LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

scīscō

scīscō (present infinitive scīscere, perfect active scīvī, supine scītum)
Classical[ˈskiːs.koː]Ecclesiastical[ˈʃis.ko]

Meaning

  1. transitiveto seek to know; ask, search, inquire, question
  2. transitiveto accept, approve, assent to, vote for; appoint, enact, decree, ordain
  3. transitiveto learn, ascertain, determine, know

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.scīscōscīscēbamscīscamscīvīscīveramscīverō
2nd sg.scīscisscīscēbāsscīscēsscīvistīscīverāsscīveris
3rd sg.scīscitscīscēbatscīscetscīvitscīveratscīverit
1st pl.scīscimusscīscēbāmusscīscēmusscīvimusscīverāmusscīverimus
2nd pl.scīscitisscīscēbātisscīscētisscīvistisscīverātisscīveritis
3rd pl.scīscuntscīscēbantscīscentscīvērunt
scīvēre
scīverantscīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.scīscamscīsceremscīverimscīvissem
2nd sg.scīscāsscīscerēsscīverīsscīvissēs
3rd sg.scīscatscīsceretscīveritscīvisset
1st pl.scīscāmusscīscerēmusscīverīmusscīvissēmus
2nd pl.scīscātisscīscerētisscīverītisscīvissētis
3rd pl.scīscantscīscerentscīverintscīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.scīscorscīscēbarscīscar
2nd sg.scīsceris
scīscere
scīscēbāris
scīscēbāre
scīscēris
scīscēre
3rd sg.scīsciturscīscēbāturscīscētur
1st pl.scīscimurscīscēbāmurscīscēmur
2nd pl.scīsciminīscīscēbāminīscīscēminī
3rd pl.scīscunturscīscēbanturscīscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.scīscarscīscerer
2nd sg.scīscāris
scīscāre
scīscerēris
scīscerēre
3rd sg.scīscāturscīscerētur
1st pl.scīscāmurscīscerēmur
2nd pl.scīscāminīscīscerēminī
3rd pl.scīscanturscīscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.scīscescīscere
pres. 2nd pl.scīscitescīsciminī
fut. 2nd sg.scīscitōscīscitor
fut. 3rd sg.scīscitōscīscitor
fut. 2nd pl.scīscitōte—
fut. 3rd pl.scīscuntōscīscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivescīscerescīscī
perfect infinitivescīvissescītum esse
future infinitivescītūrum essescītum īrī
present participlescīscēns—
perfect participle—scītus
scīta, scītā, scītae, scītam, scītārum, scītās, scīte, scītī, scītīs, scītō, scītōrum, scītōs
future participlescītūrusscīscendus
scīscundus, scīscenda, scīscendā, scīscendae, scīscendam, scīscendārum, scīscendās, scīscende, scīscendīs, scīscendōrum, scīscendōs, scīscunda, scīscundā, scīscundae, scīscundam, scīscundārum, scīscundās, scīscunde, scīscundī, scīscundīs, scīscundō, scīscundōrum, scīscundōs, scīscundum
gerundscīscendī, scīscendō, scīscendumsupinescītum, scītū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

legem sciscere (Planc. 14. 35)
to vote for a law.

scisco, scīvi, scītum, 3 (
I. dep. collat. form sciscor, acc. to Prisc. p. 799 P.), v. inch. a. [scio], to seek to know; to search, inquire.
I. Lit. (ante-class. and very rare; cf., on the other hand, the deriv. sciscitor): praefestinamus, quae sit causa, sciscere, Afran. ap. Charis. p. 186 P.: ibo ad eam, ut sciscam, quid velint, Att. ap. Non. 505, 12; cf. Plaut. Am. 5, 1, 17.—
II. Transf.
A. Publicists' t. t., of the people, after inquiry or examination, to accept, approve, assent to something proposed; hence, to appoint, enact, decree, ordain, = rem cognitam jubere (cf. sancio): nullam illi (majores nostri) vim contionis esse voluerunt: quae scisceret plebes aut quae populus juberet summota contione, distributis partibus ... auditis auctoribus, re multos dies promulgatā et cognitā, juberi vetarique voluerunt, Cic. Fl. 7, 15: illa legitima: consules populum jure rogaverunt populusque jure scivit, id. Phil. 1, 10, 26; cf.: rogationes plurimas propter vos populus scivit, Plaut. Curc. 4, 2, 23: rogationem Marciam de Liguribus magno consensu plebes scivit jussitque. Ex eo plebiscito, etc., Liv. 42, 21 fin.: adeo id gratum plebi fuit ut id modo sciscerent juberentque, ut senatus decerneret, qui Romae regnaret, id. 1, 17 fin.: ad sciscendum plebi, id. 6, 35: si Gaditani sciverint nominatim de aliquo cive Romano, ut sit is civis Gaditanus, Cic. Balb. 11, 27; cf.: qui (Athenienses) sciverunt, ut, etc., id. Off. 3, 11, 46.—Pass.: multa perniciose sciscuntur in populis (with sancire), Cic. Leg. 2, 5, 13; cf.: illud stultissimum, existimare omnia justa esse, quae scita sint in populorum institutis aut legibus, id. ib. 1, 15, 42 (v. also under P. a.).—Poet., with obj.-clause: munera Martis Aequent imperio et solem concedere nocti Sciscant, Sil. 7, 545.—
2. Transf., in gen. (like decerno), of an individual, to approve, assent to, vote for any thing: qui ulteriorem (Galliam decernit), ostendit, eam se sciscere legem, quam esse legem neget, Cic. Prov. Cons. 15, 36: quod primus scivit legem de publicanis, etc., id. Planc. 14, 35. —
B. To learn, ascertain, know: ut illi id factum sciscerent, Plaut. Bacch. 2, 3, 68: praefestinamus quae sit causa sciscere, quod, etc., Afran. ap. Charis. 2, p. 186 P. (Com. Rel. v. 396 Rib.). —
III. Trop., of nature, to decree, establish: confirmat antem illud vel maxime quod ipsa natura, ut ait ille, sciscet et probet, Cic. Fin. 1, 7, 23.—Hence, scī-tus, a, um, P. a.
A. (Acc. to I.) Mid. (orig., that has informed himself, obtained knowledge, had experience; hence), knowing, shrewd, wise, acute, experienced, skilful, adroit, etc. (of persons; mostly poet.; not in Cic., but cf. 2.; syn.: callidus, versatus): doctu', fidelis ... Scitus, etc., Enn. ap. Gell. 12, 4, 4 (Ann. v. 251 Vahl.): hominem astutum, doctum, scitum et callidum, Plaut. Ps. 1, 3, 151: mulier scita atque prudens, Gell. 13, 4 fin.: scitus agaso, Enn. ap. Fest. p. 330 Müll. (Ann. v. 217 Vahl.): sycophanta, Plaut. Am. 1, 3, 8: homo, Ter. Eun. 2, 2, 23: convivator, a clever, dexterous host, Liv. 35, 49: scitus bellum (venereum) init, Plaut. Truc. 5, 42: ea mulieris scitae comitas, Gell. 13, 4, 3.—Comp.: non sum scitior, quae hos rogem, etc., Plaut. Cist. 4, 2, 12.— Poet. and in post - Aug. prose with gen.: Nessus scitus vadorum, acquainted with, Ov. M. 9, 108: Thalia lyrae, id. F. 5, 54: Sthenelus pugnandi, Quint. 9, 3, 10 Spald. N. cr.—With obj.-clause (poet.): scitus accendere corda Laudibus, Sil. 17, 293: accendere Martem, id. 15, 594.—
b. Of things, fit, suitable, proper, judicious, sensible, witty, etc.: pulcre scripsti: scitum syngraphum! Plaut. As. 4, 1, 57: scito illa quidem (scripsit) sermone et Attico, Cic. N. D. 1, 33, 93; cf. interrogationes, Quint. 5, 7, 28.—Sup.: oratio optima et scitissima, Plaut. Stich. 1, 3, 30: si quid (dictum) est, quod mihi scitum esse videatur et homini ingenuo dignum atque docto, non aspernor, Cic. Planc. 14, 35; cf. id. Or. 16, 51: oratoris dictum, Tac. A. 6, 20.—Esp. in the phrase scitum est, it is a witty or acute saying; shrewd, clever: vetus illud Catonis admodum scitum est, qui mirari se aiebat, quod non rideret haruspex, haruspicem cum vidisset, Cic. Div. 2, 24, 51; cf.: scitum est illud Catonis, ut multa: Melius, etc., id. Lael. 24, 90; Scytharum legati, Plin. 14, 22, 28, § 148: scitum est, inter Protogenem et eum (Apellem) quod accidit, a clever thing, id. 35, 10, 36, § 81: hoc Scitum est, periculum ex aliis facere, tibi quod ex usu siet, Ter. Heaut. 1, 2, 36; cf. id. Phorm. 5, 4, 2: scitum est causam conferre in tempus, Cic. de Or. 3, 61, 228.—
2. Transf., beautiful, elegant, fine, etc. (mostly ante- and post-class.; syn.: venustus, bellus): satis scitum filum mulieris, Plaut. Merc. 4, 4, 15; cf. Iphis, Petr. 63, 3: mulierculae formae scitioris, Lampr. Commod. 2 fin. (v. perscitus): vox admodum scita et canora, Gell. 18, 5, 2: haec nox scita'st exercendo scorto, Plaut. Am. 1, 1, 132; cf. scitamenta.—
B. (Acc. to II. A.) Subst.: scītum, i. n., an ordinance, statute, decree; esp. in connection with plebis (plebei, v. plebs), or, in one word, plebiscitum, an ordinance or decree of the people or of the citizens (opp. to senatusconsultum, a decree of the Senate): scita plebei appellantur ea, quae plebs suo suffragio sine patribus jussit, plebeio magistratu rogante, Fest. p. 293 Müll.; cf. Lael. Felix ap. Gell. 15, 27, 4: quo plebiscito decreta a senatu est quaestio, etc., Cic. Fin. 2, 16, 54: quae (lex) postea plebiscito Canuleio abrogata est, id. Rep. 2, 37, 63: plebiscitis consularem potestatem minuere, id. de Or. 2, 48, 199 et saep. (v. 2. scitus).—In a lusus verbb. with scitus, A.: Ps. Ecquid is homo scitus est? Ch. Plebiscitum non est scitius, Plaut. Ps. 2, 4, 58.—In the order scitum plebis: de altero aedile scitum plebis est factum rogantibus tribunis, Liv. 31, 50 fin.; 10, 22 fin.: scita plebis injuncta patribus, id. 3, 67; 22, 26; Populi is used instead of plebis when the decrees of other nations are spoken of: cum lex esset Athenis, ne quis populi scitum faceret, ut quisquam coronā donaretur, etc., Cic. Opt. Gen. 7, 19: Athenienses quibusdam temporibus sublato Areopago nihil nisi populi scitis ac decretis agebant, id. Rep. 1, 27, 43; so, in one word, populiscitum, Nep. Alcib. 5, 4; id. Epam. 7, 4; id. Phoc. 2, 2: ut nullum de eā re scitum populi fieret aut litteris mandaretur, Liv. 45, 25. Tacitus is the first who has populi scita for decrees of the Roman people, Tac. A. 3, 58.—Of Roman popular decrees also simply scita: cum scita ac jussa nostra sua sententia comprobat, Cic. Balb. 18, 42.—Rarely of other public or official ordinances (cf.: decreta, edicta, jussa): (Numa) omnia publica privataque sacra Pontificis scitis subjecit, Liv. 1, 20: quo minus ferociter aliorum (decemvirorum) scitis adversarentur, id. 3, 33; Plin. 14, 22, 28, § 146: regis, Vulg. Esth. 3, 8.—
2. Transf. (with decretum and placitum) as a transl. of the Gr. δόγμα, a maxim, tenet, dogma, Sen. Ep. 95, 10.—Adv.: scītē (acc. to A.), shrewdly, cleverly, skilfully, adroitly, nicely, tastefully, elegantly (class.): eho, nimium scite scitus es, Plaut. Cas. 3, 1, 8; cf.: tondetur nimium scite, id. Merc. 3, 1, 28: satis scite et probe, id. Trin. 3, 3, 56; id. Bacch. 2, 3, 69; id. Mil. 4, 2, 74; id. Trin. 3, 3, 53; Ter. Heaut. 4, 4, 7; Cic. Fam. 11, 16, 1 (with commode): (rationes) ita sunt perscriptae scite et litterate, ut, etc., id. Pis. 25, 61; cf.: scite et venuste facta, Cic. Verr. 2, 2, 35, § 87: illa ex patellis quae evellerat, ita scite in aureis poculis inligabat, etc., id. ib. 2, 4, 24, § 54: non scite (dictum), id. Att. 14, 20, 3; so, dictum, Plin. 36, 22, 48, § 166: scite loqui, Liv. 10, 19: parum scite convivium exornare, Sall. J. 85, 39; cf. Liv. 4, 44 fin. —Comp.: scitius, Gell. 4, 11, 10.—Sup.: scitissime, Plaut. Stich. 1, 3, 116; Gell. 10, 11, 6; App. M. 9, p. 212, 16.

Origins

  1. Proto-Indo-European*sek-?
  2. Latinscīscō

Proto-Indo-European *skey-der. Latin sciō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin scīscō From sciō (“know”) + -scō.

Quick answers

What does scīscō mean in Latin?
scīscō, a verb, means “to seek to know; ask, search, inquire, question; to accept, approve, assent to, vote for”.
What are the principal parts of scīscō?
scīscō, scīscere, scīvī, scītum (third conjugation).
How do you pronounce scīscō?
In classical Latin, [ˈskiːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈʃis.ko].
Where does scīscō come from?
Proto-Indo-European *sek-? → Latin scīscō.