LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēsinō

dēsinō (present infinitive dēsinere, perfect active dēsiī, supine dēsitum)
Classical[ˈdeː.sɪ.noː]Ecclesiastical[ˈdɛː.s̬i.no]
№ 624 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to leave off, give over, give up
  2. to cease, desist, stop
    DĀVUS: Āh, dēsine! / Solus est quem dīligant dī.DAVUS: Oh, stop [it]! He is the only one whom the gods love.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 972–973
    desine fata deum flecti sperare precando.Stop hoping to deflect the wishes of the gods by praying.29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis VI.376
  3. to stop, end, close, make an end

Latīnē defined in Latin in our graded readers

fīnem faciō; cantus dēsinit.
dēsinō -ere dēsiī — in Mille Verba, Fūnus et Memoria
we cease
dēsinimus — in Seneca, ch. XVIII

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Desinere · Desistere

Desinere denotes only a condition in reference to persons, things, and actions, as, to cease; whereas desistere, an act of the will, of which persons only are capable, as to desist. (iii. 101.)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēsinōdēsinēbamdēsinamdēsiīdēsieramdēsierō
2nd sg.dēsinisdēsinēbāsdēsinēsdēsiistīdēsierāsdēsieris
dēsiveris
3rd sg.dēsinitdēsinēbatdēsinetdēsiit
dēsīt, dēsivit
dēsieratdēsierit
1st pl.dēsinimusdēsinēbāmusdēsinēmusdēsiimus
dēsivimus
dēsierāmusdēsierimus
2nd pl.dēsinitisdēsinēbātisdēsinētisdēsiistisdēsierātisdēsieritis
3rd pl.dēsinuntdēsinēbantdēsinentdēsiērunt
dēsiēre
dēsierantdēsierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēsinamdēsineremdēsierimdēsiissem
dēsīssem
2nd sg.dēsināsdēsinerēsdēsierīs
dēsiverīs
dēsiissēs
dēsissēs
3rd sg.dēsinatdēsineretdēsieritdēsiisset
dēsisset
1st pl.dēsināmusdēsinerēmusdēsierīmusdēsiissēmus
2nd pl.dēsinātisdēsinerētisdēsierītisdēsiissētis
3rd pl.dēsinantdēsinerentdēsierintdēsiissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēsinordēsinēbardēsinar
2nd sg.dēsineris
dēsinere
dēsinēbāris
dēsinēbāre
dēsinēris
dēsinēre
3rd sg.dēsiniturdēsinēbāturdēsinētur
1st pl.dēsinimurdēsinēbāmurdēsinēmur
2nd pl.dēsiniminīdēsinēbāminīdēsinēminī
3rd pl.dēsinunturdēsinēbanturdēsinentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēsinardēsinerer
2nd sg.dēsināris
dēsināre
dēsinerēris
dēsinerēre
3rd sg.dēsināturdēsinerētur
1st pl.dēsināmurdēsinerēmur
2nd pl.dēsināminīdēsinerēminī
3rd pl.dēsinanturdēsinerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēsinedēsinere
pres. 2nd pl.dēsinitedēsiniminī
fut. 2nd sg.dēsinitōdēsinitor
fut. 3rd sg.dēsinitōdēsinitor
fut. 2nd pl.dēsinitōte—
fut. 3rd pl.dēsinuntōdēsinuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēsineredēsinī
perfect infinitivedēsiissedēsitum esse
future infinitivedēsitūrum essedēsitum īrī
present participledēsinēns—
perfect participle—dēsitus
dēsita, dēsitā, dēsitae, dēsitam, dēsitārum, dēsitās, dēsite, dēsitī, dēsitīs, dēsitō, dēsitōrum, dēsitōs
future participledēsitūrus
dēsitūra, dēsitūrā, dēsitūrae, dēsitūram, dēsitūrārum, dēsitūrās, dēsitūre, dēsitūrī, dēsitūrīs, dēsitūrō, dēsitūrōrum, dēsitūrōs, dēsitūrum
dēsinendus
dēsinundus, dēsinenda, dēsinendā, dēsinendae, dēsinendam, dēsinendārum, dēsinendās, dēsinende, dēsinendīs, dēsinendōrum, dēsinendōs
gerunddēsinendī, dēsinendō, dēsinendumsupinedēsitum, dēsitū

dē-sĭno, sĭi (rarely īvi, Sol. 35, 4, v. Neue, Form. II. 404; also,
I. sync. perf.: desit, Mart. 6, 26, 3: desisse, Cic. Fam. 9, 24, 2; Suet. Ner. 33; 46; Gell. 15, 16, 2: desissem, Catull. 36, 5 al.: DESI, dissyl., Inscr. Orell. 71), sĭtum, 3, v. a. and n.—Prop., to put or set down; hence, to leave off, give over, cease, desist (opp. coepi, the construction of which it for the most part follows; cf. for syn.: cesso, cunctor, tergiversor, defugio, haesito, moror, tardor; desisto, omitto, intermitto, praetermitto, praetereo, etc.).
I. Act.
(a). With inf. act.: illud jam mirari desino, Cic. de Or. 2, 14, 59: te uti teste, id. Rep. 1, 39: commemorare eos, id. ib. 1, 1: amare, Plaut. Bac. 1, 1, 67: lacessere, Ter. Eun. prol. 16: maledicere, id. And. prol. 22: de compositione loqui, *Caes. B. C. 3, 19 fin. et saep.—Less freq.,
(b). with inf. pass.: ubi ipsi Desierunt vorti, Lucr. 4, 403: moveri, Cic. Rep. 6, 25: fieri, id. Att. 1, 19, 9: cerni, Quint. 8, 5, 29: quaeri ab eo, id. 11, 3, 6: inquiri, Ov. M. 6, 616 al.—
(g). With acc. (mostly poet.): artem, Cic. Fam. 7, 1, 4; Suet. Tib. 36; Gell. 15, 16, 2: seditionem, id. 2, 12, 3: versus, Verg. E. 8, 61; cf. plura, id. ib. 5, 19; 9, 66: Titania bella, Sil. 12, 725: lugubres voces, Ap. Mag. 5, p.170 al.—
B. Pass. (usually in the tempp. perff.): veteres orationes a plerisque legi sunt desitae, Cic. Brut. 32, 123; cf. id. Off. 2, 8, 27; and: Persei numquam desitum celebrari nomen, Liv. 42, 49: censores creari desitos, Suet. Aug. 37: sermone abhinc multis annis jam desito, Gell. 1, 10, 2: nectier postea desitum, Cic. Rep. 2, 34; cf. id. Fin. 2, 13, 43: coeptum per eos qui volebant, desitum est per hunc, qui decessit, id. Cornel. Fragm. ap. Prisc. p. 809 P.— In the pres.: tunc bene desinitur, Ov. A. A. 1, 411.—
II. Neutr., to cease, stop, end, close (not freq. till after the Aug. period).
A. In gen.:' omne bellum sumi facile, ceterum aegerrume desinere, Sall. J. 83, 2: ferrea primum desinet gens, Verg. E. 4, 9: desierant imbres, Ov. M. 5, 285: desinat ira, id. H. 3, 89: cetera, fragilia et caduca occidunt desinuntque, perish, Plin. Ep. 2, 10, 4 et saep.: cauda desinit in piscem, Ov. M. 4, 727; cf. Hor. A. P. 4; Verg. A. 10, 211; Sen. Ep. 92, 10; 24, 26: Plin. 8, 33, 51, § 121: (gemma) ad vini colorem accedens, prius quam eum degustet, in viola desinit fulgor, Plin. 37, 9, 40, § 121: Pyrenaeus desinens, i. e. their extreme end, Flor. 4, 12, 46.—
A. With abl. and in: in quo desinimus, Ov. M. 8, 597; or abl. alone: desine quaeso communibus locis, Cic. Ac. 2, 25, 80.—With gen., poet. (like the Gr. παύειν and λήγειν): querelarum, Hor. Od. 2, 9, 17: irae, Sil. 10, 84.—Absol.: Mi. Ah! pergisne? De. Jam jam desino, Ter. Ad. 5, 3, 67: ut incipiendi (sc. sermonem) ratio fuerit, ita sit desinendi modus, Cic. Off. 1, 37 fin.; so opp. incipere, Quint. 9, 2, 19; 11, 3, 35: quo ex genere coeperis translationes, hoc desinas, id. 8, 6, 50: cantasse eum publice Oedipodem exsulem atque in hoc desisse versu: Θανεῖν μʼ ἀνῷγε, etc., Suet. Ner. 46 fin.: a praeceptis incipio, desino in exemplis, Sen. Cons. ad Marc. 2, 1.—In colloq. lang. desine sometimes like the Gr. παῦε (cf. Lidd. and Scott, under παύω, no. II.), leave off! give over! stop! be still! etc.: Ba. Heu, heu, heu! Ps. Desine, Plaut. Ps. 5, 2, 51; so Ter. And. 5, 6, 8; id. Eun. 2, 3, 56 al. —
B. Esp., in rhetor., of the close of a period, to end, close: illa, quae similiter desinunt, etc., Cic. de Or. 3, 54; cf. Quint. 9, 3, 79; 9, 4, 42 et saep.; cf. cado, no. II.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēsinō

Latin dē- Proto-Indo-European *teḱ- Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *tḱéytibf. Proto-Indo-European *tḱey- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *tḱinéti Proto-Italic *sinō Latin sinō Latin dēsinō From dē- + sinō.

In English words that came into English from dēsinō

  • desinencedēsinentia
  • desinentdesinens

Quick answers

What does dēsinō mean in Latin?
dēsinō, a verb, means “to leave off, give over, give up; to cease, desist, stop; to stop, end, close, make an end”.
What are the principal parts of dēsinō?
dēsinō, dēsinere, dēsiī, dēsitum (third conjugation).
How do you pronounce dēsinō?
In classical Latin, [ˈdeː.sɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛː.s̬i.no].
Where does dēsinō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēsinō.