noun · femininethird declension
scrīptiō
scrīptiō f (genitive scrīptiōnis)
Classical[ˈskriːp.ti.oː]Ecclesiastical[ˈskrip.t͡si.o]
Meaning
- writing
- composition
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | scrīptiō | scrīptiōnēs |
| genitive | scrīptiōnis | scrīptiōnum |
| dative | scrīptiōnī | scrīptiōnibus |
| accusative | scrīptiōnem | scrīptiōnēs |
| ablative | scrīptiōne | scrīptiōnibus |
| vocative | scrīptiō | scrīptiōnēs |
scriptĭo, ōnis, f. id.,
I. a writing (almost confined to Cic.). *
I. In gen., the art of writing:
quae (lippitudo) impediat scriptionem meam, Cic. Att. 10, 17, 2.—II. In partic.
A. A composing in writing, composition:
nulla res tantum ad dicendum proficit, quantum scriptio, Cic. Brut. 24, 92: causam scriptione dignam, id. Fam. 9, 12, 2: instituta scriptio, id. de Or. 2, 1, 5: genus scriptionis, id. Inv. 1, 12, 17; cf. id. Or. 11, 37: ex scriptione interpretari, according to the letter, literally, id. Inv. 1, 38, 68. —Plur.: impulsi sumus ad philosophiae scriptiones, Cic. Tusc. 5, 41, 121 (also ap. Non. 174, 19).—* B. A note, bond: avarus fenerator spe lucri Rem scriptione duplicarat, Varr. ap. Non. 174, 17.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
scrīptiō ōnis, f
scribo, a writing : mea.— A composing in writing, composition : nulla res tantum ad dicendum proficit, quantum scriptio: scriptionis genus: ex scriptione interpretari, literally : philosophae scriptiones.
Origins
- Proto-Indo-European*(s)ker-?
- Proto-Indo-European*(s)kreybʰ-
- Proto-Indo-European*(s)kréybʰeti
- Proto-Italic*skreiβō
- Latinscrīptiō
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin scrīptiō From scrībō (“to write”) + -tiō.
Descendants
- Indonesianskripsifrom Dutch scriptie
In English words that came into English from scrīptiō
- superscriptionsuperscriptio