 3. Tolerare (from τλῆναι) means to keep up under a burden, and not sink down; but sustinere means to keep up the burden, and not let it sink. 4. Pati denotes an intellectual permission, no opposition being made, like to let happen; whereas sinere (ἀνεῖναι) denotes a material permission, not to hold any thing fast nor otherwise hinder, to leave free. Pati has, in construction, the action itself for its object, and governs an infinitive; sinere, the person acting, and is in construction with ut. (iv. 259.) 5. Sustinere means to hold up, in a general sense, whereas sustentare, to hold up with trouble and difficulty. Curt. viii. 4, 15. Forte Macedo gregarius miles seque et arma sustentans tandem in castra venit; compare with v. 1, 11. Tandem Laconum acies languescere, lubrica arma sudore vix sustinens. Also, Liv. xxiii. 45. Senec. Prov. 4. a. f. (iii. 293.)

Lutum · Limus · Cœnum · Sordes · Squalor · Pædor · Situs · Stercus · Fimus · Oletum · Merda

1. Lutum, limus, cœnum, all denote impurity, as a substance, and as of a wet sort; lutum (from λύθρον) is the dirt of the streets or roads, like πηλός; limus (λειβόμενος) the mud of a river, like ἰλύς; cœnum (from cunire) the mire of a moor or morass, like βόρβορος. Tac. Ann. i. 63. Cætera limosa, tenacia gravi cœno aut rivis incerta erant; whereas sordes, squalor, pœdor, situs, denote impurities as a form, and of a dry sort; sodes (from ἄρδα) in opp. to splendor, through indigence, or niggardliness and vulgarity, for example, clothes dirty from long wear, like ῥύπος; squalor (from σκέλλω) in opp. to nitor, through want of civilized habits, and of delicacy in the senses, for example uncombed hair, like αὐχμός; pædor (from ψοῖθος) in opp. to munditiæ, through neglect of the person, for example, through pædiculos, vermin, itch, etc., like πίνος; situs (ἄσις) in opp. to usus, in consequence of long disuse, for example, through mould, rust, etc., like ἄζη. Hence the different forms of the adjectives lutosus, limosus, cœnosus, that is, full of lutum, etc.; and of sordidus, squalidus, pædidus, that is, resembling sordes, etc., and in circumlocution, oblitus luto, limo, cœno, but obsitus, sordibus, squalore, pædore. 2. Stercus (from τάργανον) denotes in dung its disgusting sense, as filth, like κόπρος; whereas fimus (opimus?) in its useful sense, as manure. 3. For offensive excrements cœnum is the most general; oletum denotes human; merda (μίνθος) animal excrements.

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sinōsinēbamsinamsīvī
siī
sīveram
sīram, sieram
sīverō
sīrō, sierō
2nd sg.sinissinēbāssinēssīvistī
sīstī, siistī
sīverās
sīrās, sierās
sīveris
sīris, sieris
3rd sg.sinitsinēbatsinetsīvit
sīt, siit
sīverat
sīrat, sierat
sīverit
sīrit, sierit
1st pl.sinimussinēbāmussinēmussīvimus
sīmus, siimus
sīverāmus
sīrāmus, sierāmus
sīverimus
sīrimus, sierimus
2nd pl.sinitissinēbātissinētissīvistis
sīstis, siistis
sīverātis
sīrātis, sierātis
sīveritis
sīritis, sieritis
3rd pl.sinuntsinēbantsinentsīvērunt
sīrunt, sīvēre, siērunt, siēre
sīverant
sīrant, sierant
sīverint
sīrint, sierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sinamsineremsīverim
sīrim, sierim
sīvissem
sīssem, siissem
2nd sg.sināssinerēssīverīs
sīrīs, sierīs
sīvissēs
sīssēs, siissēs
3rd sg.sinatsineretsīverit
sīrit, sierit
sīvisset
sīsset, siisset
1st pl.sināmussinerēmussīverīmus
sīrīmus, sierīmus
sīvissēmus
sīssēmus, siissēmus
2nd pl.sinātissinerētissīverītis
sīrītis, sierītis
sīvissētis
sīssētis, siissētis
3rd pl.sinantsinerentsīverint
sīrint, sierint
sīvissent
sīssent, siissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sinorsinēbarsinar
2nd sg.sineris
sinere
sinēbāris
sinēbāre
sinēris
sinēre
3rd sg.sinitursinēbātursinētur
1st pl.sinimursinēbāmursinēmur
2nd pl.siniminīsinēbāminīsinēminī
3rd pl.sinuntursinēbantursinentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sinarsinerer
2nd sg.sināris
sināre
sinerēris
sinerēre
3rd sg.sinātursinerētur
1st pl.sināmursinerēmur
2nd pl.sināminīsinerēminī
3rd pl.sinantursinerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.sinesinere
pres. 2nd pl.sinitesiniminī
fut. 2nd sg.sinitōsinitor
fut. 3rd sg.sinitōsinitor
fut. 2nd pl.sinitōte—
fut. 3rd pl.sinuntōsinuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivesineresinī
perfect infinitivesīvisse
sīsse, siisse
situm esse
future infinitivesitūrum essesitum īrī
present participlesinēns—
perfect participle—situs
future participlesitūrus
sitūra, sitūrā, sitūrae, sitūram, sitūrārum, sitūrās, sitūre, sitūrī, sitūrīs, sitūrō, sitūrōrum, sitūrōs, sitūrum
sinendus
sinundus, sinenda, sinendā, sinendae, sinendam, sinendārum, sinendās, sinende, sinendīs, sinendōrum, sinendōs
gerundsinendī, sinendō, sinendumsupinesitum, sitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

situs loci
the situation of a place.
hic situs est...
here lies...
Africae situm paucis exponere
to give a brief exposition of the geography of Africa.
positum, situm esse in aliqua re
to depend upon a thing.
urbs situ ad aspectum praeclara est
the city is very beautifully situated.
opportuno loco situm or positum esse
to be favourably situated.
curae somnum mihi adimunt, dormire me non sinunt
I cannot sleep for anxiety.
in manu, in potestate alicuius situm, positum esse
to be in a person's power.

sĭno, sīvi, sĭtum, 3 (sinit, as archaic
I. subj. pres. formerly stood, Plaut. Curc. 1, 1, 27; Verg. Cir. 239; but in the former passage has been corrected to sierit, Fleck.; and in the latter the clause is spurious.— Perf. sii, Varr. ap. Diom. p. 371 P.: siit, Ter. Ad. 1, 2, 24, acc. to Diom. l. l.; another old form of the perf. sini, Scaur. ap. Diom. l. l.; so, too, pluperf. sinisset, Rutil. ib.— Sync. perf. sisti, Plaut. Mil. 4, 2, 80: sistis, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122.—Subj. sieris or siris, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106; cf. Trag. Rel. p. 84 Rib.; Plaut. Bacch. 3, 2, 18; id. Ep. 3, 3, 19; id. Trin. 2, 4, 120; an old formula, Liv. 1, 32: sirit, id. 28, 28, 11; 28, 34, 24: siritis, Plaut. Poen. 5, 1, 20: sirint, id. Bacch. 3, 3, 64; id. Merc. 3, 4, 28.—Pluperf. sisset, Liv. 27, 6: sissent, Cic. Sest. 19, 44; Liv. 3, 18; 35, 5, 11), v. a. etym. dub., orig., to let, put, lay, or set down; found so only in the P. a. situs (v. infra, P. a.), and in the compound pono (for posino, v. pono); cf. also 2. situs, I.—Hence, transf., and freq. in all styles and periods.
I. In gen., to let, suffer, allow, permit, give leave (syn.: permitto, patior, tolero, fero); constr. usually with an obj.-clause, the subj., or absol., rarely with ut or an acc.
(a). With obj.clause: exsulare sinitis, sistis pelli, pulsum patimini, Att. ap. Cic. Sest. 57, 122: neu reliquias sic meas sieris denudatis ossibus foede divexarier, Pac. ap. Cic. Tusc. 1, 44, 106: quin tu itiner exsequi meum me sinis? Plaut. Merc. 5, 2, 88: nos Transalpinas gentes oleam et vitem serere non sinimus, Cic. Rep. 3, 9, 16: non sinam tum nobis denique responderi, Cic. Verr. 1, 17, 54 B. and K.: praecipitem amicum ferri sinere, id. Lael. 24, 89: latrocinium in Syriam penetrare, id. Phil. 11, 13, 32: vinum ad se importari, * Caes. B. G. 4, 2 fin.: Medos equitare inultos, Hor. C. 1, 2, 51: magnum corpus Crescere sinito, Verg. G. 3, 206; Plaut. Poen. 3, 3, 11; cf.: Cato contionatus est, se comitia haberi non siturum, Cic. Q. Fr. 2, 6, 6: sine sis loqui me, Plaut. Ps. 3, 2, 50: sine me dum istuc judicare, id. Most. 5, 2, 22; so, sine dum petere, id. Truc. 2, 7, 67 et saep.—Pass.: vinum in dolium conditur et ibi sinitur fermentari, Col. 12, 17, 1: neque is tamen inire sinitur, id. 6, 37, 9: vitis suci gratiā exire sinitur, Plin. 14, 1, 3, § 16: hic accusare eum moderate, per senatus auctoritatem non est situs, Cic. Sest. 44, 95: sine te exorari, Plin. Ep. 9, 21, 3.—
(b). With subj. (so for the most part only in the imper.): sine te exorem, sine te prendam auriculis, sine dem savium, Plaut. Poen. 1, 2, 163: sine me expurgem, Ter. And. 5, 3, 29: Ch. At tandem dicat sine. Si. Age dicat; sino, id. ib. 5, 3, 24: ne duit, si non vult: sic sine astet, let him stand, Plaut. As. 2, 4, 54: sine pascat durus (captivus) aretque, Hor. Ep. 1, 16, 70: sine vivat ineptus, id. ib. 1, 17, 32: sine sciam, let me know, Liv. 2, 40, 5: sinite abeam viva a vobis, Plaut. Mil. 4, 2, 92: sinite instaurata revisam Proelia, Verg. A. 2, 669 et saep.—Poet. in the verb. finit: natura repugnat; Nec sinit incipiat, Ov. M. 3, 377.—
(g). Absol. (syn.: pati, ferre); suspende, vinci, verbera: auctor sum, sino, Plaut. Poen. 1, 1, 18: nobiscum versari jam diutius non potes: non feram, non patiar, non sinam, Cic. Cat. 1, 5, 10: domum ire cupio: at uxor non sinit, Plaut. Men. 5, 5, 60: Ba. Ego nolo dare te quicquam. Pi. Sine. Ba. Sino equidem, si lubet, id. Bacch. 1, 1, 66: nate, cave; dum resque sinit, tua corrige vota, Ov. M. 2, 89: moretur ergo in libertate sinentibus nobis, Plin. Ep. 4, 10 fin.—
(d). With ut: sivi, animum ut expleret suom, Ter. And. 1, 2, 17: sinite, exorator ut sim, id. Hec. prol. alt. 2: neque sinam, ut, id. ib. 4, 2, 14: nec dii siverint, ut hoc decus demere mihi quisquam possit, Curt. 5, 8, 13: neque di sinant ut Belgarum decus istud sit, Tac. A. 1, 43.— (ε) With acc.: sinite arma viris et cedite ferro, leave arms to men, Verg. A. 9, 620: per te, vir Trojane, sine hanc animam et miserere precantis, id. ib. 10, 598: neu propius tectis taxum sine, id. G. 4, 47: serpentium multitudo nisi hieme transitum non sinit, Plin. 6, 14, 17, § 43: at id nos non sinemus, Ter. Heaut. 5, 5, 7; cf.: non sinat hoc Ajax, Ov. M. 13, 219; 7, 174.—Sometimes the acc. is used elliptically, as in Engl., and an inf. (to be, remain, do, go, etc.) is to be supplied: Sy. Sineres vero tu illum tuum Facere haec? De. Sinerem illum! Ter. Ad. 3, 3, 42: dum interea sic sit, istuc actutum sino, I'll let that by and by go, I don't care for it, Plaut. Most. 1, 1, 68: me in tabernā usque adhuc sineret Syrus, id. Ps. 4, 7, 14: Ch. Ne labora. Me. Sine me, Ter. Heaut. 1, 1, 38: quisquis es, sine me, let me (go), id. Ad. 3, 2, 23.—
II. In partic.
A. In colloquial language.
1. Sine, let: sine veniat! let him come! Ter. Eun. 4, 6, 1: insani feriant sine litora fluctus, Verg. E. 9, 43.—So simply sine! be it so! granted! very well! agreed, etc.: pulchre ludificor. Sine! Plaut. Truc. 2, 8, 6; id. As. 5, 2, 48; id. Aul. 3, 2, 11; id. Bacch. 4, 7, 13; Ter. Eun. 2, 3, 90 al.: sic sine, Plaut. Truc. 5, 4.—
2. Sine modo, only let, i. e. if only: cur me verberas? ... Patiar. Sine modo adveniat senex! Sine modo venire salvum, etc., Plaut. Most. 1, 1, 10.—So with subj.: sine modo venias domum, Plaut. As. 5, 2, 50 Fleck.—
B. Rarely like the Greek ἐᾶν, to give up, cease, leave a thing undone: Al. Vin vocem? Cl. Sine: nolo, si occupata est, Plaut. Cas. 3, 2, 14: tum certare odiis, tum res rapuisse licebit. Nunc sinite (sc. certare, etc.), forbear, Verg A. 10, 15.—
C. Ne di sirint (sinant), ne Juppiter sirit, etc., God forbid! Heaven forefend! Ch. Hoc capital facis ... aequalem et sodalem liberum civem enicas. Eu. Ne di sirint, Plaut. Merc. 3, 4, 28; id. Bacch. 3, 3, 64; for which: ne di siverint, id. Merc. 2, 2, 51: illud nec di sinant, Plin. Ep. 2, 2, 3: ne istuc Juppiter O. M. sirit, urbem, etc., Liv. 28, 28, 11: nec me ille sierit Juppiter, Plaut. Curc. 1, 1, 27.—Hence, sĭtus, a, um, P. a., placed, set, lying, situate (syn. positus; freq. and class.).
A. Lit.
1. In gen.: (gallinis) meridie bibere dato nec plus aqua sita siet horam unam, nor let the water be set before them more than an hour, Cato, R. R. 89: pluma Quae sita cervices circum collumque coronat, Lucr. 2, 802: (aurum) probe in latebris situm, Plaut. Aul. 4, 2, 2; 4, 2, 8: proba merx facile emptorem reperit, tametsi in abstruso sita est, id. Poen. 1, 2, 129: Romuli lituus, cum situs esset in curiā Saliorum, etc., Cic. Div. 1, 17, 30: in ore sita lingua est finita dentibus, id. N. D. 2, 59, 149: inter duo genua naribus sitis, Plin. 10, 64, 84, § 183: ara sub dio, id. 2, 107, 111, § 240: sitae fuere et Thespiades (statuae) ad aedem Felicitatis, id. 36, 5, 4, § 39 et saep.—Rarely of persons: quin socios, amicos procul juxtaque sitos trahunt exciduntque, Sall. H. 4, 61, 17 Dietsch; cf.: jam fratres, jam propinquos, jam longius sitos caedibus exhaustos, Tac. A. 12, 10: nobilissimi totius Britanniae eoque in ipsis penetralibus siti, id. Agr. 30: cis Rhenum sitarum gentium animos confirmavit, Vell. 2, 120, 1; cf.: gens in convallibus sita, Plin. 7, 2, 2, § 28.—
2. In partic.
a. Of places, lying, situate: locus in mediā insulā situs, Cic. Verr. 2, 4, 48, § 106: in quo (sinu) sita Carthago est, Liv. 30, 24, 9: urbes in orā Graeciae, Nep. Alcib. 5: urbs ex adverso (Carthaginis), Plin. 5, 1, 1, § 4: insulae ante promunturium, id. 9, 59, 85, § 180: regio contra Parthiae tractum, id. 6, 16, 18, § 46 et saep.—
b. Of the dead, lying, laid, buried, interred (syn. conditus): declarat Ennius de Africano, hic est ille situs. Vere: nam siti dicuntur hi, qui conditi sunt, Cic. Leg. 2, 22, 57; cf.: redditur terrae corpus et ita locatum ac situm quasi operimento matris obducitur, id. ib. 2, 22, 56: siticines appellati qui apud sitos canere soliti essent, hoc est vitā functos et sepultos, Atei. Capito ap. Gell. 20, 2: C. Marii sitae reliquiae, Cic. Leg. 2, 2, 56: (Aeneas) situs est ... super Numicium flumen, Liv. 1, 2 Drak.: Cn. Terentium offendisse arcam, in quā Numa situs fuisset, Plin. 13, 13, 27, § 84.—Hence the common phrase in epitaphs: HIC SITVS EST, HIC SITI SVNT, etc., Inscr. Orell. 654; 4639 sq.; Tib. 3, 2, 29.— Comically: noli minitari: scio crucem futuram mihi sepulcrum: Ibi mei sunt majores siti, pater, avus, etc., Plaut. Mil. 2, 4, 20.—
c. A few times in Tacitus for conditus, built, founded: urbem Philippopolim, a Macedone Philippo sitam circumsidunt, Tac. A. 3, 38 fin.; 6, 41: veterem aram Druso sitam disjecerant, id. ib. 2, 7 fin.: vallum duabus legionibus situm, id. H. 4, 22.—
B. Trop.
1. In gen., placed, situated, present, ready: hoc erit tibi argumentum semper in promptu situm, Enn. ap. Gell. 2, 29, 20 (Sat. v. 37 Vahl.): in melle sunt linguae sitae vostrae, Plaut. Truc. 1, 2, 76: quae ceteris in artibus aut studiis sita sunt, Cic. de Or. 1, 15, 65: quas (artes) semper in te intellexi sitas, Ter. And. 1, 1, 6: (voluptates) in medio sitas esse dicunt, within the reach of all, Cic. Tusc. 5, 33, 94.—
2. In partic.: situm esse in aliquo or in aliquā re, to rest with, depend upon some one or something (a favorite figure with Cic., and found not unfreq. in other writers): in patris potestate est situm, Plaut. Stich. 1, 1, 52; cf.: assensio quae est in nostrā potestate sita, Cic. Ac. 2, 12, 37: hujusce rei potestas omnis in vobis sita est, judices, id. Mur. 39, 83; cf.: huic ipsi (Archiae), quantum est situm in nobis, opem ferre debemus, id. Arch. 1, 1: est situm in nobis, ut, etc., id. Fin. 1, 17, 57; cf. also: si causa appetitus non est sita in nobis, ne ipse quidem appetitus est in nostrā potestate, etc., id. Fat. 17, 40: summam eruditionem Graeci sitam censebant in nervorum vocumque cantibus, id. Tusc. 1, 2, 4: in officio colendo sita vitae est honestas omnis et in neglegendo turpitudo, id. Off. 1, 2, 4: qui omnem vim divinam in naturā sitam esse censet, id. N. D. 1, 13, 35: cui spes omnis in fugā sita erat, Sall. J. 54, 8: in armis omnia sita, id. ib. 51, 4: in unius pernicie ejus patriae sitam putabant salutem, Nep. Epam. 9 et saep.: res omnis in incerto sita est, Plaut. Capt. 3, 4. 4: tu in eo sitam vitam beatam putas? Cic. Tusc. 5, 12, 35: jam si pugnandum est, quo consilio in temporibus situm est, id. Att. 7, 9, 4: laus in medio, Tac. Or. 18.

Origins

  1. Proto-Indo-European*teḱ-
  2. Latinsinō

Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Latin sinō From Proto-Italic *sinō, from Proto-Indo-European *tḱi-né-ti, nasal infix present of the root *tḱey- (“to build, cultivate”).

Quick answers

What does sinō mean in Latin?
sinō, a verb, means “to let; to permit; to allow”.
What are the principal parts of sinō?
sinō, sinere, sīvī, situm (third conjugation).
How do you pronounce sinō?
In classical Latin, [ˈsɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsiː.no].
Where does sinō come from?
Proto-Indo-European *teḱ- → Latin sinō.