verbthird conjugation
scīscō
scīscō (present infinitive scīscere, perfect active scīvī, supine scītum)
Classical[ˈskiːs.koː]Ecclesiastical[ˈʃis.ko]
Meaning
- transitiveto seek to know; ask, search, inquire, question
- transitiveto accept, approve, assent to, vote for; appoint, enact, decree, ordain
- transitiveto learn, ascertain, determine, know
Latīnē defined in Latin in our graded readers
scīre dēbēs (imper.)scīscō, scītō — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 18
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | scīscō | scīscēbam | scīscam | scīvī | scīveram | scīverō |
| 2nd sg. | scīscis | scīscēbās | scīscēs | scīvistī | scīverās | scīveris |
| 3rd sg. | scīscit | scīscēbat | scīscet | scīvit | scīverat | scīverit |
| 1st pl. | scīscimus | scīscēbāmus | scīscēmus | scīvimus | scīverāmus | scīverimus |
| 2nd pl. | scīscitis | scīscēbātis | scīscētis | scīvistis | scīverātis | scīveritis |
| 3rd pl. | scīscunt | scīscēbant | scīscent | scīvērunt scīvēre | scīverant | scīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | scīscam | scīscerem | scīverim | scīvissem |
| 2nd sg. | scīscās | scīscerēs | scīverīs | scīvissēs |
| 3rd sg. | scīscat | scīsceret | scīverit | scīvisset |
| 1st pl. | scīscāmus | scīscerēmus | scīverīmus | scīvissēmus |
| 2nd pl. | scīscātis | scīscerētis | scīverītis | scīvissētis |
| 3rd pl. | scīscant | scīscerent | scīverint | scīvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | scīscor | scīscēbar | scīscar |
| 2nd sg. | scīsceris scīscere | scīscēbāris scīscēbāre | scīscēris scīscēre |
| 3rd sg. | scīscitur | scīscēbātur | scīscētur |
| 1st pl. | scīscimur | scīscēbāmur | scīscēmur |
| 2nd pl. | scīsciminī | scīscēbāminī | scīscēminī |
| 3rd pl. | scīscuntur | scīscēbantur | scīscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | scīscar | scīscerer |
| 2nd sg. | scīscāris scīscāre | scīscerēris scīscerēre |
| 3rd sg. | scīscātur | scīscerētur |
| 1st pl. | scīscāmur | scīscerēmur |
| 2nd pl. | scīscāminī | scīscerēminī |
| 3rd pl. | scīscantur | scīscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | scīsce | scīscere |
| pres. 2nd pl. | scīscite | scīsciminī |
| fut. 2nd sg. | scīscitō | scīscitor |
| fut. 3rd sg. | scīscitō | scīscitor |
| fut. 2nd pl. | scīscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | scīscuntō | scīscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | scīscere | scīscī |
| perfect infinitive | scīvisse | scītum esse |
| future infinitive | scītūrum esse | scītum īrī |
| present participle | scīscēns | — |
| perfect participle | — | scītus scīta, scītā, scītae, scītam, scītārum, scītās, scīte, scītī, scītīs, scītō, scītōrum, scītōs |
| future participle | scītūrus | scīscendus scīscundus, scīscenda, scīscendā, scīscendae, scīscendam, scīscendārum, scīscendās, scīscende, scīscendīs, scīscendōrum, scīscendōs, scīscunda, scīscundā, scīscundae, scīscundam, scīscundārum, scīscundās, scīscunde, scīscundī, scīscundīs, scīscundō, scīscundōrum, scīscundōs, scīscundum |
gerundscīscendī, scīscendō, scīscendumsupinescītum, scītū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- legem sciscere (Planc. 14. 35)
- to vote for a law.
scisco, scīvi, scītum, 3 (
I. dep. collat. form sciscor, acc. to Prisc. p. 799 P.), v. inch. a. [scio], to seek to know; to search, inquire.
I. Lit. (ante-class. and very rare; cf., on the other hand, the deriv. sciscitor): praefestinamus, quae sit causa, sciscere, Afran. ap. Charis. p. 186 P.: ibo ad eam, ut sciscam, quid velint, Att. ap. Non. 505, 12; cf. Plaut. Am. 5, 1, 17.—
II. Transf.
A. Publicists' t. t., of the people, after inquiry or examination, to accept, approve, assent to something proposed; hence, to appoint, enact, decree, ordain, = rem cognitam jubere (cf. sancio):
nullam illi (majores nostri) vim contionis esse voluerunt: quae scisceret plebes aut quae populus juberet summota contione, distributis partibus ... auditis auctoribus, re multos dies promulgatā et cognitā, juberi vetarique voluerunt, Cic. Fl. 7, 15: illa legitima: consules populum jure rogaverunt populusque jure scivit, id. Phil. 1, 10, 26; cf.: rogationes plurimas propter vos populus scivit, Plaut. Curc. 4, 2, 23: rogationem Marciam de Liguribus magno consensu plebes scivit jussitque. Ex eo plebiscito, etc., Liv. 42, 21 fin.: adeo id gratum plebi fuit ut id modo sciscerent juberentque, ut senatus decerneret, qui Romae regnaret, id. 1, 17 fin.: ad sciscendum plebi, id. 6, 35: si Gaditani sciverint nominatim de aliquo cive Romano, ut sit is civis Gaditanus, Cic. Balb. 11, 27; cf.: qui (Athenienses) sciverunt, ut, etc., id. Off. 3, 11, 46.—Pass.: multa perniciose sciscuntur in populis (with sancire), Cic. Leg. 2, 5, 13; cf.: illud stultissimum, existimare omnia justa esse, quae scita sint in populorum institutis aut legibus, id. ib. 1, 15, 42 (v. also under P. a.).—Poet., with obj.-clause: munera Martis Aequent imperio et solem concedere nocti Sciscant, Sil. 7, 545.—2. Transf., in gen. (like decerno), of an individual, to approve, assent to, vote for any thing:
qui ulteriorem (Galliam decernit), ostendit, eam se sciscere legem, quam esse legem neget, Cic. Prov. Cons. 15, 36: quod primus scivit legem de publicanis, etc., id. Planc. 14, 35. — B. To learn, ascertain, know:
ut illi id factum sciscerent, Plaut. Bacch. 2, 3, 68: praefestinamus quae sit causa sciscere, quod, etc., Afran. ap. Charis. 2, p. 186 P. (Com. Rel. v. 396 Rib.). —III. Trop., of nature, to decree, establish:
confirmat antem illud vel maxime quod ipsa natura, ut ait ille, sciscet et probet, Cic. Fin. 1, 7, 23.—Hence, scī-tus, a, um, P. a. A. (Acc. to I.) Mid. (orig., that has informed himself, obtained knowledge, had experience; hence), knowing, shrewd, wise, acute, experienced, skilful, adroit, etc. (of persons; mostly poet.; not in Cic., but cf. 2.; syn.: callidus, versatus): doctu', fidelis ... Scitus, etc., Enn. ap. Gell. 12, 4, 4 (Ann. v. 251 Vahl.):
hominem astutum, doctum, scitum et callidum, Plaut. Ps. 1, 3, 151: mulier scita atque prudens, Gell. 13, 4 fin.: scitus agaso, Enn. ap. Fest. p. 330 Müll. (Ann. v. 217 Vahl.): sycophanta, Plaut. Am. 1, 3, 8: homo, Ter. Eun. 2, 2, 23: convivator, a clever, dexterous host, Liv. 35, 49: scitus bellum (venereum) init, Plaut. Truc. 5, 42: ea mulieris scitae comitas, Gell. 13, 4, 3.—Comp.: non sum scitior, quae hos rogem, etc., Plaut. Cist. 4, 2, 12.— Poet. and in post - Aug. prose with gen.: Nessus scitus vadorum, acquainted with, Ov. M. 9, 108: Thalia lyrae, id. F. 5, 54: Sthenelus pugnandi, Quint. 9, 3, 10 Spald. N. cr.—With obj.-clause (poet.): scitus accendere corda Laudibus, Sil. 17, 293: accendere Martem, id. 15, 594.—b. Of things, fit, suitable, proper, judicious, sensible, witty, etc.:
pulcre scripsti: scitum syngraphum! Plaut. As. 4, 1, 57: scito illa quidem (scripsit) sermone et Attico, Cic. N. D. 1, 33, 93; cf. interrogationes, Quint. 5, 7, 28.—Sup.: oratio optima et scitissima, Plaut. Stich. 1, 3, 30: si quid (dictum) est, quod mihi scitum esse videatur et homini ingenuo dignum atque docto, non aspernor, Cic. Planc. 14, 35; cf. id. Or. 16, 51: oratoris dictum, Tac. A. 6, 20.—Esp. in the phrase scitum est, it is a witty or acute saying; shrewd, clever: vetus illud Catonis admodum scitum est, qui mirari se aiebat, quod non rideret haruspex, haruspicem cum vidisset, Cic. Div. 2, 24, 51; cf.: scitum est illud Catonis, ut multa: Melius, etc., id. Lael. 24, 90; Scytharum legati, Plin. 14, 22, 28, § 148: scitum est, inter Protogenem et eum (Apellem) quod accidit, a clever thing, id. 35, 10, 36, § 81: hoc Scitum est, periculum ex aliis facere, tibi quod ex usu siet, Ter. Heaut. 1, 2, 36; cf. id. Phorm. 5, 4, 2: scitum est causam conferre in tempus, Cic. de Or. 3, 61, 228.—2. Transf., beautiful, elegant, fine, etc. (mostly ante- and post-class.;
syn.: venustus, bellus): satis scitum filum mulieris, Plaut. Merc. 4, 4, 15; cf. Iphis, Petr. 63, 3: mulierculae formae scitioris, Lampr. Commod. 2 fin. (v. perscitus): vox admodum scita et canora, Gell. 18, 5, 2: haec nox scita'st exercendo scorto, Plaut. Am. 1, 1, 132; cf. scitamenta.—B. (Acc. to II. A.) Subst.: scītum, i. n., an ordinance, statute, decree; esp. in connection with plebis (plebei, v. plebs), or, in one word, plebiscitum, an ordinance or decree of the people or of the citizens (opp. to senatusconsultum, a decree of the Senate):
scita plebei appellantur ea, quae plebs suo suffragio sine patribus jussit, plebeio magistratu rogante, Fest. p. 293 Müll.; cf. Lael. Felix ap. Gell. 15, 27, 4: quo plebiscito decreta a senatu est quaestio, etc., Cic. Fin. 2, 16, 54: quae (lex) postea plebiscito Canuleio abrogata est, id. Rep. 2, 37, 63: plebiscitis consularem potestatem minuere, id. de Or. 2, 48, 199 et saep. (v. 2. scitus).—In a lusus verbb. with scitus, A.: Ps. Ecquid is homo scitus est? Ch. Plebiscitum non est scitius, Plaut. Ps. 2, 4, 58.—In the order scitum plebis: de altero aedile scitum plebis est factum rogantibus tribunis, Liv. 31, 50 fin.; 10, 22 fin.: scita plebis injuncta patribus, id. 3, 67; 22, 26; Populi is used instead of plebis when the decrees of other nations are spoken of: cum lex esset Athenis, ne quis populi scitum faceret, ut quisquam coronā donaretur, etc., Cic. Opt. Gen. 7, 19: Athenienses quibusdam temporibus sublato Areopago nihil nisi populi scitis ac decretis agebant, id. Rep. 1, 27, 43; so, in one word, populiscitum, Nep. Alcib. 5, 4; id. Epam. 7, 4; id. Phoc. 2, 2: ut nullum de eā re scitum populi fieret aut litteris mandaretur, Liv. 45, 25. Tacitus is the first who has populi scita for decrees of the Roman people, Tac. A. 3, 58.—Of Roman popular decrees also simply scita: cum scita ac jussa nostra sua sententia comprobat, Cic. Balb. 18, 42.—Rarely of other public or official ordinances (cf.: decreta, edicta, jussa): (Numa) omnia publica privataque sacra Pontificis scitis subjecit, Liv. 1, 20: quo minus ferociter aliorum (decemvirorum) scitis adversarentur, id. 3, 33; Plin. 14, 22, 28, § 146: regis, Vulg. Esth. 3, 8.—2. Transf. (with decretum and placitum) as a transl. of the Gr. δόγμα, a maxim, tenet, dogma, Sen. Ep. 95, 10.—Adv.: scītē (acc. to A.), shrewdly, cleverly, skilfully, adroitly, nicely, tastefully, elegantly (class.):
eho, nimium scite scitus es, Plaut. Cas. 3, 1, 8; cf.: tondetur nimium scite, id. Merc. 3, 1, 28: satis scite et probe, id. Trin. 3, 3, 56; id. Bacch. 2, 3, 69; id. Mil. 4, 2, 74; id. Trin. 3, 3, 53; Ter. Heaut. 4, 4, 7; Cic. Fam. 11, 16, 1 (with commode): (rationes) ita sunt perscriptae scite et litterate, ut, etc., id. Pis. 25, 61; cf.: scite et venuste facta, Cic. Verr. 2, 2, 35, § 87: illa ex patellis quae evellerat, ita scite in aureis poculis inligabat, etc., id. ib. 2, 4, 24, § 54: non scite (dictum), id. Att. 14, 20, 3; so, dictum, Plin. 36, 22, 48, § 166: scite loqui, Liv. 10, 19: parum scite convivium exornare, Sall. J. 85, 39; cf. Liv. 4, 44 fin. —Comp.: scitius, Gell. 4, 11, 10.—Sup.: scitissime, Plaut. Stich. 1, 3, 116; Gell. 10, 11, 6; App. M. 9, p. 212, 16.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
scīscō scīvī, scītus, ere, inch.
scio.—Of the people, to accept, approve, assent to, enact, decree, ordain : (maiores) quae scisceret plebes . . . iuberi vetarique voluerunt: consules populum iure rogaverunt populusque iure scivit: rogationem de Liguribus: nec sollemne quidquam ad sciscendum plebi fieri, at the adoption of a plebiscitum , L.: de aliquo cive, ut sit, etc.: multa perniciose sciscuntur in populis: scivere gentis suae more, ne, etc., Cu. — To approve, assent to, vote for, ordain : quod primus scivit legem de publicanis, etc.
Origins
- Proto-Indo-European*sek-?
- Latinscīscō
Proto-Indo-European *skey-der. Latin sciō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin scīscō From sciō (“know”) + -scō.