LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · neuterthird declension

sēmen

sēmen n (genitive sēminis)
Classical[ˈseː.mɛn]Ecclesiastical[ˈsɛː.men]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. seed (of plants)
    Sēmen manū spargere.To scatter seed by hand.
    ‘prīma per immēnsās sparsī nova sēmina gentēs!“First [it was] I [who] scattered new seeds throughout countless nations! Previously the earth was of [but] one color.” (The poetic voice is that of Flora (mythology).)8 CE, Ovidius, Fasti 5.221–222
  2. semen
  3. graft
  4. offspring
  5. cause
  6. poeticseed (of the elements of other bodies (of fire, water, stones, etc.))
    et ignis sēmina convolvunt ē nūbibus.and the seeds of fire roll from the clouds.c. 99 BCE – 55 BCE, Lucretius, De rerum natura 6

Latīnē defined in Latin in our graded readers

parvum et dūrum; ex sēmine nova planta nāscitur; sēmina in terram pōnimus.
sēmen -inis n — in Mille Verba, Arborēs et Plantae
prīncipium parvum ex quō rēs crēscit
sēmen -inis (n) — in Metamorphoses I, ch. 1

Declension

declension
formsingularplural
nominativesēmensēmina
genitivesēminissēminum
dativesēminīsēminibus
accusativesēmensēmina
ablativesēminesēminibus
vocativesēmensēmina

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

serere; semen spargere
to sow.
elementa et tamquam semina rerum
the elements and first beginnings.

sēmen, ĭnis, n. root sa-, sē-; cf.: sero, sevi; Saturnus, sator, etc..
I. Seed.
1. Of plants, Cato, R. R. 17; 27; 31 fin.; 34; Varr. R. R. 1, 40 sq.: semen manu spargere, Cic. Rosc. Am. 18, 50: terra semen excepit, id. Sen. 15, 51; id. N. D. 2, 32, 81; Ov. M. 1, 108; 7, 623 et saep.—
2. Of men, animals, etc., Plaut. Am. 5, 2, 9; Varr. R. R. 2, 2, 4; 2, 3, 4; 3, 7, 10 al.; Lucr. 4, 1031; 4, 1034 sq.; Cels. 4, 19; Ov. M. 1, 748; 15, 760 et saep.—
3. Poet., of the elements of other bodies (of fire, water, stones, etc.): ignis semina convolvunt e nubibus, Lucr. 6, 201 sq.; 6, 444; 6, 507; 6, 841: quaerit pars semina flammae in venis silicis, Verg. A. 6, 6; Ov. M. 11, 144 et saep.: in animis quasi virtutum igniculi et semina, Cic. Fin. 5, 7, 18; so id. Div. 1, 3, 6: alicujus quaestionis, Liv. 40, 19.—
B. κατʼ ἐξοχήν, spelt-seed, spelt, Plin. 18, 8, 19, § 82; 18, 24, 55, § 198; Col. 2, 12, 1; cf. Isid. Orig. 17, 3, 6.—
II. Transf.
A. A shoot used for propagating; a graft, scion, set, slip, cutting, Varr. R. R. 1, 40, 5; Verg. G. 2, 354; Col. 3, 3, 4; 3, 4, 1; 5, 10, 1 et saep.—
2. A stock, race (very rare): genus ac semen, Cic. Agr. 2, 35, 95; so (with genus) id. Phil. 4, 5, 13: ipsa regio semine orta, Liv. 1, 47: videndum, ut boni seminis pecus habeas, Varr. R. R. 2, 2, 4.—
3. Posterity, progeny, offspring, child (poet.): non tulit in cineres labi sua Phoebus eosdem Semina, sed natum flammis Eripuit, Ov. M. 2, 629; so, semina, id. ib. 10, 470; 15, 216; id. F. 2, 383; id. Tr. 2, 415; Sen. Herc. Fur. 987; Vulg. Gen. 15, 5 et saep.—
II. Trop., as in all languages, seed, i. e. origin, occasion, ground, cause; of persons, an author, prompter, insligator, etc. (class.).
(a). Sing. (the predom. signif. in Cic.): stirps ac semen malorum omnium, Cic. Cat. 1, 12, 30: bellorum civilium semen et causa, id. Off. 2, 8, 29, cf. ut in seminibus est causa arborum et stirpium: sic hujus belli semen ut fuisti (for which, just before: causam belli in personā tuā constitisse), id. Phil. 2, 22, 55: sceleris, Plaut. Rud. 2, 2, 21.—
(b). Plur.: in animis, quasi virtutum igniculi atque semina, Cic. Fin. 5, 7, 18: quod et Zeno in suis commentariis quasi semina quaedam sparsisset, id. Div. 1, 3, 6: si virtutes sunt, ad quas nobis initia quaedam ac semina sunt concessa naturā, Quint. 2, 20, 6: loquaces, seditiosos, semina discordiarum (tribunos plebis), Liv. 3, 19, 5: vix tamen illa semina erant futurae luxuriae, the small beginnings, id. 39, 6, 9; cf. id. 40, 19, 9: discordiae, Tac. H. 1, 53; 4, 18 fin.: belli, id. A. 4, 27; 16, 7: rebellionis, id. ib. 11, 19: motus, id. ib. 3, 41. futuri exitii, id. ib. 4, 60: ejus facultatis, Quint. 2, 20, 6: quamquam semina ejus (translationis) quaedam apud Aristotelen reperiuntur, id. 3, 6, 60: quaedam probationum, id. 4, 2, 54: veteris eloquentiae, Tac. Or. 33; Sen. Ep. 90, 29.

Origins

From Proto-Italic *sēmn̥, from Proto-Indo-European *séh₁mn̥ (“seed”).

Descendants
  • Italianseme
  • Catalansemen
  • Englishsemen
  • Portuguesesêmen
  • Portuguesesémen
  • Spanishsemen
  • Spanishsemilla
  • Romanshsem
  • Venetansema
  • Irishseamhanfrom Middle Irish semen

Quick answers

What does sēmen mean in Latin?
sēmen, a noun, means “seed (of plants); semen; graft”.
What is the genitive of sēmen?
The genitive singular is sēminis. sēmen is neuter, third declension.
How do you pronounce sēmen?
In classical Latin, [ˈseː.mɛn]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈsɛː.men].