verbthird conjugation
dēsinō
dēsinō (present infinitive dēsinere, perfect active dēsiī, supine dēsitum)
Classical[ˈdeː.sɪ.noː]Ecclesiastical[ˈdɛː.s̬i.no]
№ 624 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary
Meaning
- to leave off, give over, give up
- to cease, desist, stop
DĀVUS: Āh, dēsine! / Solus est quem dīligant dī.
DAVUS: Oh, stop [it]! He is the only one whom the gods love.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 972–973desine fata deum flecti sperare precando.
Stop hoping to deflect the wishes of the gods by praying.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis VI.376 - to stop, end, close, make an end
Latīnē defined in Latin in our graded readers
fīnem faciō; cantus dēsinit.dēsinō -ere dēsiī — in Mille Verba, Fūnus et Memoria
cessōdēsinō -ere, -siī — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 16
we cease
dēsinimus — in Seneca, ch. XVIII
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Desinere · Desistere
Desinere denotes only a condition in reference to persons, things, and actions, as, to cease; whereas desistere, an act of the will, of which persons only are capable, as to desist. (iii. 101.)
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsinō | dēsinēbam | dēsinam | dēsiī | dēsieram | dēsierō |
| 2nd sg. | dēsinis | dēsinēbās | dēsinēs | dēsiistī | dēsierās | dēsieris dēsiveris |
| 3rd sg. | dēsinit | dēsinēbat | dēsinet | dēsiit dēsīt, dēsivit | dēsierat | dēsierit |
| 1st pl. | dēsinimus | dēsinēbāmus | dēsinēmus | dēsiimus dēsivimus | dēsierāmus | dēsierimus |
| 2nd pl. | dēsinitis | dēsinēbātis | dēsinētis | dēsiistis | dēsierātis | dēsieritis |
| 3rd pl. | dēsinunt | dēsinēbant | dēsinent | dēsiērunt dēsiēre | dēsierant | dēsierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsinam | dēsinerem | dēsierim | dēsiissem dēsīssem |
| 2nd sg. | dēsinās | dēsinerēs | dēsierīs dēsiverīs | dēsiissēs dēsissēs |
| 3rd sg. | dēsinat | dēsineret | dēsierit | dēsiisset dēsisset |
| 1st pl. | dēsināmus | dēsinerēmus | dēsierīmus | dēsiissēmus |
| 2nd pl. | dēsinātis | dēsinerētis | dēsierītis | dēsiissētis |
| 3rd pl. | dēsinant | dēsinerent | dēsierint | dēsiissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēsinor | dēsinēbar | dēsinar |
| 2nd sg. | dēsineris dēsinere | dēsinēbāris dēsinēbāre | dēsinēris dēsinēre |
| 3rd sg. | dēsinitur | dēsinēbātur | dēsinētur |
| 1st pl. | dēsinimur | dēsinēbāmur | dēsinēmur |
| 2nd pl. | dēsiniminī | dēsinēbāminī | dēsinēminī |
| 3rd pl. | dēsinuntur | dēsinēbantur | dēsinentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēsinar | dēsinerer |
| 2nd sg. | dēsināris dēsināre | dēsinerēris dēsinerēre |
| 3rd sg. | dēsinātur | dēsinerētur |
| 1st pl. | dēsināmur | dēsinerēmur |
| 2nd pl. | dēsināminī | dēsinerēminī |
| 3rd pl. | dēsinantur | dēsinerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēsine | dēsinere |
| pres. 2nd pl. | dēsinite | dēsiniminī |
| fut. 2nd sg. | dēsinitō | dēsinitor |
| fut. 3rd sg. | dēsinitō | dēsinitor |
| fut. 2nd pl. | dēsinitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēsinuntō | dēsinuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēsinere | dēsinī |
| perfect infinitive | dēsiisse | dēsitum esse |
| future infinitive | dēsitūrum esse | dēsitum īrī |
| present participle | dēsinēns | — |
| perfect participle | — | dēsitus dēsita, dēsitā, dēsitae, dēsitam, dēsitārum, dēsitās, dēsite, dēsitī, dēsitīs, dēsitō, dēsitōrum, dēsitōs |
| future participle | dēsitūrus dēsitūra, dēsitūrā, dēsitūrae, dēsitūram, dēsitūrārum, dēsitūrās, dēsitūre, dēsitūrī, dēsitūrīs, dēsitūrō, dēsitūrōrum, dēsitūrōs, dēsitūrum | dēsinendus dēsinundus, dēsinenda, dēsinendā, dēsinendae, dēsinendam, dēsinendārum, dēsinendās, dēsinende, dēsinendīs, dēsinendōrum, dēsinendōs |
gerunddēsinendī, dēsinendō, dēsinendumsupinedēsitum, dēsitū
dē-sĭno, sĭi (rarely īvi, Sol. 35, 4, v. Neue, Form. II. 404; also,
I. sync. perf.:
desit, Mart. 6, 26, 3: desisse, Cic. Fam. 9, 24, 2; Suet. Ner. 33; 46; Gell. 15, 16, 2: desissem, Catull. 36, 5 al.: DESI, dissyl., Inscr. Orell. 71), sĭtum, 3, v. a. and n.—Prop., to put or set down; hence, to leave off, give over, cease, desist (opp. coepi, the construction of which it for the most part follows; cf. for syn.: cesso, cunctor, tergiversor, defugio, haesito, moror, tardor; desisto, omitto, intermitto, praetermitto, praetereo, etc.). I. Act.
(a). With inf. act.:
illud jam mirari desino, Cic. de Or. 2, 14, 59: te uti teste, id. Rep. 1, 39: commemorare eos, id. ib. 1, 1: amare, Plaut. Bac. 1, 1, 67: lacessere, Ter. Eun. prol. 16: maledicere, id. And. prol. 22: de compositione loqui, *Caes. B. C. 3, 19 fin. et saep.—Less freq., (b). with inf. pass.:
ubi ipsi Desierunt vorti, Lucr. 4, 403: moveri, Cic. Rep. 6, 25: fieri, id. Att. 1, 19, 9: cerni, Quint. 8, 5, 29: quaeri ab eo, id. 11, 3, 6: inquiri, Ov. M. 6, 616 al.—(g). With acc. (mostly poet.):
artem, Cic. Fam. 7, 1, 4; Suet. Tib. 36; Gell. 15, 16, 2: seditionem, id. 2, 12, 3: versus, Verg. E. 8, 61; cf. plura, id. ib. 5, 19; 9, 66: Titania bella, Sil. 12, 725: lugubres voces, Ap. Mag. 5, p.170 al.—B. Pass. (usually in the tempp. perff.):
veteres orationes a plerisque legi sunt desitae, Cic. Brut. 32, 123; cf. id. Off. 2, 8, 27; and: Persei numquam desitum celebrari nomen, Liv. 42, 49: censores creari desitos, Suet. Aug. 37: sermone abhinc multis annis jam desito, Gell. 1, 10, 2: nectier postea desitum, Cic. Rep. 2, 34; cf. id. Fin. 2, 13, 43: coeptum per eos qui volebant, desitum est per hunc, qui decessit, id. Cornel. Fragm. ap. Prisc. p. 809 P.— In the pres.: tunc bene desinitur, Ov. A. A. 1, 411.—II. Neutr., to cease, stop, end, close (not freq. till after the Aug. period).
A. In gen.:' omne bellum sumi facile, ceterum aegerrume desinere, Sall. J. 83, 2:
ferrea primum desinet gens, Verg. E. 4, 9: desierant imbres, Ov. M. 5, 285: desinat ira, id. H. 3, 89: cetera, fragilia et caduca occidunt desinuntque, perish, Plin. Ep. 2, 10, 4 et saep.: cauda desinit in piscem, Ov. M. 4, 727; cf. Hor. A. P. 4; Verg. A. 10, 211; Sen. Ep. 92, 10; 24, 26: Plin. 8, 33, 51, § 121: (gemma) ad vini colorem accedens, prius quam eum degustet, in viola desinit fulgor, Plin. 37, 9, 40, § 121: Pyrenaeus desinens, i. e. their extreme end, Flor. 4, 12, 46.—A. With abl. and in:
in quo desinimus, Ov. M. 8, 597; or abl. alone: desine quaeso communibus locis, Cic. Ac. 2, 25, 80.—With gen., poet. (like the Gr. παύειν and λήγειν): querelarum, Hor. Od. 2, 9, 17: irae, Sil. 10, 84.—Absol.: Mi. Ah! pergisne? De. Jam jam desino, Ter. Ad. 5, 3, 67: ut incipiendi (sc. sermonem) ratio fuerit, ita sit desinendi modus, Cic. Off. 1, 37 fin.; so opp. incipere, Quint. 9, 2, 19; 11, 3, 35: quo ex genere coeperis translationes, hoc desinas, id. 8, 6, 50: cantasse eum publice Oedipodem exsulem atque in hoc desisse versu: Θανεῖν μʼ ἀνῷγε, etc., Suet. Ner. 46 fin.: a praeceptis incipio, desino in exemplis, Sen. Cons. ad Marc. 2, 1.—In colloq. lang. desine sometimes like the Gr. παῦε (cf. Lidd. and Scott, under παύω, no. II.), leave off! give over! stop! be still! etc.: Ba. Heu, heu, heu! Ps. Desine, Plaut. Ps. 5, 2, 51; so Ter. And. 5, 6, 8; id. Eun. 2, 3, 56 al. —B. Esp., in rhetor., of the close of a period, to end, close:
illa, quae similiter desinunt, etc., Cic. de Or. 3, 54; cf. Quint. 9, 3, 79; 9, 4, 42 et saep.; cf. cado, no. II.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dē-sinō siī
(rare; dēstitī is used instead), situs, ere, to leave off, give over, cease, desist, forbear: lacessere, T.: de compositione loqui, Cs.: furere: iudicia severa Romae fieri desierunt: ut auctor Desinat inquiri, O.: artem, give up: versūs, V.: plura, say no more, V.: dominam, abandon, O.: veteres orationes a plerisque legi sunt desitae: contra eos desitum est disputari: tunc bene desinitur, O.—To cease, stop, end, close, make an end, have done: deinde desinet (solicitudo), T.: libenter desino: bellum sumi facile, aegerrume desinere, S.: quo (puero) ferrea primum Desinet gens, at whose birth, V.: desierant imbres, O.: ut Desinat in piscem mulier, end in, H.: desine quaeso communibus locis: querelarum, H.: A te principium, tibi desinet (carmen), V.—Of speech: desinendi modus: Vix bene desierat, O.: Ah desine, cease, T.: Desine, iam conclamatumst, T.: illa, quae similiter desinunt, etc., like endings.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēsinō
Latin dē- Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Latin sinō Latin dēsinō From dē- + sinō.
In English words that came into English from dēsinō
- desinencedēsinentia
- desinentdesinens