LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

scrīptitō

scrīptitō (present infinitive scrīptitāre, perfect active scrīptitāvī, supine scrīptitātum)
Classical[ˈskriːp.tɪ.toː]Ecclesiastical[ˈskrip.ti.to]

Meaning

  1. to write (often)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.scrīptitōscrīptitābamscrīptitābōscrīptitāvīscrīptitāveramscrīptitāverō
2nd sg.scrīptitāsscrīptitābāsscrīptitābisscrīptitāvistīscrīptitāverāsscrīptitāveris
3rd sg.scrīptitatscrīptitābatscrīptitābitscrīptitāvitscrīptitāveratscrīptitāverit
1st pl.scrīptitāmusscrīptitābāmusscrīptitābimusscrīptitāvimusscrīptitāverāmusscrīptitāverimus
2nd pl.scrīptitātisscrīptitābātisscrīptitābitisscrīptitāvistisscrīptitāverātisscrīptitāveritis
3rd pl.scrīptitantscrīptitābantscrīptitābuntscrīptitāvērunt
scrīptitāvēre
scrīptitāverantscrīptitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.scrīptitemscrīptitāremscrīptitāverimscrīptitāvissem
2nd sg.scrīptitēsscrīptitārēsscrīptitāverīsscrīptitāvissēs
3rd sg.scrīptitetscrīptitāretscrīptitāveritscrīptitāvisset
1st pl.scrīptitēmusscrīptitārēmusscrīptitāverīmusscrīptitāvissēmus
2nd pl.scrīptitētisscrīptitārētisscrīptitāverītisscrīptitāvissētis
3rd pl.scrīptitentscrīptitārentscrīptitāverintscrīptitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.scrīptitorscrīptitābarscrīptitābor
2nd sg.scrīptitāris
scrīptitāre
scrīptitābāris
scrīptitābāre
scrīptitāberis
scrīptitābere
3rd sg.scrīptitāturscrīptitābāturscrīptitābitur
1st pl.scrīptitāmurscrīptitābāmurscrīptitābimur
2nd pl.scrīptitāminīscrīptitābāminīscrīptitābiminī
3rd pl.scrīptitanturscrīptitābanturscrīptitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.scrīptiterscrīptitārer
2nd sg.scrīptitēris
scrīptitēre
scrīptitārēris
scrīptitārēre
3rd sg.scrīptitēturscrīptitārētur
1st pl.scrīptitēmurscrīptitārēmur
2nd pl.scrīptitēminīscrīptitārēminī
3rd pl.scrīptitenturscrīptitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.scrīptitāscrīptitāre
pres. 2nd pl.scrīptitātescrīptitāminī
fut. 2nd sg.scrīptitātōscrīptitātor
fut. 3rd sg.scrīptitātōscrīptitātor
fut. 2nd pl.scrīptitātōte—
fut. 3rd pl.scrīptitantōscrīptitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivescrīptitārescrīptitārī
perfect infinitivescrīptitāvissescrīptitātum esse
future infinitivescrīptitātūrum essescrīptitātum īrī
present participlescrīptitāns—
perfect participle—scrīptitātus
future participlescrīptitātūrusscrīptitandus
gerundscrīptitandī, scrīptitandō, scrīptitandumsupinescrīptitātum, scrīptitātū

scriptĭto (-pto, Prisc. 825; 1224 P.), āvi, ātum, 1, v. freq. a. scribo. *
I. In gen., to write often: in palmarum foliis primo scriptitatum est, Plin. 13, 11, 21, § 69. —
II. In partic., to write, compose, etc. (usually with accessory notion of writing at one's own will, not officially or professionally; cf. Ellendt ad Cic. de Or. 2, p. 220; class.): et haec et si quid aliud ad me scribas velim vel potius scriptites, Cic. Att. 7, 12, 6: M. Bibulus scriptitavit accurate, wrote, composed, id. Brut. 77, 267: multum, id. de Or. 2, 23, 97: nisi diu multumque scriptitarit, id. ib. 1, 33, 152: Graeci quoque ipsi sic initio scriptitarunt, ut noster Cato, used to write, id. ib. 2, 12, 51: (primus Antonius) scriptitasse Othoni credebatur ducem se partibus offerens, Tac. H. 2, 86: ad Primum et Varum media scriptitabat, id. ib. 3, 52: talia sanctissimos homines scriptitasse, Plin. Ep. 5, 3, 3.

Origins

  1. Proto-Indo-European*(s)ker-?
  2. Proto-Indo-European*(s)kreybʰ-
  3. Proto-Indo-European*(s)kréybʰeti
  4. Proto-Italic*skreiβō
  5. Latinscrīptitō

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō ▲ Latin -tō Latin -itō Latin -titō Latin scrīptitō From scrībō (“write”) + -titō (frequentative suffix).

Quick answers

What does scrīptitō mean in Latin?
scrīptitō, a verb, means “to write (often)”.
What are the principal parts of scrīptitō?
scrīptitō, scrīptitāre, scrīptitāvī, scrīptitātum (first conjugation).
How do you pronounce scrīptitō?
In classical Latin, [ˈskriːp.tɪ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈskrip.ti.to].
Where does scrīptitō come from?
Proto-Indo-European *(s)ker-? → Proto-Indo-European *(s)kreybʰ- → Proto-Indo-European *(s)kréybʰeti → Proto-Italic *skreiβō → Latin scrīptitō.