LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

sciō

sciō (present infinitive scīre, perfect active scīvī or sciī, supine scītum)
Classical[ˈski.oː]Ecclesiastical[ˈʃiː.o]
sciēns pres. act. ptcp.№ 172 of the 1,000 commonest wordsMille Verba core vocabulary

Meaning

  1. to be able to, to know (how to do), understand, to have practical knowledge
    Scīsne ubi habitēmus?Do you know where we live?
    c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 68.85
  2. euphemisticto have had sex with, have ever slept with

Latīnē defined in Latin in our graded readers

vērum in mente habeō; quod didicī, sciō.
sciō -īre scīvī — in Mille Verba, Animus et Adfectūs

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Cognitio · Notitia · Scientia · Ignarus · Inscius · Nescius

1. Cognitio is an act of the mind by which knowledge is acquired, whereas notitia and scientia denote a state of the mind; notitia, together with nosse, denotes a state of the merely receptive faculties of the mind, which brings an external appearance to consciousness, and retains it there; whereas scientia, together with scire, involves spontaneous activity, and a perception of truth; notitia may be the result of casual perception; scientia implies a thorough knowledge of its object, the result of mental activity. Cic. Sen. 4, 12. Quanta notitia antiquitatis! quanta scientia juris Romani! 2. The ignarus is without notitia, the inscius without scientia. Tac. H. i. 11. Ægyptum provinciam insciam legum, ignaram magistratuum; for legislation is a science, and must be studied; government an art, and may be learnt by practice. 3. Inscius denotes a person who has not learnt something, with blame; nescius, who has accidentally not heard of, or experienced something, indifferently. Cic. Brut. 83. Inscium omnium rerum et rudem. Compare this with Plin. Ep. viii. 23, Absens et impendentis mali nescius. (v. 266.)

Sapiens · Prudens · Callidus · Scitus · Solers · Cordatus · Catus

1. Sapiens (from σήπω) is the person who chooses right objects, from ennobling views, and pursues them with quietness of mind; prudens and callidus denote the person who chooses right means, and regulates them with circumspection; prudentia is a natural judiciousness, pervading a man’s whole nature: calliditas, an acquired knowledge of the world and of men, gained by experience and practice. Cic. Fr. Scaur. 5. Hominis prudentis natura, callidi usu, doctrina eruditi. 2. Prudens is the person who has accurate practical views, in opp. to stultus; scitus, who has tact, mother-wit, and the faculty of combination; solers, who possesses practical genius and inventive power; cordatus, who has his head in the right place, in opp. to excors; catus, who discovers and knows secret means and ways. (v. 114.)

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.sciōsciēbam
scībam
sciam
scībō
scīvī
sciī
scīveram
scīram, scieram
scīverō
scīrō, scierō
2nd sg.scīssciēbās
scībās
sciēs
scībis
scīvistī
scīstī, sciistī
scīverās
scīrās, scierās
scīveris
scīris, scieris
3rd sg.scitsciēbat
scībat
sciet
scībit
scīvit
scīt, sciit
scīverat
scīrat, scierat
scīverit
scīrit, scierit
1st pl.scīmussciēbāmus
scībāmus
sciēmus
scībimus
scīvimus
scīmus, sciimus
scīverāmus
scīrāmus, scierāmus
scīverimus
scīrimus, scierimus
2nd pl.scītissciēbātis
scībātis
sciētis
scībitis
scīvistis
scīstis, sciistis
scīverātis
scīrātis, scierātis
scīveritis
scīritis, scieritis
3rd pl.sciuntsciēbant
scībant
scient
scībunt
scīvērunt
scīrunt, scīvēre, sciērunt, sciēre
scīverant
scīrant, scierant
scīverint
scīrint, scierint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.sciamscīremscīverim
scīrim, scierim
scīvissem
scīssem, sciissem
2nd sg.sciāsscīrēsscīverīs
scīrīs, scierīs
scīvissēs
scīssēs, sciissēs
3rd sg.sciatscīretscīverit
scīrit, scierit
scīvisset
scīsset, sciisset
1st pl.sciāmusscīrēmusscīverīmus
scīrīmus, scierīmus
scīvissēmus
scīssēmus, sciissēmus
2nd pl.sciātisscīrētisscīverītis
scīrītis, scierītis
scīvissētis
scīssētis, sciissētis
3rd pl.sciantscīrentscīverint
scīrint, scierint
scīvissent
scīssent, sciissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.sciorsciēbar
scībar
sciar
scībor
2nd sg.scīris
scīre
sciēbāris
sciēbāre, scībāris, scībāre
sciēris
sciēre, scīberis, scībere
3rd sg.scītursciēbātur
scībātur
sciētur
scībitur
1st pl.scīmursciēbāmur
scībāmur
sciēmur
scībimur
2nd pl.scīminīsciēbāminī
scībāminī
sciēminī
scībiminī
3rd pl.sciuntursciēbantur
scībantur
scientur
scībuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.sciarscīrer
2nd sg.sciāris
sciāre
scīrēris
scīrēre
3rd sg.sciāturscīrētur
1st pl.sciāmurscīrēmur
2nd pl.sciāminīscīrēminī
3rd pl.scianturscīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.scītō
scī
scīre
pres. 2nd pl.scītōte
scīte
scīminī
fut. 2nd sg.scītōscītor
fut. 3rd sg.scītōscītor
fut. 2nd pl.scītōte—
fut. 3rd pl.sciuntōsciuntor
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivescīrescīrī
perfect infinitivescīvisse
scīsse, sciisse
scītum esse
future infinitivescītūrum essescītum īrī
present participlesciēns
sciente, scientem, scientēs, scientī, scientia, scientibus, scientis, scientīs, scientium
—
perfect participle—scītus
scīta, scītā, scītae, scītam, scītārum, scītās, scītī, scītōrum, scītōs
future participlescītūrus
scītūra, scītūrā, scītūrae, scītūram, scītūrārum, scītūrās, scītūre, scītūrī, scītūrīs, scītūrō, scītūrōrum, scītūrōs, scītūrum
sciendus
gerundsciendī, sciendō, sciendumsupinescītum, scītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

quod sciam
as far as I know.
latine scire
to know Latin.
quantum scio
as far as I know.
litteras scire
to have received a liberal education.
probe scio, non ignoro
I know very well.
scientia augere aliquem
to enrich a person's knowledge.
experti scimus, didicimus
we know from experience.
bene latine doctus or sciens
a good Latin scholar.
4 more phrases
scientia comprehendere aliquid
to acquire knowledge of a subject.
certo (certe) scio (Arch. 12. 32)
I know for a fact.
latinam linguam scire or didicisse
to know Latin.
regionum terrestrium aut maritimarum scientia
geographical knowledge.

scĭo, īvi, ītum, 4 (old
I. imperf. scibam, Plaut. As. 2, 2, 34; 2, 4, 89; id. Ps. 1, 5, 84; 1, 5, 86; Ter. Heaut. 2, 3, 68; id. Phorm. 4, 1, 16: scibas, Plaut. Aul. 4, 10, 24; id. Ps. 1, 5, 85: scibat, id. Am. prol. 22; Lucr. 5, 934: scibatis, Plaut. Rud. 2, 3, 47: scibant, Lucr. 5, 949; 5, 953; Cat. 68, 85.—Fut. scibo, Plaut. As. 1, 1, 13; id. Most. 4, 3, 5; id. Men. 2, 3, 35; 5, 2, 57; id. Ps. 1, 2, 41; 1, 5, 65; id. Truc. 2, 6, 69; Ter. Eun. 4, 4, 58; id. Ad. 3, 3, 7; 5, 2, 5; id. Hec. 2, 2, 4: scibis, Plaut. Cas. 3, 5, 22; id. Ep. 2, 2, 101; 5, 1, 49; id. Mil. 4, 8, 55; id. Ps. 4, 4, 2; id. Poen. 5, 4, 57; id. Pers. 2, 2, 37; id. Rud. 2, 3, 35; Ter. Eun. 4, 7, 35; id. Heaut. 5, 2, 43: scibit, Cato, R. R. 5, 5; Plaut. Ep. 1, 1, 69; 1, 2, 51; id. Mil. 3, 2, 46; Ter. Phorm. 5, 1, 38: scibimus, Plaut. Merc. 5, 4, 57: scibunt, id. Poen. 2, 16.— Perf. sciit, Sen. Contr. 1, 1, 17.—Pass. scibitur, Plaut. Capt. 4, 2, 5: scin' for scisne, id. Am. 1, 1, 200; 2, 2, 39; 5, 1, 30; id. As. 3, 3, 113; id. Aul. 1, 1, 8 et saep.; Ter. Eun. 2, 3, 47; 3, 1, 47; 4, 6, 6; 4, 7, 30 et saep.—Perf. sync. scisti, Ov. A. A. 1, 131; id. F. 4, 527: scirint, Tac. Dial. 33; so, regularly, inf. scisse, e. g. Cic. de Or. 1, 13, 58; cf. Quint. 1, 6, 17), v. a. root sci-; Gr. κείω (for σκείω), κεάζω, to split, divide; cf.: scisco, plebiscitum, etc., prop. to distinguish, discern.
I. Lit.
A. In gen., to know, in the widest signif. of the word; to understand; perceive; to have knowledge of or skill in any thing, etc.: plurimā mutatione figuramus, Scio, Non ignoro, et Non me fugit, et Non me praeterit, et Quis nescit? et Nemini dubium est. Sed etiam ex proximo mutuari licet. Nam et intellego et sentio et video saepe idem valent quod scio, Quint. 10, 1, 13 (freq. in all styles and periods; cf. nosco).
(a). With acc.: aut scire istarum rerum nihil, aut, etiam si maxime sciemus, nec, etc., Cic. Rep. 1, 19, 32: ut vilicus naturam agri novit, dispensator litteras scit, etc., id. ib. 5, 3, 5: quod nec didicerint nec umquam scire curaverint, id. ib. 1, 6, 11: ego omnem rem scio Quemadmodum est, Plaut. Bacch. 3, 3, 69: id equidem ego certo scio, id. ib. 3, 3, 33: quod pro certo sciam, id. ib. 3, 4, 13: Mi. Ubi ipse est? Ch. Nescio. Nihil jam me oportet scire ... nescio etiam id quod scio, id. ib. 4, 6, 21: haec scivisti et me celavisti? id. Pers. 5, 2, 19: is omnes linguas scit: sed dissimulat sciens, Se scire, id. Poen. prol. 112 (cf. supra, litteras, Cic. Rep. 5, 3, 5): comoediam, Titin. ap. Non. 277, 26: bene id opus, id. ib. 3, 21: artem, Hor. Ep. 1, 14, 44: juventutis mores qui sciam, Plaut. Am. 1, 1, 2: remuneremini nos, ac quae scitis, proferatis in me dium: nemo enim omnia potest scire, Varr. R. R. 2, 1, 2; cf.: nec scire fas est omnia, Hor. C. 4, 4, 22: SENATVOSQVE SENTENTIAM VTEI SCIENTES ESETIS, S. C. de Bacch. 23, ap. Wordsw. Fragm. and Spec. p. 173: quod scio, omne ex hoc scio, I know all from him, Plaut. Curc. 2, 2, 7: aliquid ex aliquo, id. Capt. 2, 2, 45; id. Most. 3, 2, 58; Cic. Fam. 9, 17, 1; id. Att. 5, 2, 3 al. (v. infra, γ and δ; and cf. in the foll., with de instead of ex): quod sciam, for aught I know, as far as I know, Plaut. Capt. 1, 2, 70; 2, 2, 15; id. Most. 4, 3, 19; id. Men. 2, 2, 23; 3, 2, 35 al.; Ter. Ad. 4, 5, 7; Cic. Att. 16, 2, 4; Quint. 9, 1, 17; 9, 4, 63 al.; cf.: quantum ego quidem sciam, Quint. 3, 1, 19.— Pass.: quod quom scibitur, per urbem irridebor, Plaut. Capt. 4, 2, 5: ars earum rerum est, quae sciuntur, Cic. de Or. 2, 7, 30: an nihil certum sciri possit, id. ib. 1, 51, 222: id de Marcello aut certe de Postumiā sciri potest, can be learned from Marcellus, etc., id. Att. 12, 22, 2.—
(b). With inf., or more freq. with object-clause: qui uti sciat, Cic. Rep. 1, 17, 27: si sciret regibus uti, Hor. Ep. 1, 17, 14: antequam declamare sciat, Quint. 2, 1, 3: si docere sciant et velint, id. 10, 5, 19: digredi a re et redire ad propositum suum scierit, id. 9, 2, 4 et saep.: vincere scis, Hannibal, Liv. 22, 51, 4: qui nec ipse consulere nec alteri parere sciat, id. 22, 29, 8: qui tegere liberos sciat, id. 1, 53, 8; 38, 52, 2; Curt. 4, 2, 14: scio, fortunas secundas neglegentiam prendere solere, Cato ap. Fest, s.v. parsi, p. 210: dii sciunt, culpam meam istanc non esse ullam, Plaut. Merc. 3, 4, 41: scio, tibi ita placere, Cic. Rep. 1, 30, 46: quas (leges) scitis exstare, id. ib. 5, 2, 3: scimus L. Atilium appellatum esse sapientem id. Lael. 2, 6: scis, In breve te cogi, Hor. Ep. 1, 20, 7: scire licet, nobis venas et sanguen ... alienigenis ex partibus esse, it is easy to see that, etc., Lucr. 1, 860 (shortly before and after, scilicet); so, scire licet, id. 1, 894; 2, 930; 2, 967; 3, 873 et saep.; Liv. 1, 39, 3; Cels. 1, 1 fin.; 1, 2; 3, 2 al.—So, in familiar style, imper. scito, be assured, I reply that, remember, etc.: fenestrarum angustias quod reprehendis, scito te Κύρου παιδείαν reprehendere, Cic. Att. 2, 3, 2; 12, 21, 5: scito hoc nos in eo judicio consecutos esse, ut, etc., id. Q. Fr. 2, 4, 1; id. Fam. 1, 9, 24; 5, 20, 7; cf.: istis contumeliis scitote Q. Lollium coactum, etc., Cic. Verr. 2, 3, 25, § 62; 2, 3, 56, § 129.—Esp., introducing a conclusion, after si, sin, nisi: si venturus es, scito necesse esse te venire, Cic. Fam. 9, 4 init.: sin ista pax perditum hominem restitutura est, hoc animo scito omnis sanos, etc., id. ib. 10, 27, 1: si vos semel finem legis transieritis, scitote vos nullum ceteris in aestimando finem improbitatis reliquisse, Cic. Verr. 2, 3, 95, § 220; 2, 4, 30, § 68; id. Cat. 2, 10, 23.—Rarely in part. pres. (postAug.; cf. P. a., infra): interrogant an vir daturus sit beneficium ingrato, sciens ingratum esse, Sen. Ben. 4, 26, 1: Laqueo vitam finiit, sciens et in Maximino multum esse roboris, Capitol. in Max. 19: totam hereditatem sciens ad se non pertinere, Gai. Inst. 4, 144.—Impers.: hoc scitis omnes, usque adeo hominem in periculo fuisse, quoad scitum sit, Sestium vivere, Cic. Sest. 38, 82.—Pass., with nom. and inf.: Christus scitur vocis simplicis jussione ambulatum dedisse contractis, Arn. 1, 48.—
(g). With a rel.-clause: isti jam sciunt, negotii quid sit, Plaut. Poen. 3, 2, 13: ut sciamus, quid dicamus mox pro testimonio, id. ib. 3, 2, 19: scin' quam iracundus siem? id. Bacch. 4, 2, 12: cuivis facile scitu est, quam fuerim miser, Ter. Hec. 3, 1, 15: cum sciatis, quo quaeque res inclinet, Cic. Rep. 2, 25, 46: Sestium quanti faciam, ipse optime scio, id. Fam. 13, 8, 1: ex tribus istis modis rerum publicarum velim scire quod optimum judices, id. ib. 1, 30, 46: ut eum (hostem) non modo esse, sed etiam, quis et unde sit, scire possimus, id. ib. 2, 3, 6: coqua est haec quidem: Scit muriatica ut maceret, Plaut. Poen. 1, 2, 39; Ter. Hec. 3, 5, 18; Cic. Mur. 9, 22; Hor. C. 3, 4, 42 al.: scire velis, mea cur opuscula lector Laudet, id. Ep. 1, 19, 35; 2, 2, 187: quī scis, an, quae jubeam, sine vi faciat? Ter. Eun. 4, 7, 20; Hor. C. 4, 7, 17; id. A. P. 462; cf. the phrase haud scio an, under an.—Pass.: hinc sciri potuit, Quo studio vitam suam te absente exegerit, Ter. Heaut. 2, 3, 38: scito ... nec, quando futura sint comitia, sciri, Cic. Att. 1, 11, 2.—With indic. in the rel.-clause (ante-class.): Ba. Scio, quid ago. Pi. Et pol ego scio, quid metuo, Plaut. Bacch. 1, 1, 45; cf.: scitin' quid ego vos rogo? id. Men. 5, 9, 92: scis tu, ut confringi vas cito Samium solet, id. Bacch. 2, 2, 24: jam ego ex hoc, ut factum est, scibo, id. Men. 5, 2, 57; instead of which, with subj.: ex me primo prima scires, rem ut gessissem publicam, id. Am. 1, 3, 26: ex hoc scibo quid siet, Ter. Eun. 4, 4, 59; id. Hec. 4, 2, 4.—
(d). With de: jam vero de legibus, de bello, de pace ... scisse, Cic. de Or. 1, 13, 58.—(ε) Absol.: hi sciunt, qui hic affuerunt, Plaut. Ps. 2, 4, 31: quom videbis, tum scies, id. Bacch. 1, 2, 37: Pi. Quī scire possum? Ch. Nullus plus, id. ib. 2, 2, 13: quem, ut scitis, unice dilexi, Cic. Rep. 2, 1, 1; so, ut scitis, parenthetically, id. ib. 1, 14, 21; 2, 31, 54; 6, 9, 9; id. Lael. 21, 77; cf. scio alone, parenthetically: injurato scio plus credet mihi quam jurato tibi, Plaut. Am. 1, 1, 281: ego abeo: tu jam scio patiere, id. As. 2, 2, 111: quam tu propediem effliges scio, id. ib. 4, 2, 9 et saep.: scire tuum nihil est, nisi te scire hoc sciat alter, Pers. 1, 27: nemo ex me scibit, Ter. Phorm. 5, 1, 38.—Pass.: non opus est dicto ... at scito huic opus est, Ter. Phorm. 5, 8, 14: plus, quam opus est scito, sciet, id. ib. 4, 1, 18; so, with adv. or adverb.-clause: non tam praeclarum est scire Latine, quam turpe nescire, Cic. Brut. 37, 140; so, Latine, id. Fin. 2, 4, 13; Liv. 1, 27: luculenter Graece, Cic. Fin. 2, 5, 15: Graece, id. Fam. 9, 22, 3: ubi hanc forma videt honesta virginem, Et fidibus scire, and that she was skilled in music, Ter. Eun. 1, 2, 53 (cf.: docere aliquem fidibus. Cic. Fam. 9, 22, 3: discere fidibus, id. Lael. 8, 26).—(ζ) With de: de legibus instituendis, de bello, de pace, etc., Cic. de Or. 1, 13, 58: cum is, qui de omnibus scierit, de Sullā se scire negavit, id. Sull. 13, 39.—(η) With non (very rare for nescio; cf.: non scire barbarum jam videtur, nescire dulcius, Cic. Or. 47, 157): quis enim erat qui non sciret studiosiorem Mithridatem fuisse, etc., id. Fl. 25, 59: tam imperitus, ut non sciret, etc., Caes. B. G. 1, 44: quid? non sciunt ipsi viam, domum quā veniant? Ter. Hec. 3, 2, 25; Auct. Her. 4, 27, 37; Treb. ap. Cic. Fam. 12, 16, 3; Sen. Contr. 2, 11, 19.—
b. Ellipt.: scin' quomodo? do you know how (I shall serve you)? a threatening phrase in Plaut. Am. 1, 1, 200; id. Aul. 5, 21; id. Rud. 3, 5, 18.—
B. In partic., of a woman, to know carnally a man (cf. of a man, cognosco), Treb. xxx. Tyr. 30.—*
II. Transf., publicists' t. t. for the usual scisco (v. h. v. II.), of the people, to ordain, decree, appoint any thing after knowledge obtained regarding it: ut tribunus plebis rogationem ferret sciretque plebs, uti, etc., Liv. 26, 33, 10 Weissenb. ad loc.; cf.: a scire for asciscere, Tac. Agr. 19; id. H. 4, 80.—Hence, scĭens, entis, P. a., knowing, i. e.
A. Pregn., knowingly, wittingly, purposely, intentionally, etc. (freq. and class.): tu verbis conceptis conjuravisti sciens sciente animo tuo, Scip. Afric. minor ap. Gell. 7, 11, 9: ubi verbis conceptis sciens libenter perjuraris, Plaut. As. 3, 2, 16: amore ardeo et prudens, sciens, Vivus vidensque pereo, Ter. Eun. 1, 1, 27; so (with prudens) Cael. ap. Cic. Att. 10, 9, A, 5; Suet. Ner. 2 fin.: equidem plus hodie boni Feci imprudens, quam sciens ante hunc diem umquam, Ter. Hec. 5, 4, 40; so (opp. imprudens) id. Phorm. 4, 3, 55; Cic. Planc. 16, 41; (opp. insciens) id. Balb. 5, 13: habebit igitur te sciente et vidente curia senatorem, etc., id. Clu. 46, 129: an ille me tentat sciens? Plaut. Am. 2, 2, 29; id. Bacch. 3, 6, 40; id. Ps. 1, 1, 90; id. Poen. prol. 112; Ter. Eun. 4, 2, 13; id. Heaut. 5, 5, 6 al.: heia vero, inquit, geram morem vobis et me oblinam sciens, Cic. Rep. 3, 5, 8 et saep.—So the formula: si sciens fallo; v. fallo.—
B. Knowing, understanding, acquainted with, skilled, versed, or expert in any thing (class.).
(a). Absol.: id ego jam nunc tibi renuntio, ut sis sciens, Ter. And. 3, 2, 28: quod me non scientem feceris, Plaut. As. 1, 1, 34; Ter Heaut. 4, 8, 32: vites pampinari: sed a sciente, Varr. R. R. 1, 31, 1: quis igitur hoc homine scientior umquam fuit? Cic. Imp. Pomp. 10, 28: scientior venefica, Hor. Epod. 5, 72: quae (navis) scientissimo gubernatore utitur, Cic. Inv. 1, 34, 58.—Sup.: sit oportet idem scientissimus, Col. 11, 1.—
(b). With gen.: dominum scientem esse oportet earum rerum, quae, etc., Varr. R. R. 3, 3, 1: locorum, Sall. J. 97, 3: pugnae, Hor. C. 1, 15, 24: citharae, id. ib. 3, 9, 10: Latinae linguae, Tac. A. 2, 13: juris, id. ib. 3, 70; 6, 26 et saep.—Sup.: M. Scaurus, vir regendae rei publicae scientissimus, Cic. de Or. 1, 49, 214; Vulg. 2 Par. 2, 13.—*
(g). Poet., with inf.: quamvis non alius flectere equum sciens, Hor. C. 3, 7, 25.—Adv.: scĭenter (acc. to B.), knowingly, understandingly, wisely, skilfully, expertly, etc.: scienter et perite et ornate dicere, Cic. de Or. 2, 2, 5: uti (with modice), id. ib. 1, 29, 132; id. Off. 2, 5, 18: sese distribuunt in duas partes, Caes. B. C. 1, 55.—Comp.: neminem in eo genere scientius versatum Isocrate, Cic. Or. 52, 175; Caes. B. G. 7, 22.—Sup.: coepit rationem hujus operis (sphaerae) scientissime Gallus exponere, Cic. Rep. 1, 14, 22; id. Div. 1, 41, 92.

Origins

De Vaan follows the LIV in tentatively reconstructing Proto-Italic *skijō, from Proto-Indo-European *skey- (“to distinguish, dissect”), in which case related to secō (“to cut off”), signum (“a sign”), Ancient Greek σχίζω (skhízō, “to split”) and English shit. He additionally notes the bare verb may be a backformation from negative nesciō, which proposed semantic development is not unusual.

Balkano-Romance
  • Romanianști
  • Romanianștire
  • Aromanianshtiu
  • Aromanianshciu
  • Aromaniansciu
  • Istro-Romanianștivu
  • Megleno-Romanianștiu
Insular Romance
  • Sardinianischire
Borrowings
  • Italianscire
  • Esperantoscii

Quick answers

What does sciō mean in Latin?
sciō, a verb, means “to be able to, to know (how to do), understand, to have practical knowledge; to have had sex with, have ever slept with”.
What are the principal parts of sciō?
sciō, scīre, scīvī, scītum (fourth conjugation).
How do you pronounce sciō?
In classical Latin, [ˈski.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈʃiː.o].